ศักดิ์ศรีที่ไร้ความหมาย

เสียงกระดาษราคาแพงที่ถูกฉีกกระชากจนขาดวิ่นดังสะท้อนก้องห้องทำงานสลัว กลิ่นอายของซิการ์ราคาแพงผสมผสานกับความตึงเครียดที่ลอยวนอยู่ในอากาศราวกับใบมีดที่พร้อมจะกรีดเฉือนทุกวินาทีให้กลายเป็นจุล รินรดายืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานไม้มะฮอกกานีขนาดใหญ่ สองมือจิกเข้าหากันแน่นจนเล็บแทบจะจิกเข้าไปในเนื้อเพื่อระบายความหวาดหวั่นที่กำลังกัดกินหัวใจ ศักดิ์ศรีที่เธอเคยคิดว่ามันคือกำแพงหนาแน่นที่สุดในชีวิต บัดนี้กลับถูกขยี้ทิ้งอย่างไร้ค่าด้วยตัวเลขจำนวนมหาศาลที่ปรากฏอยู่บนเช็คเงินสดใบนั้น "ทางเลือกของเธอมันมีไม่มากนักหรอก รินรดา..." เสียงทุ้มต่ำอันทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างเยือกเย็น คาร์ลอส วินเซนต์ เอนกายพิงพนักเก้าอี้หนังสีดำสนิท ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีย์จ้องมองร่างบางที่กำลังยืนเผชิญหน้ากับเขาด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ระหว่างความสมเพชเวทนา กับความกระหายใคร่ครอบครองที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความไร้หัวใจ "คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับครอบครัวฉัน!" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตแดงก่ำด้วยความคับแค้นใจ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้แทบจะเอ่อล้นออกมาอยู่รอมร่อ "หนี้สินพวกนั้น... ฉันบอกแล้วไงว่าฉันจะทยอยหามาคืนให้ตามสัญญา!" "สัญญา?" คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึก ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาใกล้เธอทีละก้าวราวกับมัจจุราชที่กำลังคืบคลานเข้าหาเหยื่อ "สำหรับฉัน กฎเกณฑ์เดียวที่มีความหมาย... คือคำสั่งของฉันเท่านั้น หนี้บ้าบอของพี่ชายเธอ มันเกินกว่าที่ผู้หญิงตัวคนเดียวอย่างเธอจะหามาใช้ได้ภายในสิบชาติด้วยซ้ำ ถ้ารักครอบครัวนัก ทำไมไม่ยอมแลกเสียตั้งแต่แรกเล่า?" "คุณมันปีศาจ..." เธอกล่าวเสียงสั่น พยายามก้าวถอยหลังหนีเมื่อร่างสูงใหญ่กดดันเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ "ใช่... ฉันมันปีศาจ" คาร์ลอสยื่นมือหนาออกไปตรึงขอบผนังทั้งสองข้าง กักขังร่างบางไว้ในอาณัติของเขา กลิ่นกายบุรุษเพศผสมผสานกับน้ำหอมราคาแพงโชยเข้าแตะนาสิกจนรินรดาแทบหายใจไม่ออก ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชิดกัน "และปีศาจตนนี้แหละ ที่กำลังจะสอนให้เธอรู้ว่า... ศักดิ์ศรีที่เธอหวงนักหวงหนานั้น มันไม่มีค่าอะไรเลย เมื่อเทียบกับความต้องการของฉัน" ลมหายใจร้อนผ่าวปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียน รินรดารู้สึกเหมือนหัวใจกระหน่ำเต้นรัวรากลองศึก ความโกรธเกรี้ยวพยายามลุก2โชนขึ้นต่อต้าน แต่ร่างกายกลับอ่อนยวบยาบลงอย่างน่าสมเพชเมื่อปลายนิ้วแข็งแกร่งของเขาเอื้อมขึ้นมาเกลี่ยไล้กรอบหน้าของเธออย่างถือวิสาสะ "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" เธอบิดหน้าหนี พร้อมกับยกมือขึ้นหมายจะผลักไสแผ่นอกกว้าง แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะระคายผิวบุรุษผู้ผ่านสนามรบและเกมอำนาจมาอย่างโชกโชน คาร์ลอสคว้าข้อมือเล็กทั้งสองข้างของเธอไว้ได้อย่างง่ายดายด้วยมือเพียงข้างเดียว ก่อนจะรวบขึ้นเหนือศีรษะตรึงไว้แน่นด้วยแรงมหาศาล "อ๊ะ..." รินรดาอุทานด้วยความตกใจ ดวงเบิกกว้างเมื่อเผชิญหน้ากับแววตาดุดันที่ลุกโชนไปด้วยไฟปรารถนา แรงบีบที่ข้อมือไม่ได้รุนแรงจนถึงกับกระดูกแตกสลาย แต่มันหนักหน่วงพอที่จะทำให้เธอล่วงรู้ว่า... ตนเองไม่มีทางหลุดพ้นจากพันธนาการนี้ไปได้เลย "ดื้อด้านนักนะ..." คาร์ลอสกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยได้รูปก้มลงจุมพิตซับที่ซอกคอขาวผ่องอย่างถือสิทธิ์ ความนุ่มนวลที่แฝงไว้ด้วยความดิบเถื่อนทำให้รินรดาสะấuสะท้านไปทั้งร่าง ขนลุกเกรียวขึ้นมาทันทีเมื่อสัมผัสร้อนผ่าวจากริมฝีปากของเขาไล้ผ่านผิวเนื้ออ่อนนุ่ม "ปล่อยนะ... ได้โปรด... คาร์ลอส..." เสียงหวานเอמהร้องวิงวอน แต่มันกลับยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวมาเฟียหนุ่มให้พุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด ความพ่ายแพ้ไม่ได้มาจากการพ่ายแพ้ด้วยกำลังเพียงอย่างเดียว แต่มันคือการที่ร่างกายและจิตใจเริ่มทรยศต่อเจ้าของ รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือดเพื่อสะกดกั้นเสียงครางที่จ่ออยู่ริมฝีปาก เมื่อสัมผัสจากมือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดเดรสทำงานเรียบร้อย ความร้อนรุ่มแผ่ซ่านไปทั่วผิวหนังราวกับถูกไฟแผดเผา แรงต้านทานที่เคยมีค่อยๆ มลายหายไป เหลือเพียงความหวามไหวที่เข้ามาแทนที่อย่างน่าละอาย คาร์ลอสรับรู้ได้ถึงความสั่นสะท้านที่ส่งผ่านมาจากเรือนร่างอรชร เขาพึงพอใจกับปฏิกิริยานั้นยิ่งกว่าสิ่งใด ชายหนุ่มละสายตาจากใบหน้าหวานที่กำลังเคลิบเคลิ้ม ก่อนจะประกบจูบลงบนเรียวปากอิ่มอย่างเอาแต่ใจ บดขยี้ความดื้อรั้นทั้งหมดให้แหลกสลายคิมือ รสจูบทั้งดุดัน เร่าร้อน และเรียกร้อง เอาแต่ใจจนรินรดาแทบขาดอากาศหายใจ สมองของเธอขาวโพลน ร่างกายอ่อนระทวยจนต้องทิ้งน้ำหนักทั้งหมดพิงซบกับแผ่นอกแกร่งของเขา เสียงลมหายใจหอบกระชั้นประสานกันก้องห้องทำงานกว้าง ร่างทั้งสองร่างหลอมรวมเข้าด้วยกันภายใต้แรงปรารถนาอันมืดมนและอันตราย คาร์ลอสอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกโดยไม่ปล่อยให้ริมฝีปากเป็นอิสระ ก้าวตรงไปยังโซฟาตัวยาวกลางห้อง ท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งเสน่หาที่ไร้ทางหลีกหนี ทว่า... ในวินาทีที่เปลวเพลิงแห่งความเร่าร้อนกำลังแผดเผาทุกสติสัมปชัญญะ เสียงเคาะประตูก็จู่โจมดังขึ้นอย่างเร่งรีบ ทำลายบรรยากาศทั้งหมดลงในพริบตา "นายครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงลูกน้องคนสนิทดังลอดเข้ามาจากด้านนอก พร้อมกับลูกบิดประตูที่ถูกหมุนขยับราวกับมีเหตุฉุกเฉินระดับวิกฤต คาร์ลอสชะงักกรามขบเข้าหากันแน่นด้วยความหงุดหงิดระคนโกรธเกรี้ยวที่ถูกขัดจังหวะ รินรดาอาศัยจังหวะเสี้ยววินาทีนั้นเบี่ยงตัวออกห่าง หอบหายใจโกยอากาศเข้าปอดด้วยใบหน้าแดงก่ำ ทว่าก่อนที่เธอจะทันได้ขยับหนีไปไหน คาร์ลอสกลับคว้าต้นแขนเธอไว้แน่น ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหมายลึกล้ำ "จำไว้... รินรดา..." เขาโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจทำเอาเธอสะท้านไปถึงกระดูกดำ "เธอเป็นของฉัน... และต่อให้มีใครหน้าไหนพยายามช่วยเธอออกไปจากที่นี่ ฉันก็จะตามล่าเธอกลับมาขยี้ให้จมคาอกแบบนี้... คอยดู!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงเสน่หาอันตรายนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ