ความหึงที่ไร้สติ

“บอกมา… ว่ามันเป็นใคร” เสียงทุ้มต่ำที่สั่นพร่าด้วยแรงโทสะดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวของคาร์ลอส ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทที่บัดนี้ไร้ซึ่งความเนี้ยบกริบเหมือนทุกครั้ง เขากระชากแขนของรินรดาจนร่างบางเซถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้าง กลิ่นกายของบุรุษเพศที่คุ้นเคยในยามปกติ กลับดูน่าสะพรึงกลัวเมื่อคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นของความหึงหวงที่ไร้สติ รินรดาพยายามฝืนกายตั้งหลัก ใบหน้าสวยหวานเงยขึ้นสบตากับดวงตาคมกริบที่บัดนี้วาวโรจน์ดั่งสัตว์ป่าที่กำลังถูกแย่งชิงอาณาเขต “ปล่อยนะคะ... คุณกำลังเข้าใจอะไรผิด คาร์ลอส!” “เข้าใจผิดงั้นหรือ?” เขาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนน่าขนลุก นิ้วแกร่งเชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอต้องรับรู้ถึงเพลิงอารมณ์ที่แผดเผาอยู่ในแววตาของเขา “รูปถ่ายใบนี้... จดหมายโง่ๆ ที่ไอ้มาร์คัสมันส่งมาให้ฉันดู มันระบุชื่อชัดเจน รินรดา... ผู้ชายที่เธอเคยยอมให้มันแตะต้องตัวก่อนจะมาเจอฉัน คือใคร!” ภาพถ่ายใบเก่าที่ถูกขยำจนยับยู่ยี่ถูกปาลงบนโต๊ะทำงานไม้เนื้อดี ในนั้นปรากฏภาพรินรดากำลังยิ้มอย่างมีความสุขกับชายหนุ่มคนหนึ่งในร้านหนังสือเก่าๆ เมื่อหลายปีก่อน คาร์ลอสที่เคยเป็นดั่งสุภาพบุรุษผู้เย็นชา บัดนี้กลับถูกความระแวงกัดกินจนเสียการควบคุม เขาไม่อาจทนเห็นความสดใสในดวงตาที่เคยเป็นของเขาเพียงผู้เดียว ถูกส่งมอบให้ชายอื่นแม้จะเป็นอดีตที่ผ่านมานานแล้วก็ตาม “เขาคือรุ่นพี่... คือคนที่เคยให้ที่พักพิงตอนฉันลำบาก ไม่ใช่คนรักอย่างที่คุณคิด!” เธอพยายามอธิบาย แต่น้ำเสียงที่สั่นเครือกลับทำให้ความอดทนของมาเฟียหนุ่มขาดผึง คาร์ลอสไม่ฟังเสียงใดๆ อีกต่อไป เขาช้อนร่างบางขึ้นในวงแขนแกร่งแล้วก้าวตรงไปยังโซฟาหนังตัวใหญ่กลางห้อง ก่อนจะทิ้งตัวลงโดยมีร่างของรินรดาทับอยู่ด้านบน มือหนากระชากสาบเสื้อของเธอจนกระดุมเม็ดบนหลุดกระเด็น เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่ชวนให้ปรารถนา “ในเมื่อเธอไม่ยอมพูดความจริงด้วยคำพูด งั้นเรามาดูกันว่าร่างกายของเธอจะซื่อสัตย์กับฉันแค่ไหน” สัมผัสที่รุนแรงและป่าเถื่อนเริ่มขึ้น ไม่ใช่ความนุ่มนวลอย่างที่เคยเป็น แต่เป็นความกระหายที่ต้องการจะตีตราจอง ลบเลือนความทรงจำเกี่ยวกับผู้ชายคนนั้นออกจากร่างกายของเธอให้หมดสิ้น คาร์ลอสฝังใบหน้าลงที่ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มจนเกิดรอยแดงช้ำเพื่อประกาศความเป็นเจ้าของ มือหนาเลิกกระโปรงตัวสวยขึ้นสูงจนถึงสะโพกมน สัมผัสที่ปลายนิ้วหยาบกร้านลากไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้า ปลุกเร้าอารมณ์ให้พุ่งพล่านจนรินรดาสะท้านเฮือก “คาร์ลอส... เจ็บ... หยุดเถอะค่ะ” “เจ็บงั้นหรือ? แล้วตอนที่มันแตะต้องเธอ เธอรู้สึกแบบนี้ไหมรินรดา!” เขาคำรามชิดริมฝีปากนุ่ม ก่อนจะบดจูบลงไปอย่างดุดัน ลิ้นร้อนตวัดรัดเกี่ยวกระหวัดรัดเร้า กวาดต้อนความหวานล้ำอย่างหิวกระหาย รินรดาพยายามต่อต้านด้วยการดันแผงอกเขาไว้ แต่เรี่ยวแรงของเธอก็ละลายหายไปกับจุมพิตที่เร่าร้อนและกดดันนั้น ความรู้สึกขัดแย้งถาโถมเข้าใส่ ทั้งความโกรธที่ถูกปรักปรำและความวาบหวามที่เขาเป็นผู้มอบให้ ร่างกายของเธอตอบสนองต่อสัมผัสของเขาอย่างทรยศต่อเหตุผล ทุกจุดที่เขาแตะต้องราวกับถูกไฟแผดเผา ความสอดประสานที่เกิดขึ้นในห้วงเวลาแห่งความคลุ้มคลั่งนั้นเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งทะยานสูงขึ้นเรื่อยๆ คาร์ลอสตอกย้ำความเป็นเจ้าของผ่านทุกจังหวะการเคลื่อนไหว ลึกซึ้ง ดิบเถื่อน และรุนแรง จนรินรดาทำได้เพียงจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความเสียวซ่านที่โอบล้อมกาย เขากักขังเธอไว้ในวังวนแห่งตัณหา ปล่อยให้แรงกระแทกกระทั้นพาใจไปสู่จุดสูงสุดซ้ำแล้วซ้ำเล่า โดยไม่ยอมให้เธอมีโอกาสได้เอื้อนเอ่ยคำแก้ตัวใดๆ จนกระทั่งความหอบเหนื่อยเข้าครอบงำ ทิ้งให้ร่างของทั้งสองแนบชิดกันจนไร้ช่องว่าง คาร์ลอสถอนหายใจหอบแรง ก้มลงกระซิบเสียงต่ำพร่าข้างใบหูที่แดงก่ำของหญิงสาว “จำไว้รินรดา... ต่อให้เธอจะเคยเป็นของใคร หรือใครเคยเป็นเจ้าของความทรงจำของเธอ แต่นับจากวินาทีนี้... ร่างกาย จิตวิญญาณ และแม้แต่ลมหายใจของเธอ... เป็นของฉันแต่เพียงผู้เดียว” เขาลุกขึ้นยืน ปรับชุดสูทให้เข้าที่อย่างรวดเร็วโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองสภาพที่ไร้ทางสู้ของหญิงสาวที่นอนระทดระทวยอยู่บนโซฟา เขาเดินตรงไปที่ประตูห้องทำงานด้วยท่าทีเย็นชาดั่งเช่นเคย แต่ทว่า... ก่อนที่มือหนาจะจับลูกบิดประตู เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้น คาร์ลอสกดยอมรับสายด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าเมื่อได้ยินเสียงจากปลายสาย ดวงตาคมกริบก็เบิกกว้างขึ้นในทันที “คาร์ลอส... ฉันมาถึงหน้าคฤหาสน์ของนายแล้วนะ หวังว่าเธอคงจะลืมเรื่องวันเก่าๆ ของเราไปหมดแล้ว... เพราะฉันยังจำได้ดีทุกอย่าง ว่ารินรดาชอบอะไรที่สุด” เสียงนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่มันคือเสียงของมาร์คัส... ศัตรูคู่อาฆาตที่ประกาศตัวว่าเป็นคนรักเก่าของรินรดาที่เพิ่งจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความตกตะลึงเมื่อได้ยินชื่อนั้นผ่านลำโพงโทรศัพท์ คาร์ลอสหันกลับมามองรินรดาที่นอนนิ่งราวกับรูปปั้น แววตาของเขาเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความแค้นที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างให้เป็นจุลในวินาทีถัดไป ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามและร่วมเดินทางไปในเส้นทางที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนและอันตรายนี้ด้วยกันนะครับ - ภูริศร์