จูบที่เปื้อนน้ำตา

เสียงก ิ่งกระจกหน้าต่างที่ถูกสายฝนกระหน่ำซัดสาดใส่เรือนร่างคฤหาสน์หลังใหญ่ในยามวิกาล ไม่ได้ครึ่งหนึ่งของความอื้ออึงที่กำลังปั่นป่วนอยู่ในอกของรินรดาเลยแม้แต่น้อย "มองหน้าฉันแบบนั้น หมายความว่ายังไง... ริน" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของคาร์ลอส วินเซนต์ ดังลอดผ่านความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัว แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดกระทบโครงหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยร่องรอยของความเหนื่อยล้าและความโกรธขึง ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวคู่นั้นจ้องมองเธอราวกับต้องการจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัว ท่ามกลางความตึงเครียดจากข่าวการเคลื่อนไหวของมาร์คัสที่พยายามจะแทรกซึมเข้ามาทำลายธุรกิจของเขา ความกดดันทั้งหมดถูกบีบอัดจนเหลือเพียงพื้นที่ระหว่างเขากับเธอในห้องนี้ รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองศึก เธอยืนหยัดเผชิญหน้ากับมาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลด้วยศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ แม้ว่าขาเรียวทั้งสองข้างจะสั่นเทาด้วยความหวาดหวั่นเพียงใดก็ตาม "คุณคาร์ลอสต่างหาก... ที่กำลังทำร้ายทุกอย่างด้วยความระแวง" เธอกล่าวสวนกลับด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีเพื่อต้านทานแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา "คุณไม่เคยไว้ใจใคร แม้แต่ฉัน... คนที่คุณบอกว่ารัก" คำว่า 'รัก' หลุดออกจากปากของเธอราวกับมีดที่ย้อนกลับมาแทงใจตัวเอง คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและเย้ยหยันในโชคชะตา เขาก้าวเท้าช้าๆ เข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าว ราวกับเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม "รักเหรอ? ริน... เธอคิดว่าคำนี้มันมีความหมายอะไรกับผู้ชายแบบฉันที่มือเปื้อนเลือดมาทั้งชีวิตอย่างนั้นเหรอ" คาร์ลอสหยุดยืนตรงหน้าเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่แทบไม่เหลือ ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ปะทะเข้ากับใบหน้าของเธอ "แต่เพราะเป็นเธอ... ฉันถึงยอมให้เธอมองเห็นด้านที่อ่อนแอที่สุด จนกระทั่งไอ้มาร์คัสรื้อมันขึ้นมาใช้เป็นเครื่องมือทำลายฉัน!" "ฉันไม่ได้ร่วมมือกับมัน!" รินรดาตวาดกลับ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ตั้งแต่ต้นเอ่อล้นทะลักขอบตา ไหลรินอาบแก้วลวกผิวบาง ความอัดอั้นตันใจที่สะสมมานานนับแรมเดือนระเบิดออกมาในคราเดียว "ถ้าคุณคิดว่าฉันทรยศ... ทำไมไม่ฆ่าฉันให้ตายเสียตรงนี้ล่ะคะ!" คาร์ลอสชะงักไปชั่วขณะเมื่อเห็นหยาดน้ำตาบนพวงแก้มเนียน ความดุดันในแววตาของมาเฟียหนุ่มไหววูบลงชั่วพริบตา ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยเพลิงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ปะทุขึ้นจากความหึงหวงและความกลัวที่จะสูญเสีย ร่างกายของเขาร้อนผ่าวขึ้นมาในฉับพลัน แรงกดดันรอบตัวเปลี่ยนทิศทางจากความโกรธเกรี้ยวกลายเป็นความโหยหาที่รุนแรงจนแทบคลั่ง ความตึงเครียดที่ขมGดปมมาเนิ่นนาน ไม่ได้ผลักไสให้ทั้งคู่ออกห่างจากกัน แต่กลับกลายเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่โหมกระพือความต้องการลึกซึ้งให้โหมกระหน่ำยิ่งกว่าเดิม พรึ่บ! มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวบางของรินรดาก่อนที่เธอจะทันได้ถอยหนี แรงบิดเพียงเล็กน้อยทำให้เธอล้มเซเข้าสู่อ้อมอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม คาร์ลอสไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัว เขากดร่างบางแนบชิดกับแผงอกกว้างจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวระส่ำไม่แพ้กัน "ปล่อย..." เสียงประท้วงของเธอถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี ไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน แต่มันคือจูบที่เรียกร้อง ลงทัณฑ์ และโหยหา รสชาติเค็มปร่าของหยาดน้ำตาผสมผสานไปกับความร้อนรุ่มของรสจูบที่คาร์ลอสระดมมอบให้ รินรดาสะท้านเฮือก เปลือกตาสั่นระริกปิดลงรับสัมผัสอันป่าเถื่อนแต่เปี่ยมไปด้วยเสน่หาที่เธอไม่เคยปฏิเสธได้ลงคอ มือเรียวที่เคยทุบตีแผงอกเขาเพื่อขัดขืน ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตเนื้อดีของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างตัวเองไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ลิ้นร้อนล้ำลึกแทรกซึมเข้ากวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ คาร์ลอสขบเม้มริมฝีปากอิ่มของเธอเบาๆ เพื่อระบายความอัดอั้นตันใจทั้งหมดที่มี แรงดึงดูดระหว่างทั้งคู่รุนแรงราวกับพายุหมุนที่พร้อมจะพัดพาความยับยั้งชั่งใจทั้งหมดให้ปลิวหายไปในอากาศ "ริน..." เขาครางชื่อเธอด้วยน้ำเสียงพร่าสั่น ริมฝีปากผละออกจากความหวานชั่วครู่เพื่อสูดลมหายใจเข้าปอด ก่อนจะซุกไซ้ใบหน้าคมสันลงมาที่ซอกคอขาวผ่อง สูดดมความหอมหวานที่เป็นดั่งยาเสพติดของเธออย่างตะกละตะกลาม "อ๊ะ... คาร์ลอส..." รินรดาสะดุ้งสุดตัวเมื่อสัมผัสเปียกชื้นและคมเขี้ยวของเขาฝังลงบนลาดไหล่เนียนจนเกิดรอยแดงกุหลาบ ความเสียวซ่านแล่นพล่านไปทั่วสันหลังจนขาเรียวแทบไร้เรี่ยวแรง ร่างกายของเธอร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผา ความโกรธแค้นก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบของคนสองคนที่โหยหากันและกันเพื่อยืนยันการมีอยู่ของกันและกันท่ามกลางโลกอันโหดร้าย คาร์ลอสช้อนอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกในคราวเดียวโดยไม่ปล่อยให้เธอได้ตั้งตัว รินรดาร้องอุทานด้วยความตกใจ รีบยกแขนขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งของเขาไว้โดยอัตโนมัติ ดวงตากลมโตที่เปื้อนคราบน้ำตาสบเข้ากับนัยน์ตาสีเข้มที่ลุกโชนไปด้วยไฟปรารถนาของมาเฟียหนุ่มอย่างมีความหมาย เขาก้าวสาวเท้ายาวๆ ไปยังโซฟาหนังตัวใหญ่กลางห้องทำงาน ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งโดยมีร่างบางนั่งคร่อมอยู่บนตักแกร่งอย่างแนบชิด แรงเสียดสีจากเนื้อผ้าที่แนบสนิททำให้ลมหายใจของทั้งคู่ติดขัด มือหนาของคาร์ลอสสอดเข้าใต้ร่มผ้าซาตินเนื้อนุ่ม ปลายนิ้วหยาบกร้านลูบไล้ไปตามผิวเนียนละเอียดของแผ่นหลังอย่างแผ่วเบา แต่สร้างความรัญจวนใจจนรินรดากลั้นเสียงครางอืออึงในลำคอไม่ไหว เธอน้ำตาคลอเบ้าอีกครั้ง ไม่ใช่ด้วยความเสียใจ แต่เป็นเพราะความวาบหวามที่เขาสาดซัดเข้ามาในทุกอณูสัมผัส "มองหน้าฉัน... ริน" คาร์ลอสกระซิบเสียงพร่าชิดริมหีบปากอิ่มที่บวมเจ่อจากการจูบ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่สะท้อนเงาของเขาอยู่ "บอกฉันสิ... ว่าเธอเป็นของใคร" รินรดากะพริบตาไล่หยาดน้ำตา หยาดใสหยดสุดท้ายไหลผ่านพวงแก้มลงมาปะทะกับริมฝีปากของเขาที่โน้มลงมาจูบซับให้อย่างทะนุถนอมในวินาทีนั้น ความแข็งกระด้างทั้งหมดของมาเฟียหนุ่มละลายหายไปต่อหน้าความอ่อนโยนที่เขามอบให้เธอเพียงคนเดียว "ฉัน... เป็นของคุณ..." เสียงหวานเอื้อnเอ่ยแผ่วเบา ทว่ามั่นคงพอที่จะทำให้หัวใจของคาร์ลอสกระชากวูบด้วยความลุ่มหลง ไม่รอช้า คาร์ลอสประกบจูบลงมาอีกครั้งอย่างดุดันและลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม มือหนาปลดกระดุมเสื้อของเธอออกทีละเม็ดอย่างชำนาญ เผยให้เห็นผิวเนียนนุ่มที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะหายใจ รสจูบที่เปื้อนน้ำตาในคราแรกแปรเปลี่ยนเป็นเพลิงสวาทที่แผดเผาทั้งห้องทำงานให้ร้อนระอุ เสียงหอบหายใจของทั้งสองประสานไปกับเสียงฝนที่ยังคงกระหน่ำซัดสาดด้านนอกอย่างไร้ความปรานี ในห้วงเวลาที่โลกภายนอกกำลังพยายามพังทลายอาณาจักรของเขาลง คาร์ลอสกลับเลือกที่จะสร้างอาณาจักรใหม่ขึ้นมาบนเรือนร่างของหญิงสาวตรงหน้า อาณาจักรที่ขับเคลื่อนด้วยความปรารถนา อำนาจ และความรักอันดำมืดที่ไม่มีวันยอมปล่อยมือจากกัน ทว่า... ในจังหวะที่อารมณ์รักกำลังพุ่งทะยานสู่จุดสูงสุดจนแทบหลอมละลาย เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นดังขึ้นขัดจังหวะอย่างรุนแรงจากด้านนอก พร้อมกับเสียงตะโกนกระหึ่มด้วยความตื่นตระหนกของลูกน้องคนสนิท "นายครับ! แย่แล้วครับ! หน่วยรบของมาร์คัสบุกเข้ามาถึงชั้นใต้ดินของคฤหาสน์แล้วครับ!" คาร์ลอสชะงักกึก ดวงตาคมดุหรี่แคบลงในเสี้ยววินาที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาอย่างฉับพลัน ขณะที่รินรดาสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ ใบหน้าหวานซีดเผือดลงทันทีเมื่อตระหนักว่าภัยร้ายกำลังประชิดเข้ามาถึงตัวแล้ว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับห้วงอารมณ์อันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะครับ