คำมั่นสัญญาที่ให้กัน

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงประจำตัวของคาร์ลอสยังคงอบอวลอยู่ในอากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสงัด รินรดายืนนิ่งอยู่หน้าบานหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นแสงไฟระยิบระยับของเมืองหลวงยามค่ำคืน แต่สิ่งที่สะท้อนอยู่ในแววตาของเธอหาใช่ทัศนียภาพเหล่านั้นไม่ หากแต่เป็นภาพความรุนแรงที่เพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อครู่ คาร์ลอสในชุดเชิ้ตสีดำที่ปลดกระดุมออกสองเม็ด เผยให้เห็นแผงอกกว้างที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจอย่างหนักหน่วง เขาก้าวเดินเข้าหาเธออย่างเชื่องช้า ฝีเท้าของเขามั่นคงราวกับนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม “เธอกำลังกลัวฉันอยู่หรือเปล่า รินรดา?” น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นประสาททว่าแฝงไว้ด้วยความนุ่มนวลอย่างประหลาด เขาหยุดยืนซ้อนหลังเธอ ระยะห่างเพียงน้อยนิดทำให้ความร้อนจากร่างกายของเขาสัมผัสผิวแก้มของเธอได้อย่างชัดเจน รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจายให้กลับคืนมา “ฉันไม่ได้กลัวคุณ แต่ฉันกลัวความไม่แน่นอนที่อยู่รอบตัวคุณต่างหาก คาร์ลอส” เธอตอบพลางหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขา “มาร์คัสจะไม่หยุดแค่นี้ และคุณก็รู้ดีว่าเขากำลังจะใช้ฉันเป็นเครื่องมือ” คาร์ลอสเลิกคิ้วเล็กน้อย นัยน์ตาสีเข้มดุจรัตติกาลของเขาวาวโรจน์ด้วยเพลิงอารมณ์ที่ยากจะหยั่งถึง เขายื่นมือหนาขึ้นมาเชยคางเธอให้แหงนรับสายตาบังคับให้เธอต้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา “มองฉันริน... มองให้เห็นว่าในนี้ไม่มีใครนอกจากเธอ” เขาขยับเข้าใกล้จนหน้าผากของเราแตะกัน ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดรินอยู่เหนือริมฝีปากของเธอ “ฉันผ่านความตายมานับครั้งไม่ถ้วน ผ่านการทรยศหักหลังจนหัวใจมันด้านชาไปหมดแล้ว แต่ตั้งแต่วันที่เธอเข้ามาอยู่ในชีวิตฉัน... กำแพงที่ฉันสร้างไว้มันพังทลายลงทีละน้อย” “แล้วคุณจะให้ฉันเชื่อใจคุณได้อย่างไร ในเมื่อโลกของคุณมันเต็มไปด้วยการหลอกลวง?” รินรดาถามเสียงสั่น ความอ่อนแอที่เธอพยายามซ่อนไว้ถูกเขาดึงออกมาจนหมดสิ้น คาร์ลอสไม่ตอบด้วยคำพูด แต่เขาใช้เรียวปากร้อนจัดประทับลงบนริมฝีปากของเธออย่างเนิ่นนานและหนักหน่วง จูบของเขาในครั้งนี้ไม่ได้เร่าร้อนด้วยตัณหาเพียงอย่างเดียว แต่มันแฝงไปด้วยความเว้าวอนและคำมั่นสัญญาที่หนักแน่น เขาจูบซับกลืนกินความกังวลของเธอ ราวกับจะบอกว่าให้ทุกอย่างวางไว้ที่เขาเพียงผู้เดียว มือหนาเลื่อนลงไปลูบไล้แผ่นหลังของเธอผ่านเนื้อผ้าชุดเดรสสีเข้ม ก่อนจะช้อนตัวเธอขึ้นแนบอก รินรดาหวีดร้องเบาๆ ก่อนจะโอบรอบคอเขาไว้แน่นโดยสัญชาตญาณ เขาพาเธอไปยังโซฟาหนังตัวใหญ่กลางห้อง กลิ่นอายความเป็นเจ้าของที่แผ่ออกมาจากตัวเขากำลังทำให้สมองของเธอมึนเบลอ “เชื่อใจฉัน” เขาพึมพำชิดใบหูขณะที่มือเริ่มปลดเปลื้องอาภรณ์ของเธอออกอย่างใจเย็นและเร่าร้อนในคราวเดียว “ทุกรอยสัมผัสของฉัน ทุกลมหายใจที่ฉันมอบให้เธอ... มันคือความจริงเพียงหนึ่งเดียวที่ฉันมี” ความหวามไหวพุ่งพล่านไปทั่วร่างเมื่อฝ่ามือหยาบกร้านของเขาเริ่มลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้า การสัมผัสที่ดูดุดันของมาเฟียร้ายกลับแปรเปลี่ยนเป็นความทะนุถนอมราวกับเธอเป็นของล้ำค่าที่สุดในชีวิต คาร์ลอสจูบไล้ไปตามซอกคอขาวเนียน สูดดมกลิ่นหอมกรุ่นที่ทำให้เขาสติหลุดทุกครั้ง ค่ำคืนนี้ไม่ใช่เพียงการปลดปล่อยความใคร่ แต่เป็นการผสานจิตวิญญาณและคำสาบานที่ไร้ถ้อยคำใดจะบรรยาย ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวของเขาเต็มไปด้วยความรุนแรงที่แฝงความรัก ความโหยหาที่เปี่ยมล้นอยู่ในทุกการแทรกกายเข้าหา รินรดาจิกเล็บลงบนแผ่นหลังของเขาเมื่อความสุขสมพุ่งทะยานถึงขีดสุด ราวกับจะยึดเหนี่ยวชายหนุ่มผู้นี้ไว้ไม่ให้หายไปไหน หลังจากพายุอารมณ์สงบลง ทั้งสองนอนกอดก่ายกันอยู่บนโซฟา คาร์ลอสกระชับกอดเธอแน่นขึ้นราวกับกลัวว่าเธอจะสลายไป “ฉันให้สัญญาริน... ไม่ว่ามาร์คัสจะวางแผนชั่วร้ายแค่ไหน มันจะไม่มีวันแตะต้องเธอได้ ตราบใดที่ลมหายใจของฉันยังอยู่” เขาจูบหน้าผากเธอเบาๆ “แต่ฉันต้องการให้เธอทำอย่างหนึ่ง... เชื่อใจฉัน แม้ในวันที่ทุกอย่างดูเหมือนกำลังจะพังทลาย” รินรดาซบหน้าลงกับอกแกร่ง พยักหน้าตอบรับคำมั่นนั้นอย่างเงียบเชียบ เธอรู้ดีว่านี่คือพันธะที่ถอนตัวไม่ได้อีกต่อไป ทว่าความเงียบสงัดก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของคาร์ลอสที่วางอยู่บนโต๊ะข้างโซฟา เขาหยิบมันขึ้นมาอ่าน ข้อความบนหน้าจอทำให้ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยโทสะที่พุ่งพล่านจนน่ากลัว ‘ฉันไม่ได้ส่งแค่คนไปขู่ แต่ฉันส่งของขวัญชิ้นพิเศษไปรอเธอที่หน้าประตูบ้านเรียบร้อยแล้ว คาร์ลอส... หวังว่าคนรักของเธอจะชอบสิ่งที่ฉันเตรียมให้นะ’ คาร์ลอสลุกขึ้นยืนทันที สีหน้าของเขากลับมาเย็นชาและโหดเหี้ยมดุจปีศาจ เขารีบสวมเสื้อผ้าด้วยความรวดเร็วและคว้าปืนกระบอกคู่ใจขึ้นมาเหน็บข้างเอว “เกิดอะไรขึ้น?” รินรดาถามด้วยหัวใจที่เต้นรัว คาร์ลอสหันมามองเธอด้วยสายตาที่ซับซ้อน ก่อนจะหันไปทางบานประตูห้องที่สั่นไหวอย่างรุนแรง ราวกับมีใครบางคนกำลังพยายามพังเข้ามาจากด้านนอก พร้อมกับเสียงกรีดร้องของบอดี้การ์ดหน้าห้องที่ดังขึ้นเพียงครั้งเดียวแล้วเงียบไปตลอดกาล ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับห้วงอารมณ์อันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะครับ