บทลงโทษของเด็กดื้อ

“ผมบอกว่าอย่างไร... รินรดา” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย็นเยียบดังขึ้นจากมุมมืดของห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาสูบจางๆ คาร์ลอส วินเซนต์ นั่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ แสงไฟสลัวจากโคมไฟบนโต๊ะตกกระทบใบหน้าครึ่งซีกของเขา ทำให้เงาของความโหดร้ายดูเด่นชัดขึ้นเป็นทวีคูณ รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ มือทั้งสองข้างกำแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ เธอเพิ่งกลับมาจากงานเลี้ยงการกุศลที่เธอ ‘ตัดสินใจ’ ไปเองโดยไม่รอคำอนุญาตจากเขา ซึ่งนั่นถือเป็นการละเมิดกฎเหล็กของคาร์ลอสอย่างร้ายแรง “รินแค่อยากทำหน้าที่ของตัวเอง... งานนั้นสำคัญต่อมูลนิธิ” เสียงของหญิงสาวแผ่วเบา แต่แววตายังคงแน่วแน่ แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความหวาดหวั่นเมื่อเห็นสายตาคมกริบดุจมีดโกนของเขากวาดมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า “หน้าที่?” คาร์ลอสหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน “หน้าที่ของเธอคืออยู่ใกล้สายตาผม และจดจำให้ขึ้นใจว่าใครคือเจ้าของชีวิตเธอ” เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้สูทสั่งตัดสีเข้มขยับเข้ามาหาเธอช้าๆ ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวมาเปรียบเสมือนกรงขังที่บีบให้พื้นที่ของเธอน้อยลงเรื่อยๆ รินรดาถอยหลังจนแผ่นหลังปะทะกับผนังห้องที่เย็นเยียบ “คุณไม่มีสิทธิ์กักขังรินไว้ในกรงทองแบบนี้ คาร์ลอส!” เธอสวนกลับด้วยความอัดอั้น “กรงทองงั้นหรือ?” เขายื่นมือหนามาเชยคางเธอขึ้น บังคับให้เธอต้องสบตาคมคู่นั้นที่กำลังลุกโชนด้วยแรงโทสะ “งั้นคืนนี้เรามาดูกันว่าคนดื้อรั้นจะต้องได้รับบทเรียนอะไร... เพื่อที่เธอจะได้จำฝังใจว่าการขัดคำสั่งผม มันมีราคาที่ต้องจ่ายแพงแค่ไหน” คาร์ลอสบีบสันกรามเธอเบาๆ ก่อนจะใช้นิ้วโป้งไล้ไปตามริมฝีปากที่สั่นระริกของเธอ สัมผัสของเขาร้อนผ่าวและดิบเถื่อน มันไม่ใช่การทะนุถนอม แต่เป็นการแสดงความเป็นเจ้าของที่น่าหวาดหวั่น เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินใบหน้าของเธอ กลิ่นกายของมาเฟียหนุ่มที่คุ้นเคยทำเอาสติสัมปชัญญะของเธอกระเจิดกระเจิง “คุณจะทำอะไร...” เธอพึมพำ น้ำเสียงขาดห้วง “ทำในสิ่งที่ผัวควรทำกับเมียที่ดื้อจนน่าหงุดหงิด” คาร์ลอสกระชากตัวเธอเข้าหาตัวจนร่างบางปะทะกับแผงอกแกร่ง แรงดึงดูดระหว่างเขากับเธอรุนแรงราวกับพายุหมุนที่พร้อมจะกลืนกินทุกอย่าง เขาลดมือลงมาโอบรัดเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่น ก่อนจะช้อนตัวเธอขึ้นจนเท้าลอยจากพื้น รินรดาร้องอุทานด้วยความตกใจแต่ก็จำต้องโอบรอบลำคอของเขาไว้โดยอัตโนมัติ เขาสาวเท้าเดินตรงไปยังโซฟาตัวยาวกลางห้องโดยไม่ละสายตาจากใบหน้าสวยที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นนั้นแม้แต่วินาทีเดียว เขาโยนเธอนอนลงบนเบาะหนังหนานุ่ม ก่อนจะทาบทับลงมาด้วยร่างกายกำยำของเขาที่ร้อนแรงดุจเตาไฟ “คาร์ลอส... ปล่อยรินนะ!” “เลิกดิ้นเถอะรินรดา” เขาคำรามชิดใบหู เสียงที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจนั้นทำให้เธอนิ่งงัน “เพราะต่อให้เธอร้องไห้จนน้ำตาเป็นสายเลือด คืนนี้เธอก็หนีไม่พ้นบทลงโทษของผมอยู่ดี” เขาก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวระหง สัมผัสที่ไร้ความปรานีแต่ทว่าเต็มไปด้วยความโหยหาทำให้รินรดารู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง ศักดิ์ศรีที่เธอพยายามรักษาไว้ดูเหมือนจะพังทลายลงทุกครั้งที่ปลายนิ้วของเขาสัมผัสผิวเนื้อ ในจังหวะที่ไฟพิศวาสกำลังจะแผดเผาจนควบคุมไม่ได้ จู่ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ—ไม่ใช่เคาะธรรมดา แต่เป็นการทุบประตูอย่างร้อนรนจากด้านนอก “นายครับ! เกิดเรื่องแล้วครับ! มาร์คัส... มันส่งคนมาบุกคลังสินค้าที่ท่าเรือ!” คาร์ลอสชะงัก ร่างกายที่เข้มแข็งของเขาเกร็งแน่นขึ้นทันที เขาละจากซอกคอของหญิงสาว สายตาที่เคยเร่าร้อนด้วยเพลิงสวาทบัดนี้เปลี่ยนเป็นเย็นชาและดุดันราวกับนักล่าที่พร้อมจะฆ่าฟัน เขาลุกขึ้นจากตัวรินรดาทันทีโดยไม่แม้แต่จะมองหน้าเธอซ้ำ ก่อนจะหยิบปืนพกจากโต๊ะข้างโซฟามาเช็กกระสุนด้วยความชำนาญ “อยู่ที่นี่ ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด” เขาหันมาสั่งเสียงเหี้ยมเกรียม “ถ้าเธอหายไปแม้แต่ก้าวเดียว รินรดา... ผมสาบานว่าผมจะเผาทำลายทุกอย่างที่เธอรักให้ราบเป็นหน้ากลอง” เขาก้าวเดินออกไปจากห้องโดยไม่หันหลังกลับ ทิ้งให้รินรดานั่งตัวสั่นอยู่บนโซฟา หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความกังวล ไม่ใช่แค่เพราะเรื่องของมาร์คัส แต่เพราะสิ่งที่เขาทิ้งไว้ก่อนไปคือคำเตือนที่เธอยังไม่รู้ว่า... เขาได้วางแผนบางอย่างไว้เบื้องหลังตั้งแต่วันที่เธอตัดสินใจก้าวเท้าออกจากบ้านในเช้าวันนี้ รินรดาลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะทำงานของเขาด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่าง เธอเห็นแฟ้มเอกสารที่เปิดค้างไว้ บนนั้นไม่ใช่แค่แผนผังธุรกิจ แต่มันคือภาพถ่ายของครอบครัวเธอที่ถูกวงสีแดงไว้ทุกใบ... พร้อมกับข้อความที่เขียนด้วยลายมือเข้มๆ ว่า ‘เหยื่อรายต่อไป’ มือของรินรดาสั่นเทา เธอเพิ่งตระหนักได้ในวินาทีนั้นเองว่า สิ่งที่คาร์ลอสทำไม่ใช่แค่การลงโทษคนดื้อ แต่เขากำลังเล่นเกมที่เดิมพันด้วยชีวิตของคนที่เธอรักที่สุด และดูเหมือนว่าคนที่เขาเล็งไว้อาจไม่ใช่แค่มาร์คัสคนเดียวเสียแล้ว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งสู่ห้วงเสน่หาอันตรายนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ