บทลงโทษบนเตียงกว้าง

แรงบีบที่ข้อมือรุนแรงจนรินรดารู้สึกเหมือนกระดูกจะแตกละเอียด คาร์ลอสไม่ได้มองเธอเป็นหญิงสาวที่เขาเคยโอบกอดด้วยความรักอีกต่อไป ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นขุ่นมัวไปด้วยเมฆหมอกแห่งโทสะที่สั่งสมมาจากความระแวงที่มาร์คัสฝากไว้ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มที่หลุดลุ่ยกดทับร่างบางลงกับเตียงกว้าง กลิ่นกายของเขา—กลิ่นยาสูบผสมน้ำหอมราคาแพง—กลายเป็นกลิ่นอายของความตายในความรู้สึกของเธอ "คนอย่างเธอ... กล้าดีอย่างไรที่ทำให้ฉันเชื่อใจ" เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นด้วยแรงอารมณ์ เขาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งแทบจะแตะกับพวงแก้มร้อนผ่าวของเธอ "ฉันไม่เคยหักหลังคุณ คาร์ลอส... คุณกำลังฟังแต่คำลวงของพวกมัน!" รินรดาพยายามเค้นเสียงตอบโต้ แม้ดวงตาจะสั่นระริกด้วยความหวาดหวั่น แต่เธอก็ยังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของมาเฟียร้ายอย่างไม่ยอมแพ้ คาร์ลอสเค้นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงที่ฟังดูเย็นเยียบจนคนฟังขนลุกซู่ มือหนาเลื่อนจากข้อมือบางมาจับคางมนแล้วบีบเบาๆ แต่หนักแน่น บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นรับสัมผัสจากเขา "ความเชื่อใจเหรอ? อย่าพูดคำนั้นออกมาให้ฉันได้ยินอีก รินรดา... ในเมื่อเธอกล้าที่จะเล่นกับไฟ ก็อย่าร้องขอความเมตตาในตอนที่มันกำลังแผดเผาเธอ" เขากระชากกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกด้วยมือเพียงข้างเดียว เสียงผ้าฉีกขาดดังก้องในความเงียบงันของห้องนอนกว้าง รินรดาสะดุ้งเฮือก กลิ่นอายความโกรธแค้นของเขาเปลี่ยนเป็นความกระหายที่รุนแรงกว่าเดิม เขาก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวระหง ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวหนังที่กำลังสั่นสะท้าน ไม่ใช่สัมผัสที่ทะนุถนอมอย่างที่เคยเป็น แต่เป็นสัมผัสที่เต็มไปด้วยการช่วงชิงและตอกย้ำความเป็นเจ้าของ "นี่คือบทลงโทษ..." เขาพึมพำชิดผิวเนียน ก่อนจะขบเม้มลงบนต้นคออย่างแรงจนเกิดรอยแดงฉาน "ลงโทษที่เธอกล้าบังอาจทำให้หัวใจของมาเฟียอย่างฉันแกว่งไกวไปเพราะความไร้ค่าของเธอ" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด เธอไม่ได้ขัดขืนด้วยกำลัง แต่ใช้ความนิ่งสยบความร้อนแรง แม้ในใจจะแตกสลายที่เขาไม่เคยเชื่อใจเธอเลยสักครั้ง มือบางกำผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่เมื่อสัมผัสได้ถึงความรุนแรงที่เขาส่งผ่านมา สัมผัสของเขาราวกับจะประกาศศักดาให้เธอรู้ว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เธอก็เป็นเพียงของเล่นในอุ้งมือที่เขาพร้อมจะขยี้ให้แหลกคามือได้ทุกเมื่อ คาร์ลอสผละออกมองใบหน้าที่นองด้วยน้ำตาของเธอ สายตาของเขาไม่ได้ลดทอนความดุดันลงเลยแม้แต่น้อย เขากระชากกายเข้าหาจนไร้ช่องว่างระหว่างกัน สัมผัสที่สอดประสานดำเนินไปอย่างเร่าร้อนและดิบเถื่อน ทุกจังหวะคือการระบายความแค้น ทุกการเคลื่อนไหวคือการบดขยี้ศักดิ์ศรีของหญิงสาวที่เขารักมากที่สุดแต่กลับทำให้เขาเจ็บปวดได้มากที่สุด "มองฉัน... รินรดา" เขาคำรามสั่ง "มองให้ชัดว่าคนที่เธอรักกำลังทำลายเธออย่างไร" ความปวดร้าวแล่นผ่านร่างบางราวกับสายฟ้าฟาด แต่มันกลับถูกแทนที่ด้วยความหวามไหวที่ไม่อาจปฏิเสธได้เมื่อคาร์ลอสเร่งเร้าจังหวะ ร่างกายของเขาร้อนผ่าวเหมือนเตาหลอมที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า เธอร้องครางออกมาด้วยความอัดอั้น ก่อนจะโอบกอดแผ่นหลังกว้างของเขาไว้แน่น ราวกับว่านี่คือทางรอดเดียวในพายุอารมณ์ที่เขาก่อขึ้น ผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครทราบได้ ท่ามกลางเสียงหอบหายใจและกลิ่นหอมกรุ่นของอารมณ์รักที่อบอวลไปทั่วห้อง คาร์ลอสทิ้งตัวลงซบหน้ากับซอกคอของเธอ ลมหายใจยังคงหอบถี่จากการปลดปล่อยที่รุนแรง เขาเงยหน้าขึ้นมองร่างหญิงสาวที่หมดแรงอยู่ใต้ร่าง แววตาของเขายังคงมีความแค้นแฝงอยู่ แต่ทว่า... มีบางอย่างที่ดูสั่นคลอนลึกๆ ในนั้น "คุณไม่ได้ทำแค่ลงโทษฉัน..." รินรดาเอ่ยเสียงแหบพร่า น้ำตาไหลรินออกจากหางตา "แต่คุณกำลังทำลายคนที่รักคุณที่สุดไปทีละน้อย... คาร์ลอส" เขานิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะผละลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง จุดบุหรี่ขึ้นสูบอย่างใจลอย ทิ้งให้เธอนอนกอดตัวเองท่ามกลางความหนาวเหน็บที่คืบคลานเข้ามาแทนที่ไออุ่นเมื่อครู่ เขาหันมองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ที่เผยให้เห็นแสงไฟยามค่ำคืนของเมืองที่เขาปกครอง ทว่าในตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบ ก่อนที่ประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างของลูกน้องคนสนิทพุ่งเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกจนคาร์ลอสต้องหันขวับกลับมามอง "นายครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้ว" ลูกน้องคนนั้นพูดด้วยเสียงสั่น "มาร์คัส... มันเพิ่งส่งหลักฐานบางอย่างมาให้เราครับ แต่มันไม่ได้ส่งมาที่สำนักงาน... มันส่งมาที่หัวเตียงของนายในตอนนี้เลย" คาร์ลอสขมวดคิ้ว มือที่ถือบุหรี่สั่นเล็กน้อยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ลูกน้องยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้เขาด้วยท่าทางหวาดกลัว คาร์ลอสรับมาเปิดออก สายตาคมกริบกวาดมองสิ่งที่อยู่ข้างในเพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่ใบหน้าของเขาจะเปลี่ยนเป็นสีซีดขาวราวกับคนตาย มือหนาบีบซองเอกสารจนยับคามือ ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความแค้นเมื่อครู่ บัดนี้กลับเบิกโพลงด้วยความตระหนกที่ยากจะบรรยาย "เป็นไปไม่ได้... มาร์คัสมันเอาเรื่องนี้มาจากไหน!" เขาหันกลับไปมองรินรดาที่ยังคงนอนอยู่บนเตียงด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... ไม่ใช่ความแค้น ไม่ใช่ความปรารถนา แต่มันคือความหวาดกลัวต่อความจริงที่เพิ่งปรากฏตรงหน้า ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนในห้วงเหวแห่งอารมณ์นี้กับผมนะครับ ภูริศร์