รอยประทับแห่งความเป็นเจ้าของ

ความมืดมิดภายในห้องนอนกว้างขวางของคฤหาสน์วินเซนต์ถูกขับเน้นให้ดูน่าหวาดหวั่นยิ่งขึ้น ด้วยเงาตะคุ่มของร่างสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่ริมหน้าต่างบานใหญ่ แสงจันทร์สาดส่องกระทบสันกรามคมคายและแววตาดุดันราวกับพญาอินทรีที่กำลังจดจ้องเหยื่อในกรงเล็บ รินรดานั่งตัวสั่นเทาอยู่บนเตียงนอนขนาดคิงไซส์ ผ้าห่มเนื้อนุ่มถูกดึงขึ้นมาคลุมกายเพื่อปกปิดผิว2ขาวเนียนที่บัดนี้เต็มไปด้วยร่องรอยการครอบครองจากบุรุษผู้ทรงอิทธิพล หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองศึก ความโกรธแค้นและความหวาดหวั่นตีรวนอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก "คุณทำบ้าอะไรลงไป... คาร์ลอส" เสียงหวานสั่นพร่าเอ่ยลอดริมฝีปากที่บวมเจ่อจากการถูกบดขยี้อย่างไร้ความปรานีเมื่อครู่ คาร์ลอสค่อยๆ หมุนตัวกลับมา ช้าๆ ทว่าทรงพลัง ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวเข้ามาใกล้เปรียบเสมือนเสียงฝีเท้าของมัจจุราชที่คืบคลานเข้ามาใกล้เหยื่อ ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นไม่ได้ฉายแววสำนึกผิดเลยแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความกระหายและความเป็นเจ้าของที่ลุกโชนราวกับเปลวเพลิงในนรกภูมิ เขาทิ้งตัวลงนั่งบนขอบเตียง น้ำหนักตัวของมาเฟียหนุ่มทำให้ที่นอนยุบลงไป รินรดาผถอยร่นหนีจนแผ่นหลังชนเข้ากับหัวเตียง แต่หนทางถูกปิดตายเมื่อท่อนแขนแข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้าข้างหนึ่งทาบลงบนหมอน กักขังเธอไว้ในอาณาเขตของเขา "ทำเครื่องหมาย..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น แผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความเงียบ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก "เพื่อให้คนอื่นรู้ว่า... เธอเป็นของผู้ชายคนไหน และไม่มีวันเป็นของไอ้มาร์คัสหรือใครหน้าไหนได้อีก" นิ้วแกร่งไล้ไปตามโครงหน้าหวานอย่างถือวิสาสะ รินรดาเบือนหน้าหนีด้วยความถือดี แต่คาร์ลอสกลับใช้ปลายนิ้วเชยคางเธอให้หันกลับมาสบตา บังคับให้เธอรับรู้ถึงอำนาจที่เหนือกว่าของเขา "ปล่อยฉันนะ!" เธอตวาดเสียงกร้าว พยายามผลักอกกว้างของเขาออกด้วยเรี่ยวแรงที่มีทั้งหมด แต่สำหรับคาร์ลอสแล้ว แรงแค่นั้นไม่ต่างอะไรกับการลูบไล้ "ดื้อด้านนักนะ รินรดา" คาร์ลอสคำรามในลำคอ ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวปะทะเข้ากับแก้มเนียน กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และความดุดันอันเป็นเอกลักษณ์โอบล้อมเธอไว้จนแทบขาดอากาศหายใจ "เธอคิดว่าหนีพ้นงั้นเหรอ? ต่อให้เธอหนีไปสุดขอบโลก รอยพวกนี้... ก็จะคอยย้ำเตือนเธอว่าเธอเป็นของฉัน" ริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่ มีเพียงจูบที่ดุดัน เรียกร้อง และลงทัณฑ์ รสจูบที่ทั้งหวานล้ำและป่าเถื่อนทำให้สติสัมปชัญญะของรินรดาแตกกระเจิง ความโกรธขึงที่เคยมีค่อยๆ มลายหายไป ถูกแทนที่ด้วยกระแสความร้อนวูบวาบที่แล่นพล่านไปทั่วLอณูผิว เรียวลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ามาในโพรงปาก กวาดต้อนความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ รินรดาพยายามขัดขืนด้วยการเม้มริมฝีปากแน่น แต่มีหรือที่คนอย่างคาร์ลอสจะยอมจำนน มือหนาเลื่อนลงมาบีบกรามมนเบาๆ บังคับให้เธอเผยริมฝีปากออกรับสัมผัสอันเร่าร้อนที่เขาปรารถนา เสียงครางประท้วงในลำคอของหญิงสาวถูกกลืนหายไปในลำคอของมาเฟียหนุ่ม ความเงียบงันภายในห้องถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจหอบกระชั้นและเสียงคาวสวาทจากสัมผัสที่แนบแน่น คาร์ลอสไม่ปล่อยให้เธอมีโอกาสได้ตั้งตัว มืออีกข้างเริ่มลูบไล้ไปตามเรียวขาเนียนภายใต้ผ้าห่ม ก่อนจะแทรกกายเข้าหาความอบอุ่นที่ซ่อนอยู่ "อื้อ..." รินรดาครางประท้วง ดวงตากลมโตคลอหน่วงไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความอับอายและพ่ายแพ้ ร่างกายของเธอบรยทรยศต่อจิตใจอีกครั้ง ความรู้สึกวาบหวามแผ่ซ่านไปทั่วท้องน้อย เมื่อฝ่ามือหนาลาดไล้สัมผัสจุดอ่อนไหวอย่างจงใจ คาร์ลอสผละริมฝีปากออกช้าๆ มองดูใบหน้าแดงก่ำและดวงตาที่ฉ่ำเยิ้มด้วยอารมณ์ปรารถนาของหญิงสาว รอยยิ้มพึงใจผุดขึ้นที่มุมปาก เขาก้มลงกระซิบชิดใบหูเล็กที่ขึ้นสีแดงจัด "จำไว้... ว่าร่างกายนี้ จิตวิญญาณนี้ เป็นของฉันคนเดียว" ในห้วงเวลาที่สติของรินรดากำลังจะหลุดลอยไปกับเพลิงเสน่หาที่เขาสطدจุดขึ้น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงทุบประตูห้องนอนด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงตะโกนกระหึ่มด้วยความตกใจของลูกน้องคนสนิท "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ! โกดังสินค้าหลักที่ท่าเรือถูกลอบวางเพลิง... ฝีมือของคนของมาร์คัสครับ!" คาร์ลอสชะงักกึก รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงทันที ดวงตาสีนิลวับโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ ร่างกายที่เคยโอบกอดรินรดาผละออกอย่างรวดเร็วดั่งอสุนิบาตฟาดลงมา เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง คว้าเสื้อคลุมมาสวมใส่อย่างลวกๆ โดยไม่ชายตามองหน้าต่างหรือร่องรอยความเสียหายที่เขาเพิ่งสร้างไว้บนเรือนร่างของเธออีก รินรดานอนหอบหายใจอยู่บนเตียง มองแผ่นหลังกว้างของมาเฟียหนุ่มที่เดินดุ่มๆ ไปเปิดประตูด้วยความรู้สึกที่สับสนระคนโล่งอก แต่ทว่า... ก่อนที่คาร์ลอสจะก้าวพ้นขอบประตูห้อง เขากลับหันกลับมามองเธอนิ่งๆ ด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "อยู่แต่ในห้องนี้... อย่าคิดหนีเด็ดขาด เพราะถ้าฉันกลับมาแล้วไม่เจอเธอ... คนที่ต้องรับเคราะห์จะไม่ใช่แค่เธอคนเดียว แต่หมายถึงพี่ชายของเธอด้วย!" ประโยคคำสั่งขาดคำพร้อมกับเสียงปิดประตูดังสนั่น ล็อคกลอนจากด้านนอกดังคลิก ทิ้งให้รินรดานั่งเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางความมืดและความหวาดกลัวที่กำลังคืบคลานเข้ามาเกาะกุมหัวใจอีกครั้ง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ