กฎเหล็กของคนในอาณัติ

เสียงแก้วคริスタルกระทบกับโต๊ะไม้สักทองดัง *กริ๊ง* หนักหน่วง สะท้อนก้องความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวของคาร์ลอส วินเซนต์ รินรดายืนตัวตรงหลังขดหลังแข็งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แววตาของเธอดื้อรั้นไม่ยอมแพ้ แม้ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วสาวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากตัวตนดิบเถื่อนและทรงอำนาจของเขา "คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉันนะคาร์ลอส!" น้ำเสียงของหญิงสาวสั่นพร่าเล็กน้อย แต่ยังพยายามรักษาความแข็งกร้าวเอาไว้ ทว่ามันช่างไร้ความหมายเมื่อเทียบกับเสือร้ายที่กำลังจ้องจะขย้ำเหยื่อในกรงเล็บ คาร์ลอสไม่ตอบทันที เขาย่างสามขุมเข้ามาใกล้จนรินรดาต้องก้าวถอยหลังทีละน้อย จนกระทั่งแผ่นหลังบอบบางแนบชิดติดกับบานประตูไม้ทึบ ร่างหนากักขังเธอไว้ด้วยแขนทั้งสองข้างที่ยันกรอบประตูไว้ ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นบุหรี่ราคาแพงและแอลกอฮอล์ปะทะเข้ากับซอกคอขาวผ่อง ทำให้รขนลุกเกรียวไปทั่วร่าง "ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ..." เสียงทุ้มต่ำราวกับกระซิบอยู่ข้างใบหู ร้อนผ่าวและอันตราย "จำไว้รินรดา... ทุกตารางนิ้วบนร่างกายของเธอ ลมหายใจของเธอ หรือแม้แต่สายตาที่เธอมองใคร ทุกอย่างมันเป็นของฉัน คนอย่างฉันไม่เคยแบ่งปันของใช้ส่วนตัวกับใคร โดยเฉพาะ... ไอ้หน้าโง่อย่างมาร์คัส" ชื่อของคู่ปรับคนสำคัญทำให้แววตาสสีนิลของมาเฟียหนุ่มวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ ภาพเหตุการณ์ในงานเลี้ยงเมื่อคืนที่มาร์คัสจงใจโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูเธอจนดูสนิทสนมเกินงาม ยังคงสร้างความร้าวรานใจและกระตุ้นความกระหายใคร่ครอบครองในตัวเขาจนแทบคลั่ง แม้รินรดาจะพยายามถอยห่าง แต่ความหึงหวงและสัญชาตญาณดิบเถื่อนในสายเลือดของคาร์ลอสไม่ยอมรับความจริงข้อนั้น "ฉันแค่วิ่งชนเขาโดยบังเอิญในงานเลี้ยง คุณก็เห็น..." รินรดาเถียงกลับอย่างเหลืออด เธอเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบ ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายแม้หัวใจจะเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว "บังเอิญ?" คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ นิ้วเรียวแข็งแรงเอื้อมไปเชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอรับสัมผัสจากเขา "สำหรับฉัน... ไม่มีคำว่าบังเอิญในอาณาจักรของฉัน และยิ่งไอ้สารเลวนั่นกล้าแตะต้องเธอ มันคือการประกาศสงคราม" นิ้วแกร่งลูบไล้กรอบหน้าเนียนละเอียดอย่างถือสิทธิ์ ก่อนจะเลื่อนต่ำลงมายังลำคอระหง ลากไล้ผ่านกระดุมเสื้อเม็ดบนอย่างเชื่องช้าแต่หนักแน่น รินรดาสะดุ้งเฮือกยามเมื่อปลายนิ้วแข็งกระด้างสัมผัสโดนผิวเนื้ออ่อนนุ่ม ความตึงเครียดในอากาศแปรเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มที่แผดเผา ร่างกายของเธอยังคงจดจำสัมผัสวาบหวามจากค่ำคืนก่อนหน้าได้อย่างแม่นยำ และนั่นคือจุดอ่อนที่ทำให้เธอเกลียดตัวเอง "คาร์ลอส... ปล่อยนะ" เธอพยายามเบือนหน้าหนี แต่แรงมหาศาลของเขากลับตรึงเธอไว้ได้อย่างง่ายดาย "กฎข้อแรกและข้อเดียวที่เธอต้องจำให้ขึ้นใจ..." คาร์ลอสโน้มใบหน้าลงมาจนริมฝีปากหยักลึกเกือบชิดริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อ "ห้ามเธอยิ้มให้ผู้ชายคนอื่น ห้ามพูดคุยกับมันเกินความจำเป็น และที่สำคัญที่สุด... ห้ามมีสายตาให้ใครนอกจากฉันคนเดียว" "คุณมันเผด็จการ... อื้อ..." คำพูดต่อมาถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี จูบครั้งนี้ไม่มีความอ่อนโยน มีเพียงความหึงหวง ดิบเถื่อน และเรียกร้อง คาร์ลอสบดขยี้ริมฝีปากบางด้วยความโหยหา ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ รินรดาทุบไหล่หนาประท้วงด้วยความตื่นตระหนก แต่ยิ่งเธอขัดขืน แรงกอดรัดรอบเอวบางก็ยิ่งแน่นแฟ้นราวกับจะหลอมรวมเธอให้กลายเป็นเนื้อเดียวกับเขา มือใหญ่อีกข้างสอดเข้าใต้กลุ่มผมสลวย บังคับองศาให้เธอน้อมรับรสจูบที่ลึกซึ้งและร้อนแรงยิ่งขึ้น รสชาติของความดุดันและเสน่หาอันตรายทำให้เข่าของรินรดาแทบทรุด ความโกรธขึงเมื่อครู่ถูกแผดเผาจนมอดไหม้ด้วยเพลิงปรารถนาที่เขาเป็นผู้จุดขึ้นมาเอง ร่างกายของเธอทรยศต่อสมองอีกครั้ง เมื่อเรียวแขนเล็กเผลอยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วจิกขยุ้มเส้นผมสีเข้มของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง คาร์ลอสดันร่างบางให้แนบชิดติดบานประตูยิ่งขึ้น น้ำหนักตัวที่ทาบทับทำให้รินรด้ารู้สึกถึงความแข็งแกร่งของมัดกล้ามและแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่กำลังตื่นตัว เขาถอนริมฝีปากออก1นิดเพื่อให้เธอได้กอบโกยอากาศเข้าปอด แต่ดวงตาคมปลาบกลับเต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความหิวกระหาย "เธอเป็นของฉัน รินรดา..." เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูร้อนผ่าว พร้อมกับมือหนาที่ลูบไล้ต่ำลงมาตามส่วนโค้งเว้าของสะโพกกลมกลึงผ่านเนื้อผ้าบางเบา "อย่าลองดีกับฉันอีก... ไม่อย่างนั้น ฉันจะล่ามโซ่เธอไว้บนเตียงนี้ ตลอดไป" รินรดายังไม่ทันได้เอ่ยคำปฏิเสธใดๆ ออกมา เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงเปิดประตูพรวดพราดของลูกน้องคนสนิทที่หน้าซีดเผือด "นายครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งสู่ห้วงเสน่หาอันตรายนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ