กรงขังสีคราม

เสียงเครื่องยนต์เจ็ตสกีที่ดับลง พร้อมกับเสียงคลื่นซัดกระทบแนวปะการังด้านนอก คือสิ่งเดียวที่ทำลายความเงียบงันอันน่าอึดอัดของมหาสมุทรสีครามกว้างใหญ่ รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความเย็นเยียบของเกาะส่วนกลางมหาสมุทรแห่งนี้ไม่ได้มาจากสภาพอากาศ แต่มาจากสายตาคมกริบดั่งใบมีดของคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าต่างหาก คาร์ลอส วินเซนต์ กวาดสายตามองเรือนร่างสั่นเทาของหญิงสาวด้วยแววตาเรียบนิ่งไร้ความปรานี เขาก้าวเข้ามาใกล้จนรินรดาต้องถอยหลังกรูด กระทั่งแผ่นหลังบอบบางชนเข้ากับเสาหินแกรนิตเย็นเฉียบของตัวคฤหาสน์หรูหราที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหลัง "มองผมด้วยสายตาแบบนั้นอีกแล้วนะครับ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นชิดริมฝีปากของเธอ พร้อมกับมือหนาที่เอื้อมมาตรึงคางมนไว้บังคับให้เงยหน้าสบตา "คุณคิดว่าการหนีไปซุกหัวนอนกับพวกมาร์คัส จะทำให้คุณรอดพ้นจากเงื้อมมือผมไปได้งั้นเหรอ?" "ฉันไม่ได้หนี..." เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน แม้หัวใจจะเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว แต่ศักดิ์ศรีค้ำคอทำให้เธอต้องเชิดหน้าสู้ "คุณไม่มีสิทธิ์กักขังฉันไว้ที่นี่! ฉันไม่ใช่ทาสของคุณ คาร์ลอส!" "สิทธิ์เหรอ?" มุมปากของมาเฟียหนุ่มกระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียม นิ้วโป้งหยาบกร้านไล้คลึงริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่น "จำใส่สมองของคุณเอาไว้ให้ดี ริน... บนเกาะแห่งนี้ ไม่มีกฎหมาย ไม่มีตำรวจ และไม่มีใครหน้าไหนช่วยคุณได้ทั้งนั้น โลกทั้งใบของคุณนับจากวินาทีนี้ไป มีแค่ผมคนเดียวเท่านั้น" สิ้นคำประกาศิต เขาก็จู่โจมริมฝีปากเธอบดขยี้อย่างไร้ความปรานี รสจูบที่เปี่ยมไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ความหึงหวง และความกระหายหาญถูกถ่ายทอดผ่านเรียวปากร้อนผ่าว รินรดาทุบตีอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่แรงอันน้อยนิดกลับไม่ต่างอะไรกับการสะกิดผิวเขา คาร์ลอสล็อกข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือหัวด้วยมือข้างเดียว ก่อนจะใช้มืออีกข้างรวบเอวคอดกิ่วเข้าประชิดแนบแน่นจนไร้ช่องว่าง ลมหายใจของทั้งคู่หลอมรวมเป็นหนึ่งท่ามกลางเสียงคลื่นซัดสาด เขาผริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้เธอหอบหายใจโกกอากาศเข้าปอดอย่างน่าเวทนา ขณะที่ดวงตาคู่คมกวาดมองสำรวจเรือนร่างที่สะท้านไหวภายใต้ชุดเดรสเข้ารูป "ตราบใดที่คุณยังดื้อรั้น ผมก็จะลงทัณฑ์คุณด้วยวิธีนี้... ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกว่าร่างGกายและหัวใจของคุณจะยอมจำนนต่อผมเพียงผู้เดียว" คาร์ลอสช้อนอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกโดยไม่สนเสียงกรีดร้องประท้วง รินรดาดิ้นรนสุดชีวิตเมื่อเขาพาเธอเดินก้าวผ่านประตูบานใหญ่เข้าสู่ตัวคฤหาสน์หรูหรา ก่อนจะโยนเธอลงบนเตียงนอนขนาดคิงไซส์ที่ปูด้วยผ้าปูที่นอนสีเข้มหนานุ่ม แรงกระแทกทำให้เธอยันกายลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ยังไม่ทันได้ขยับหนี ร่างสูงใหญ่ก็ทาบทับลงมาตรึงเธอไว้ใต้ร่างราวกับกรงขังอันทรงพลัง ความมืดมิดของค่ำคืนที่กำลังคืบคลานเข้ามานอกหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่สะท้อนเงาของคนทั้งคู่ สัมผัสจากปลายนิ้วสากระคายที่ไล้ไปตามแนวไหปลาร้าทำให้รินรดาสะấuสะท้าน ขนกายลุกชันด้วยความวาบหวามที่เธอเกลียดชังตัวเองนักที่เผลอไผลไปกับมัน รสสัมผัสที่ทั้งดิบเถื่อนและอ่อนหวานถูกถักทอขึ้นในความเงียบงัน เสียงลมหายใจหอบกระชั้นประสานไปกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวโครมคราม รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นพยายามต่อต้านความรู้สึกปรารถนาที่กำลังแผดเผาช่องท้อง แต่ทว่า... สัมผัสลึกซึ้งที่เรียรียงร้อยผ่านปลายนิ้วและริมฝีปากของชายหนุ่มกลับทำลายเกราะป้องกันทุกอย่างลงอย่างราบคาบ มือหนาเกี่ยวรั้งชุดเดรสของเธอให้ร่นขึ้นสัมผัสกับผิวเนื้อเนียนละเอียด ความเร่าร้อนที่คาร์ลอสปรนเปรอให้เปรียบเสมือนเปลวเพลิงที่แผดเผาสติสัมปชัญญะจนแตกกระเจิง "คาร์ลอส..." เสียงหวานครางแผ่วเบาอย่างยอมจำนน เมื่อเรียวปากหยักลึกซุกไซ้ซอกคอขาวผ่อง ทิ้งรอยสัมผัสอุ่นร้อนไว้ทั่วร่างจนเธอต้องแอ่นอกรับสัมผัสด้วยความเสียวซ่าน สองมือที่เคยทุบตีเปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวในยามที่คลื่นอารมณ์ซัดสาดเข้าใส่จนแทบขาดใจ การร่วมประสานเป็นหนึ่งเดียวเกิดขึ้นท่ามกลางเสียงครางต่ำในลำคอของมาเฟียหนุ่มและความเว้าวอนที่หลุดลอดจากเรียวปากบาง รสชาติของความหอมหวานและความเจ็บปวดผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวหนักหน่วงและเต็มไปด้วยอารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างไร้การยับยั้ง คาร์ลอสพาเธอดำดิ่งลงสู่ห้วงเสน่หาอันตรายครั้งแล้วครั้งเล่า จนรินรดารู้สึกราวกับตัวเองกำลังล่องลอยอยู่บนปลายหน้าผาที่พร้อมจะร่วงหล่นลงไปในเหวลึกทุกเมื่อ เมื่อพายุอารมณ์สงบลง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจระรัวท่ามกลางความเงียบงัน รินรดานอนหลับตาลงด้วยความเหนื่อยอ่อน หยาดน้ำใสไหลรินจากหางตาลงสู่หมอน ร่างกายของเธอบอบช้ำแต่หัวใจกลับบอบช้ำยิ่งกว่า เพราะเธอรู้ดีว่าต่อให้ร่างกายจะยอมจำนนต่อเขา แต่หัวใจดวงนี้ก็ยังคงพยายามรักษาศักดิ์ศรีครั้งสุดท้ายเอาไว้ คาร์ลอสโน้มใบลงมาจูบซับคราบน้ำตาที่ข้างแก้มอย่างอ่อนโยนผิดกับความดิบเถื่อนเมื่อครู่ มือหนากระชับกอดร่างเปลือยเปล่าเข้าหาตัวแน่นราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไป "นอนซะนะครับ..." เขากระซิบชิดใบหู น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ลึก ภายใต้ความโหดร้าย "เพราะพรุ่งนี้... คุณจะต้องเรียนรู้ที่จะอยู่กับผมในฐานะของผมคนเดียวเท่านั้น" รินรดาลืมตาขึ้นมองความมืดมนเบื้องหน้า หัวใจกระตุกวูบเมื่อตระหนักได้ว่านี่คือจุดเริ่มต้นของนรกโลกันตร์ที่เธอไม่มีวันหลุดพ้น ทว่าในขณะที่เธอกำลังจะหลับตาลงหนีความจริง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นแว่วมาจากระเบียงด้านนอก... เป็นเสียงที่ไม่มีควรจะอยู่บนเกาะส่วนตัวแห่งนี้ เสียงฝีเท้าที่คาร์ลอสไม่มีทางล่วงรู้ว่ามันกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ตัวพวกเขาเรื่อยๆ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงเสน่หาอันตรายนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ