ความจริงที่ถูกเปิดเผย

กลิ่นไอฟายของดินปืนยังคงอบอวลเจือจางอยู่ในห้องทำงานกว้างขวางชั้นบนสุดของคฤหาสน์วินเซนต์ ทว่ามันกลับถูกแทนที่ด้วยความกดดันอันเงียบเชียบและน่าอึดอัดยิ่งกว่า เมื่อสายตาดุดันราวกับพญาอินทรีของ คาร์ลอส วินเซนต์ จ้องเขม็งไปยังร่างบางที่ยืนอยู่กลางห้อง รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้หลบหนีความเกรี้ยวกราดที่แผ่ออกมาจากตัวเขาแม้แต่น้อย เธอกำแฟ้มเอกสารในมือจนยับยู่ยี่ ก่อนจะตัดสินใจก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานไม้สักทองตัวใหญ่ที่มีชายหนุ่มนั่งไขว่ห้างรอฟังคำอธิบายด้วยท่าทีเยือกเย็นราวกับปีศาจน้ำแข็ง "คุณคิดว่าเอกสารชุดนี้มันจะล้างความผิดที่คุณเอาความลับของบริษัทไปส่งให้มาร์คัสได้งั้นเหรอ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความเหี้ยมเกรียม คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาคมกริบฉายแววหยันหยาดและเจ็บปวดลึกๆ ที่ถูกหักหลังโดยคนที่เขาเริ่มจะมอบพื้นที่ในหัวใจให้ "ฉันไม่ได้ทำค่ะ... เอ่อ ฉันไม่ได้ทำค่ะคาร์ลอส!" รินรดาแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเห็นดวงตาคู่นั้นวาวโรจน์ขึ้นมาอีกครั้ง เธอสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อเรียกความกล้าทั้งหมดที่มี แล้วโยนแฟ้มเอกสารลับชิ้นสุดท้ายลงบนโต๊ะตรงหน้าเขา "เอกสารตัวจริงเรื่องสัมปทานเหมืองทองคำอยู่ที่นี่ต่างหากล่ะคะ เอกสารที่มาร์คัสได้ไปจากฉัน เป็นแค่สำเนาปลอมที่ฉันจงใจวางไว้ตบตาเขา เพื่อสืบหาตัวหนอนบ่อนไส้ที่แท้จริงภายในองค์กรของคุณต่างหาก!" คาร์ลอสชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมปลาบกวาดมองเอกสารตรงหน้าอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณของมาเฟียผู้ผ่านความตายมาโชกโชนบอกเขาว่านี่ไม่ใช่เรื่องโกหก ลายมือและการเข้ารหัสลับในแฟ้มนั้นเป็นของจริง แต่มันคือของที่ควรจะอยู่ในตู้เซฟนิรภัยของเขาไม่ใช่หรือไง "คุณกล้าดียังไงถึงเอาความปลอดภัยของตัวเองไปเสี่ยงกับเกมบ้าๆ นี่" คาร์ลอสลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำพุ่งเข้าประชิดตัวหญิงสาวในเสี้ยววินาที มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางแล้วบีบแน่นด้วยความโกรธกรำที่ผสมปนเปไปกับความโล่งใจอย่างประหลาด "ถ้ามาร์คัสจับได้ว่าคุณตบตาเขา รู้ไหมว่าจุดจบของคุณจะเป็นยังไง รินรดา!" "ถ้าฉันไม่ทำแบบนี้ คุณก็จะไม่มีวันเชื่อว่าฉันบริสุทธิ์ใจค่ะคาร์ลอส!" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไร้ความหวาดกลัว หยาดน้ำตาคลอหน่วยในดวงตาคู่สวยแต่ไม่มีทางไหลร่วงลงมาให้เขาได้เห็นความอ่อนแอ "คุณเอาแต่ขังฉันไว้ในความระแวง เอาแต่ใช้กำลังตัดสิน... ทีนี้คุณจะเชื่อฉันได้หรือยังคะ ว่าฉันไม่ได้ทรยศคุณ!" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ แรงปะทะทางอารมณ์ระหว่างทั้งคู่พุ่งสูงจนแทบจะเผาไหม้อากาศรอบตัว คาร์ลอสจ้องมองริมฝีปากที่สั่นระริกของหญิงสาว ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเพลิงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ยากจะควบคุม กลิ่นกายหอมหวานเฉพาะตัวของรินรดายิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณความเป็นเจ้า "คุณพิสูจน์ความบริสุทธิ์ด้วยวิธีที่โง่เง่าที่สุด รินรดา" คาร์ลอสกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักลึกโน้มลงไปใกล้ใบหูเนียนจนลมหายใจร้อนผ่าวรดรินลาดไหล่ "แต่รู้ไหม... มันทำให้ฉันคลั่งแทบบ้า" มือหนาที่เคยบีบข้อมือบางเปลี่ยนเป็นลูบไล้ขึ้นมาตามแขนเรียวอย่างเชื่องช้า แต่น้ำหนักมือที่กดลงไปนั้นเต็มไปด้วยความเร่าร้อนและครอบครอง ก่อนที่เขาจะรวบเอวบางเข้าหาตัวจนแนบชิด รินรดาสะดุ้งเฮือกยามเมื่อแผ่นอกกว้างปะทะเข้ากับความนุ่มนวลของเธอ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองศึก ความโกรธเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความวาบหวามที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูผิว "ปล่อยนะคะ... คาร์ลอส..." เสียงประท้วงเบาหวิวราวกับกระซิบ เมื่อริมฝีปากร้อนจัดของชายหนุ่มเริ่มซุกไซร้ลงมาที่ซอกคอขาวผ่อง สูดดมความหอมหวานที่เขาโหยหามาตลอดหลายวันที่ตึงเครียด "ไม่ปล่อย... หลังจากที่คุณทำให้หัวใจฉันเกือบหยุดเต้น คุณต้องชดใช้ด้วยร่างกายและหัวใจของคุณ รินรดา" คาร์ลอสไม่อาจอดกลั้นความกระหายที่ถูกกักเก็บไว้ได้อีกต่อไป เขาอุ้มร่างบางขึ้นจนเท้าลอยเหนือพื้น รินรดาร้องอุทานด้วยความตกใจก่อนจะใช้สองแขนโอบรอบลำคอแกร่งโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณการป้องกันตัวถูกแผดเผาด้วยสัมผัสอันเร่าร้อนที่เขาปรนเปรอให้ ร่างสูงสาวเท้ายาวตรงไปยังโซฟาตัวใหญ่กลางห้องทำงาน ก่อนจะทิ้งตัวลงโดยมีร่างบางนั่งคร่อมทับอยู่บนตักแกร่งอย่างหมิ่นเหม่ คาร์ลอสไม่รอช้า เขาประกบจูบลงบนเรียวปากอิ่มทันทีอย่างไร้ความปรานี เป็นรสจูบที่ดุดัน เรียกร้อง และเต็มไปด้วยความโหยหา รินรดาเผยริมฝีปากออกด้วยความต้านทานที่อ่อนแรง ปล่อยให้ลิ้นร้อนของเขาแทรกซึมเข้ามาเกี่ยวพันตวัดเกี่ยวกวาดความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ มือหนาสอดเข้าไปใต้ร่มผ้า ลูบไล้ผิวเนียนนุ่มร้อนผ่าวอย่างถือวิสาสะ สัมผัสหยาบกร้านจากปลายนิ้วของมาเฟียร้ายสร้างความเสียวซ่านจนรินรดาต้องแอ่นกายเข้าหาโดยไม่รู้ตัว เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดดังแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศในห้อง บรรยากาศรอบตัวร้อนระอุขึ้นทุกวินาที ราวกับเพลิงสวาทที่กำลังลุกโชนและไม่มีใครสามารถดับมันลงได้ คาร์ลอสถอนริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้หยาดน้ำใสเชื่อมต่อระหว่างเขากับเธอ ดวงตาคมกريบฉายแววดิบเถื่อนและลุ่มหลงจนน่ากลัว เขาใช้ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยไล้ริมฝีปากบวมเจ่อของเธอเบาๆ "คุณเป็นของผม รินรดา... จำใส่ใจเอาไว้" เสียงกระซิบพร่าเลือนเคล้าคลอไปกับลมหายใจที่กระชั้นกระชิด ก่อนที่คาร์ลอสจะพลิกตัวกดร่างบางให้นอนราบไปกับโซฟาตัวยาว พร้อมจะกลืนกินเธอลึกลงไปในห้วงเสน่หาอันตรายที่เขาเป็นผู้ขีดเส้นทางไว้ ทว่าในจังหวะที่ริมฝีปากหยักกำลังจะประทับลงบนยอดอกผ่านเนื้อผ้าบางเบานั้นเอง... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงของบอดี้การ์ดคนสนิทที่ตะโกนแทรกเข้ามาด้วยความตื่นตระหนกผ่านบานประตูไม้หนาทึบ "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... มาร์คัสไม่ได้มาคนเดียว ตอนนี้มันพาคนบุกเข้ามาล้อมคฤหาสน์ไว้หมดแล้วครับ!" คาร์ลอสชะงักกึก ร่างกายที่กำลังร้อนระอุด้วยเพลิงสวาทหยุดนิ่งทันที ดวงตาคมกريบเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์ด้วยจิตสังหารอันเย็นเยียบในเสี้ยววินาที เขาก้มมองรินรดาที่นอนหายใจหอบสะท้านอยู่ใต้ร่าง ก่อนจะกระซิบเสียงต่ำลอดไรฟันด้วยความเหี้ยมเกรียมที่แม้แต่ปีศาจยังต้องยอมสยบ "ดูเหมือนสุนัขจนตรอกตัวนั้น... จะเลือกเวลาตายได้เหมาะเจาะเสียจริง" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับห้วงอารมณ์อันร้อนระอุนี้ด้วยกันนะครับ ภูริศร์จะกลับมาต่อในตอนหน้าอย่างแน่นอนครับ