คำสารภาพในความมืด

ความเงียบงันภายในห้องพักกว้างขวางของคฤหาสน์วินเซนต์ไม่ได้ให้ความรู้สึกสงบเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับตึงเครียดเสียจนเสียงลมหายใจของคนทั้งสองดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท คาร์ลอส วินเซนต์ ยังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีเข้ม แววตาคมกริบดั่งพญาอินทรีคู่นั้นจดจ้องมองร่างบางที่นั่งอยู่ปลายเตียง รินรดากำลังก้มหน้ามองมือทั้งสองข้างที่ประสานกันแน่น นิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยราวกับกำลังพยายามอดกลั้นบางสิ่งที่กัดกินหัวใจมาเนิ่นนาน "เงียบทำไมล่ะ รินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบราวกับคมมีดที่กรีดผ่านอากาศ "เธอมีอะไรปิดบังฉันอีก... หรือว่าเรื่องหนี้สินของครอบครัวเธอมันยังมีเงื่อนงำอะไรที่ฉันยังไม่รู้" รินรดาเงยหน้าขึ้นช้าๆ นัยน์ตากลมโตคู่สวยเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำใส แต่มันไม่ได้สะท้อนความหวาดกลัวต่ออำนาจมืดของเขาเหมือนเช่นเคย มีเพียงความเจ็บปวดร้าวลึกและความอัดอั้นที่สะสมมานานจนเกินกว่าจะแบกรับไว้คนเดียวไหว "คุณไม่มีวันเข้าใจหรอกค่ะ... เอ๊ย... คุณไม่มีวันเข้าใจหรอกครับ" รินรดาเผลอหลุดปากแก้คำพูดอย่างลืมตัว เมื่อเห็นรอยยิ้มหยันที่มุมปากของมาเฟียหนุ่ม "โลกของคุณมันมีแต่ผลประโยชน์ อำนาจ และการหักหลัง แต่โลกของฉัน... มันคือครอบครัว" คาร์ลอสขมวดคิ้วเล็กน้อยกับคำพูดที่กล้าหาญผิดคาดนั้น ร่างสูงใหญ่ขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะก้าวเข้าไปหาเธอช้าๆ ฝีเท้าที่มั่นคงและไร้ซุ่มเสียงสร้างแรงกดดันมหาศาล ทว่าครั้งนี้รินรดาไม่ได้ถอยหนี เธอกลับเงמוสบตาเขาตรงๆ แม้หยดน้ำตาจะรินไหลอาบแก้มเนียน "ครอบครัวงั้นเหรอ" คาร์ลอสทวนคำ น้ำเสียงของเขาอ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อยโดยที่เจ้าตัวก็ไม่รู้ตัว "ครอบครัวที่ยอมเอาลูกสาวมาแลกกับเงินก้อนโตเพื่อค้ำจุนธุรกิจที่กำลังจะล่มสลายเนี่ยนะ... เธอยังเรียกว่าครอบครัวได้อีกหรือริน" "ใช่ค่ะ! พ่อกับแม่ท่านอาจจะทำผิดพลาด ท่านอาจจะโลภในทรัพย์สินจนพาตัวเองและครอบครัวไปสู่จุดจบ..." เสียงหวานสั่นเครือแต่ทว่าหนักแน่น กลั้นสะอื้นจนอกบางไหวสะท้าน "แต่ท่านก็คือพ่อกับแม่... ท่านเลี้ยงดูฉันมาด้วยความรัก อ้อมกอดของแม่ในวันที่ฉันเหนื่อยล้า รอยยิ้มของน้องชายในวันที่เราไม่มีอะไรเลย... คุณที่เติบโตมาบนกองเงินกองทองและเสียงปืน จะไปเข้าใจอะไรกับความอบอุ่นที่เรียกว่า 'บ้าน' ล่ะคะ... ครับ!" รินรดาเน้นเสียงหนักเพื่อตอกย้ำความจริงที่คนอย่างเขาไม่มีวันสัมผัส คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของคาร์ลอส วินเซนต์ ภาพอดีตอันดำมืด ภาพวันที่เขาถูกหักหลังโดยคนที่ไว้ใจที่สุด ภาพความไร้หัวใจของผู้ให้กำเนิดแวบเข้ามาในหัว แต่มันกลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่าง ความรู้สึกที่เขาไม่ได้สัมผัสมานานนับสิบปี... ความเห็นอกเห็นใจ คาร์ลอสหยุดยืนตรงหน้าเธอ มือหนายื่นออกไปเช็ดหยดน้ำตาบนแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่เปลี่ยนจากความดิบเถื่อนกลายเป็นความอ่อนโยนชั่วขณะทำเอารินรดากลั้นหายใจ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก "เธอคิดว่าฉันไม่เคยมีครอบครัวอย่างนั้นสินะ..." คาร์ลอสเอ่ยเสียงพร่า แววตาที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้ไหววับราวกับผิวน้ำในคืนเดือนมืด "เธอคิดว่าคนที่อยู่จุดสูงสุดอย่างฉัน ไม่เคยรู้จักคำว่ารักและสูญเสียเลยหรือไง" รินรดานิ่งงัง นัยน์ตาคู่งามมองลึกเข้าไปในดวงตาของมาเฟียหนุ่ม เธอกำลังเห็นรอยร้าวลึกในตัวตนของเขา รอยแผลที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความโหดเหี้ยม "คาร์ลอส..." เผลอเรียกชื่อเขาโดยไม่มีคำนำหน้าเป็นครั้งแรก ทว่าก่อนที่บรรยากาศลึกซึ้งระหว่างทั้งสองจะดำเนินไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะอย่างไม่รู้กาลเทศะ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! "นายครับ!" เสียงของลูกน้องคนสนิทดังลอดเข้ามาจากด้านนอก เจือด้วยความร้อนรนจนผิดปกติ "เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ สายรายงานมาว่า มาร์คัส ส่งคนบุกรุกเข้าไปในเขตพื้นที่โกดังสินค้าฝั่งตะวันออก และ... และตอนนี้พวกมันกำลังพยายามเข้าถึงตัวคุณแม่ของคุณยายที่พักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลส่วนตัวครับ!" เพล้ง! ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน ร่างกายของคาร์ลอสแข็งค้างในทันที นัยน์ตาดุจพญาอินทรีเบิกกว้างขึ้นวูบหนึ่ง ก่อนที่ประกายแห่งเพลิงโทสะจะลุกโชนขึ้นมาจนน่ากลัว บรรยากาศรอบตัวแปรเปลี่ยนจากความเงียบสงบกลายเป็นความเย็นยะเยือกที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้เป็นจุล รินรดารับรู้ได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากความโกรธเกรี้ยวของชายหนุ่ม เธอเห็นมือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน และที่สำคัญที่สุด... เธอเห็นความหวาดกลัวฉายชัดขึ้นในแววตาของมาเฟียผู้ไม่เคยเกรงกลัวผู้ใดในหล้า คาร์ลอสหันกลับมามองหน้าเธอช้าๆ แววตานั้นเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่ความเย็นชา แต่เป็นความดุดันที่พร้อมจะฆ่าฟันใครก็ตามที่บังอาจแตะต้องสิ่งที่เขารัก "เกมพลิกแล้ว..." คาร์ลอสแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ เสียงกระซิบที่ดังลอดไรฟันเต็มไปด้วยจิตสังหารที่น่าสะพรึงกลัว "ในเมื่อมันกล้าแตะต้อง 'ครอบครัว' ของฉัน... ฉันก็จะส่งมันลงไปชดใช้ในนรกด้วยมือของฉันเอง!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ