รอยจูบพิฆาตใจ

กลิ่นอายของซิกการ์ราคาแพงจางๆ ผสมกับความเย็นเฉียบของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานชั้นบนสุดของคฤหาสน์วินเซนต์ไม่ได้ทำให้บรรยากาศผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย กลับกัน มันกลับเพิ่มแรงกดดันจนอากาศรอบตัวดูจะเบาบางลงทุกขณะ "คุณคิดว่ามาร์คัสจะปล่อยให้ผู้หญิงของผมลอยนวลไปได้นานแค่ไหน รินรดา?" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของคาร์ลอส วินเซนต์ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน เขานั่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ หลังโต๊ะทำงานไม้โอ๊คขัดเงา แววตาคมกริบดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อจดจ้องมองร่างบางที่ยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานของเขา รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอยืดตัวตรง พยายามข่มความหวั่นไหวที่ตีตื้นขึ้นมาในอก "ฉันบอกคุณไปแล้วว่าฉันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขา เขาก็แค่... คนที่ฉันเคยรู้จัก" "คนที่เคยรู้จักงั้นหรือ?" คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนน่าขนลุก เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำที่ปลดกระดุมบนออกสองเม็ดดูน่าเกรงขาม เขาก้าวเดินช้าๆ อ้อมโต๊ะมาหาเธอ ราวกับนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม "คนที่เคยรู้จักกัน เขาไม่ส่งดอกไม้ช่อใหญ่มาให้ถึงหน้าบ้านผมหรอกนะ และเขาคงไม่ส่งข้อความขู่ฆ่าคนที่อยู่ใกล้ตัวผม... เพียงเพราะต้องการทวง 'ของรัก' คืน" รินรดาถอยหลังหนึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ แต่แผ่นหลังของเธอกลับปะทะเข้ากับขอบโต๊ะทำงานอย่างจัง คาร์ลอสอาศัยจังหวะนั้นก้าวเข้ามาประชิด ใช้แขนแกร่งทั้งสองข้างยันขอบโต๊ะ กักขังเธอไว้ในอาณัติของเขา "คุณมันบ้า คาร์ลอส" เธอพึมพำ ดวงตาคู่สวยสั่นไหวเมื่อเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาสีเข้มที่เต็มไปด้วยเพลิงพิโรธปนความหวงแหน "ใช่ ผมมันบ้า" เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกโด่งสัมผัสกับแก้มใส "ผมบ้าที่ยอมให้คุณเข้ามามีอิทธิพลต่อความรู้สึกของผม บ้าจนอยากจะกักขังคุณไว้ในกรงทองที่ผมสร้างขึ้น... ไม่ให้ใครหน้าไหนได้เห็นแม้แต่เงา" มือหนาข้างหนึ่งเชยคางมนของเธอขึ้นอย่างถือสิทธิ์ นิ้วโป้งหยาบกร้านไล้คลึงไปตามริมฝีปากอิ่มที่เม้มแน่น สัมผัสนั้นไม่ได้อ่อนโยน แต่มันกลับเต็มไปด้วยการเรียกร้องและครอบครอง "คุณเป็นของผม รินรดา... จำใส่หัวไว้ให้ดี" คาร์ลอสไม่รอให้เธอโต้ตอบ เขากดจูบลงมาอย่างหนักหน่วงและเร่าร้อน รสสัมผัสที่ได้รับคือความดิบเถื่อนที่ผสมผสานไปด้วยความหลงใหล มันไม่ใช่การจูบเพื่อหยั่งเชิง แต่มันคือการประกาศอาณาเขต ลิ้นร้อนซุกซนแทรกซึมเข้าไปตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปาก รินรดาพยายามจะขัดขืนในทีแรก แต่ความร้อนแรงที่แผ่ซ่านจากร่างกายของเขาทำให้อาภรณ์และศักดิ์ศรีของเธอเริ่มมลายสิ้น เขาช้อนร่างบางขึ้นมาวางบนโต๊ะทำงานอย่างง่ายดาย แฟ้มเอกสารสำคัญถูกปัดร่วงหล่นลงพื้นอย่างไม่ใยดี รินรดาเผลอโอบรอบคอแกร่งของเขาโดยอัตโนมัติ ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนไม่เหลือช่องว่าง "อื้อ..." เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาเมื่อมือหนาเลื่อนลงไปสัมผัสเรียวขาขาวผ่องใต้กระโปรงทำงานตัวสั้น สัมผัสที่ลากไล้ขึ้นมานั้นปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวเขาให้พุ่งทะยานสูงขึ้น คาร์ลอสผละริมฝีปากออกเพียงเล็กน้อย ลมหายใจหอบกระเส่าของทั้งคู่ประสานกัน เขาฝังจมูกลงกับซอกคอหอมกรุ่น สูดดมกลิ่นกายสาวที่เขาหลงใหลจนแทบบ้า ก่อนจะขบเม้มผิวเนียนจนเกิดเป็นรอยกุหลาบสีจางๆ ราวกับจะตราตรึงความเป็นเจ้าของให้ประทับอยู่บนร่างกายเธอตลอดไป "นี่คือรอยจูบของผม" เขาพึมพำเสียงพร่าข้างใบหู "ไม่ว่าใครหน้าไหนที่มองมา มันจะรู้ว่าคุณคือผู้หญิงของใคร" รินรดาสะท้านเฮือกเมื่อลิ้นร้อนของเขาตวัดเลียใบหู แรงอารมณ์ที่ปะทุขึ้นมาทำให้เธอลืมสิ้นถึงเหตุผลที่ต้องต่อต้าน เธอกลายเป็นเพียงหญิงสาวที่ถูกเพลิงปรารถนาของเขาแผดเผาจนมอดไหม้ไปทีละน้อย ทว่า... ในจังหวะที่คาร์ลอสกำลังจะดึงรั้งเสื้อผ้าเธอให้หลุดพ้นไปจากกาย เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นอย่างรัวและหนักแน่น! "นายครับ!" เสียงของลูกน้องคนสนิทดังแทรกผ่านประตูเข้ามา "มาร์คัส... มันบุกเข้ามาที่เขตหวงห้ามชั้นล่างแล้วครับ! มันบอกว่ามีของสำคัญที่นายขโมยไป และมันต้องการทวงคืนเดี๋ยวนี้!" คาร์ลอสชะงัก ร่างกายที่เต็มไปด้วยไฟพิศวาสแข็งทื่อขึ้นมาทันที แววตาของเขาเปลี่ยนจากความหลงใหลกลายเป็นความอำมหิตในเสี้ยววินาที เขากดจูบลงบนหน้าผากเธออย่างรุนแรงครั้งหนึ่ง ก่อนจะกระโดดลงจากโต๊ะแล้วหยิบปืนพกกระบอกประจำกายออกมาจากลิ้นชักอย่างคล่องแคล่ว เขามองรินรดาด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนจะเดินไปที่ประตู แล้วหันกลับมาสั่งเสียงเรียบ "อยู่ในนี้ ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด... ถ้าผมกลับมาแล้วพบว่าห้องนี้เปิดออกแม้แต่นิดเดียว อย่าหาว่าผมใจร้าย" เขาปิดประตูลง ทิ้งให้รินรดานั่งหอบหายใจอยู่บนโต๊ะทำงาน ท่ามกลางความเงียบที่น่าสะพรึงกลัว ทันใดนั้น... เสียงโทรศัพท์ของเขาก็สั่นครืดอยู่บนโต๊ะหน้าจอโชว์ชื่อ 'มาร์คัส' พร้อมกับข้อความที่เด้งขึ้นมา: *'ในขณะที่แกกำลังห่วงผู้หญิงคนนั้น คาร์ลอส... แกเคยนึกสงสัยไหมว่าทำไมคนของแกถึงปล่อยให้ฉันเข้ามาง่ายขนาดนี้?'* รินรดาตัวชาไปทั้งร่างเมื่อนึกถึงบางอย่างที่เธอเพิ่งเห็นในแฟ้มเอกสารที่ร่วงลงพื้นเมื่อครู่... มันไม่ใช่เอกสารธุรกิจ แต่มันคือประวัติการโอนเงินเข้าบัญชีลับของมือขวาคนสนิทของเขาเอง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับห้วงอารมณ์อันล้ำลึกนี้ด้วยกันนะครับ - ภูริศร์