กลิ่นกายของปีศาจ

ความมืดมิดภายในห้องนอนชุดหรูชั้นบนสุดของคฤหาสน์วินเซนต์ ไม่ได้ให้ความรู้สึกสงบเลยแม้แต่น้อย มันกลับหนาทึบและกดดันราวกับกรงขังที่ถูกสร้างขึ้นจากเหล็กกล้าและเพลิงโทสะ ร่างบางของรินรดาสั่นเทิ้มด้วยแรงอารมณ์ที่ปะปนกันระหว่างความกลัวและศักดิ์ศรีที่ถูกเหยียบย่ำ แผ่นหลังของเธอแนบสนิทอยู่กับบานประตูกระจกใสที่สะท้อนเงาจันทราสลัว ขณะที่ร่างสูงใหญ่ของคาร์ลอส วินเซนต์ ก้าวเข้ามาประชิดราวกับมัจจุราชผู้ไร้ความปรานี กลิ่นกายของปีศาจ... กลิ่นอายเฉพาะตัวที่ผสมผสานระหว่างกลิ่นบุหรี่ราคาแพง ความเย็นชาของอำนาจ และความดิบเถื่อนอันตราย กำลังโอบล้อมรอบตัวเธอจนแทบหายใจไม่ออก "คิดว่าการเอาตัวเข้าแลกจะช่วยปกป้องครอบครัวจอมปลอมนั่นได้จริง ๆ อย่างนั้นหรือ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าเอ่ยกระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอทำให้ผิวเนื้อของหญิงสาวขนลุกชันไปทั่วร่าง คาร์ลอสไม่ได้ใช้กำลังฉุดกระชากอย่างป่าเถื่อนในทีแรก แต่ความนิ่งเงียบและแววตาดุดั่งสัตว์ป่าที่จ้องจะขย้ำเหยื่อ กลับสร้างความหวาดผวาให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด เธอเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบที่เต็มไปด้วยร่องรอยของความเคียดแค้นในอดีต แม้ขาทั้งสองข้างจะสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ แต่เธอก็ปฏิเสธที่จะแสดงความอ่อนแอออกมาให้เขาเห็น "ฉันไม่ได้เอาตัวเข้าแลก... ฉันแค่ทำตามข้อตกลงที่คุณต้องการต่างหาก คุณคาร์ลอส" น้ำเสียงที่พยายามบังคับให้ราบเรียบสั่นเครือเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด มุมปากของมาเฟียหนุ่มกระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียม มือหนาเอื้อมขึ้นบีบปลายคางมนของเธอไว้แน่นด้วยแรงอารมณ์ที่เริ่มปะทุขึ้นทีละน้อย นิ้วหัวแม่มือหยาบกร้านไล้คลึงริมฝีปากอิ่มที่สั่นระริกอย่างจงใจยั่วเย้า ก่อนที่เขาจะออกแรงดันให้เงยหน้ารับสัมผัสที่เธอไม่มีวันหลีกหนีพ้น "ข้อตกลงงั้นรึ? หึ... เธอมันก็แค่สินค้าชิ้นหนึ่งที่ฉันซื้อมาด้วยหนี้ก้อนโต และคืนนี้ ฉันจะทวงทุกอย่างคืนให้สาสม" สิ้นคำประกาศิต ริมฝีปากร้อนจัดก็ทาบทับลงมาปิดกั้นคำพูดทุกอย่างของเธออย่างไร้ความปรานี จูบแรกไม่ได้มีความอ่อนโยนหรือนุ่มนวลแม้แต่น้อย มันคือการรุกรานที่ดุดันและเอาแต่ใจ เรียวปากหนาบดขยี้กลีบปากนุ่มอย่างเรียกร้อง สูบ 0กลืนลมหายใจทั้งหมดของเธอไปอย่างไร้ทางขัดขืน รินรดาสะท้านเฮือก มือเล็กพยายามยกขึ้นทุบ1แผ่นอกกว้างที่แกร่งดั่งหินผาเพื่อประท้วง แต่แรงแค่นั้นไม่ต่างอะไรกับการสะกิดผิวกายของปีศาจร้าย เมื่อเห็นว่าเธอเริ่มขาดอากาศหายใจ คาร์ลอสจึงยอมผละริมฝีปากออกอย่างนึกสนุก นัยน์ตาคมกريบมองสำรวจใบพักตร์หวานที่ตอนนี้แดงก่ำและชุ่มชื้นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้น ร่างกายของหญิงสาวอ่อนระทวยลงจนต้องพึ่งพาอ้อมแขนแข็งแรงของเขาเป็นที่ยึดเหนี่ยว "เก่งได้อีกสิ รินรดา... ฉันอยากรู้ว่าศักดิ์ศรีของเธอจะทนทานได้สักแค่ไหน" เขาคำรามต่ำในลำคอ ก่อนจะรวบเอวบางไว้ด้วยแขนข้างเดียวแล้วอุ้มเธอลอยขึ้นจากพื้นจนรินรดาต้องเผลอใช้วขนแขนโอบรอบลำคอหนาของเขาไว้โดยอัตโนมัติเพื่อไม่ให้ร่วงหล่น ร่างระหงถูกวางลงบนเตียงนอนขนาดใหญ่กลางห้องอย่างไม่ทะนุถนอมนัก น้ำหนักตัวที่ทาบทับลงมาทำให้เตียงยวบลงไปเป็นวงกว้าง คาร์ลอสทาบทับร่างของตนเองลงมาครอบครองพื้นที่อิสระทั้งหมด ล็อคข้อมือทั้งสองข้างของเธอตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย ความมืดและเงาสลัวของราตรีสะท้อนความตึงเครียดที่พุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุด แรงเสียดทานระหว่างความเกลียดชังและแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนเริ่มเผาลาญสติสัมปชัญญะของทั้งสองฝ่าย รินรดาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ความหวาดกลัวถูกแทนที่ด้วยความพยศในแววตา เธอยังคงจ้องมองเขาด้วยสายตาที่ท้าทายแม้จะตกเป็นรองทุกประตู "คุณเกลียดฉันนักไม่ใช่หรือไง... แล้วทำไมถึงต้องทำถึงขนาดนี้" คาร์ลอสชะงักไปชั่วขณะ นัยน์ตาคมเข้มไหววูบลงชั่วพริบตาก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวเช่นเดิม ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่เหนือริมฝีปากที่บวมเจ่อจากการจูบ "เพราะความเกลียดของเธอมันหอมหวานกว่าสิ่งใด... และฉันนี่แหละที่จะเป็นคนทำลายหัวใจแข็งกระด้างดวงนั้นให้แหลกคามือ" ไม่รอให้หญิงสาวได้ทันเอ่ยคำใด คาร์ลอสก็ก้มลงประทับรอยจูบอันร้อนแรงและลึกล้ำลงมาอีกครั้ง คราวนี้สัมผัสไม่ได้มีเพียงความรุนแรง แต่แฝงไว้ด้วยความเร่าร้อนที่จงใจปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในกายของเธอให้ตื่นขึ้น มือหนาที่เคยตรึงข้อมือบางเริ่มผ่อนแรงลง ลูบไล้เรื่อยลงมาตามเรียวแขนเนียน สัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านสร้างกระแสไฟฟ้าแปลบปลาบไปทั่วทุกอณูผิวที่เขาแตะต้อง เสื้อผ้าเนื้อบางถูกมือหนากระชากออกด้วยความรวดเร็ว เผยให้เห็นลาดไหล่เนียนนุ่มและผิวเนื้อนวลผ่องที่สะท้อนกับแสงจันทร์ รินรดาสะดุ้งสุดตัว ความรู้สึกวับหวามตีรวนขึ้นมาในอกจนเธอเผลอส่งเสียงครางประท้วงในลำคอ ความตั้งใจที่จะแข็งขืนเริ่มพังทลายลงทีละน้อยเมื่อเผชิญหน้ากับสัมผัสที่ทั้งดุดันและเต็มไปด้วยเสน่หาอันตรายจากชายหนุ่ม ริมฝีปากร้อนเลื่อนต่ำลงซุกไซ้ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มสร้างร่องรอยสَกเสงของความเป็นเจ้า 0ของอย่างเอาแต่ใจ เสียงหอบหายใจของทั้งคู่ประสานกันเป็นจังหวะท่ามกลางความเงียบงัน รินรดาแอ่นกายหนีสัมผัสวาบหวามนั้นโดยสัญชาตญาณ แต่กลับถูกวงแขนแข็งแกร่งรั้งเอวเข้าหาจนแนบชิดสนิทอย่างไร้ช่องว่าง ร่างกายของเธอร้อนผ่าวราวกับถูกไฟแผดเผา ความรู้สึกต่อต้านในตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็นความปั่นป่วนในท้องน้อยอย่างน่าละอาย "จำไว้... ว่าเธอเป็นของฉัน รินรดา" เสียงกระซิบพร่าเลือนดังขึ้นข้างหู พร้อมกับสัมผัสล้ำลึกที่รุกคืบเข้ามาเปลี่ยนค่ำคืนนี้ให้กลายเป็นบทเพลงแห่งความเร่าร้อนที่ไม่มีวันหวนกลับ ทว่า ในขณะที่อารมณ์เสน่หากำลังพุ่งทะยานถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าฝ่าความเงียบของค่ำคืนก็ดังขึ้นกะทันหันจากบริเวณระเบียงห้องด้านนอก ตามมาด้วยเสียงเคาะกระจกเบา ๆ สามครั้งที่เป็นสัญญาณลับ... สัญญาณที่ทำให้ร่างของคาร์ลอสชะงักกึกทันที มาเฟียหนุ่มผุกระชากตัวขึ้นจากร่างบาง นัยน์ตาคมกริบเปลี่ยนเป็นดุดันและเย็นชาในเสี้ยววินาที เขาหันขวับไปมองเงาดำที่ทาบทับอยู่หลังผ้าม่านโปร่ง พร้อมกับเสียงกระซิบอันตรายที่ลอดผ่านเข้ามา "นายใหญ่ครับ... สายรายงานว่า 'มาร์คัส' ส่งคนบุกเข้ามาทางปีกตะวันตกของคฤหาสน์แล้วครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงเสน่หาอันตรายนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ