ความผิดพลาดของมาเฟีย

ความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูหราของคาร์ลอส วินเซนต์ หนักหน่วงเสียจนแทบจะบดขยี้ปอดของทุกคนให้ออกจากร่าง กลิ่นอายของบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับความตึงเครียดที่พุ่งสูงจนถึงขีดสุด ราวกับอากาศรอบตัวถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น รินรดายืนอยู่ตรงนั้น แผ่นหลังบางเหยียดตรงอย่างคนที่มีศักดิ์ศรีเหลืออยู่เป็นเกราะคุ้มกันสุดท้าย แววตาของเธอว่างเปล่าและเย็นชา ซึ่งนั่นคืออาวุธที่อันตรายที่สุดสำหรับผู้ชายอย่างคาร์ลอส "คุณจะไม่มีวันเข้าใจหรอก... ว่าความไว้ใจที่ถูกเหยียบย่ำมันรู้สึกยังไง" น้ำเสียงของหญิงสาวราบเรียบ ทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจของมาเฟียหนุ่ม คาร์ลอสขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความดุดันและอำนาจ บัดนี้ไหวระริกด้วยความเจ็บปวดที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้สัมผัสจากผู้หญิงคนใด หัวใจที่ด้านชามาตลอดชีวิตของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลกำลังถูกบีบอัดด้วยความกลัว—กลัวว่าจะสูญเสียผู้หญิงคนนี้ไปตลอดกาล ความผิดพลาดที่เขาทำลงไปจากความระแวงและทิฐิ กำลังไล่ล่าตัวเขาเองอย่างไม่ปรานี ไม่มีเสียงคำรามด้วยความเกรี้ยวกราด ไม่มีท่าทีเย่อหยิ่งจองหองเหมือนเช่นเคย สิ่งที่เกิดขึ้นในวินาทีต่อมา ทำให้ลมหายใจของรินรดากระชากสะดุด ร่างสูงใหญ่ของคาร์ลอสทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งกับพื้นพรมราคาแพงต่อหน้าเธอ ความเงียบงันเข้าปกคลุมอีกครั้ง แต่มันเป็นความเงียบที่ทรงพลังและสั่นสะเทือนยิ่งกว่าเสียงฟ้าผ่า มาเฟียผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ไม่เคยแม้แต่จะเอ่ยคำขอโทษจากใจจริง บัดนี้กำลังคุกเข่าอยู่เบื้องแทบเท้าของเธอ รินรดาสูดหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึงระคนไม่อยากเชื่อ มือบางที่กำเข้าหากันแน่นสั่นเทาเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ "ริน..." เสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจ บัดนี้แหบพร่าและสั่นสะเทือนอย่างเห็นได้ชัด คาร์ลอสเงยหน้าขึ้นสบตาเธอดวงตาคมคายคู่นั้นแดงก่ำด้วยแรงอารมณ์ที่อัดอั้น "มองฉัน... มองตาฉันแล้วฟังให้ดี" "คุณกำลังทำบ้าอะไร..." รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามถอยหนีแต่เรียวขาเจ้ากรรมกลับหนักอึ้งราוניถูกตรึงไว้ด้วยแรงดึงดูดบางอย่างจากผู้ชายคนนี้ "ฉันขอโทษ" คำพูดสามคำหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึก คาร์ลอสเอื้อมมือหนาออกไปหมายจะแตะปลายนิ้วลงบนข้อเท้าของเธอ แต่แล้วก็ชะงักค้างไว้กลางอากาศราวกับกลัวว่าเธอจะรังเกียจสัมผัสจากเขา มือที่ผ่านการถืออาวุธและชี้ชะตาคนมานับไม่ถ้วนกลับสั่นเทาอย่างน่าสมเพชในสายตาของเขาเอง "ฉันมันโง่... โง่จนปล่อยให้ความระแวงทำลายสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิต ฉันทำร้ายเธอ ทั้งที่หัวใจของฉันมันมีแต่เธอคนเดียว... ริน ได้โปรด ยกโทษให้ความผิดพลาดของฉัน" ภาพของมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ที่กำลังคุกเข่าก้มหัวให้กับเธอ มันตอกย้ำถึงความรักและความคลั่งไคล้ที่เขามีต่อเธอจนถึงขีดสุด รินรดารู้สึกได้ถึงคลื่นความอุ่นร้อนที่ตีตื้นขึ้นมาจุกอก ความโกรธแค้นที่สั่งสมมานานเริ่มสั่นคลอนด้วยความอ่อนโยนดิบเถื่อนที่เขามอบให้ เธอพยายามจะแข็งกระด้าง แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับทรยศด้วยการเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก คาร์ลอสไม่รอให้เธอดึงสติกลับมาได้ ร่างสูงดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอในเสี้ยววินาที วงแขนแข็งแกร่งดึงรั้งเอวบางเข้าหาตัวจนแนบชิด ไม่มีช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน ความอบอุ่นจากร่างกายของเขารุกรานเข้ามาพร้อมกับลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดอยู่ข้างแก้ม "ปล่อยนะ..." รินรดาพยายามดันแผงอกกว้างของเขาออก แต่แรงแค่นั้นเทียบไม่ได้เลยกับกำแพงเหล็กกล้าที่โอบกอดเธอไว้ "ไม่ปล่อย... ฉันคุกเข่าขอโทษเธอแล้ว ริน" คาร์ลอสกระซิบเสียงพร่าชิดริมใบหู ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัดเมื่อกลิ่นกายหอมหวานเฉพาะตัวของเธอกำลังปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้ตื่นขึ้น "เธอลงโทษฉันพอหรือยัง? ถ้ายัง... ลงโทษฉันด้วยร่างกายของเธอสิ ลงโทษให้ฉันทรมานจนกว่าเธอจะพอใจ" สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่ลูบไล้อย่างจาบจ้วงแต่เต็มไปด้วยความโหยหาแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้า คาร์ลอสไม่รอฟังคำปฏิเสธริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงมาปิดกั้นคำพูดทั้งหมดของเธออย่างดุดันและเรียกร้อง รสจูบในครานี้ไม่มีความอ่อนโยน แต่มันเต็มไปด้วยความหิวกระหาย ความสำนึกผิด และเพลิงปรารถนาที่ถูกกักเก็บไว้มานานจนระเบิดออก รินรดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง สมองขาวโพลนในพริบตา ความโกรธ ความน้อยใจ และความเกลียดชังที่เคยมี มลายหายไปสิ้นเมื่อลิ้นร้อนของเขาแทรกซึมเข้ามาเกี่ยวพันตักตวงความหวานอย่างไร้ความปรานี มือหนาบีบเคล้นสะโพกอึงรับความโค้งเว้าอย่างเอาแต่ใจ ก่อนจะช้อนอุ้มร่างบางขึ้นจนเท้าลอยเหนือพื้นโดยไม่ให้อตั้งตัว หญิงสาวเผลอใช้มือเรียวโอบรอบลำคอแกร่งของเขาโดยอัตโนมัติเพื่อพยุงตัว เสียงครางประท้วงในลำคอถูกกลืนหายไปกับรสจูบอันเร่าร้อนและดุดัน คาร์ลอสพาเธอเดินก้าวถอยหลังไปจนแผ่นหลังนุ่มของรินรดากระแทกเข้ากับบานประตูห้องทำงานอย่างนุ่มนวล แต่ความเร่าร้อนของการกระทำกลับพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดเดือด เสื้อผ้าเนื้อดีถูกปลดเปลื้องออกอย่างไร้ความปรานี ผิวเนื้อเนียนนุ่มสัมผัสกับอากาศเย็นยะเยือกภายในห้อง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความร้อนระอุจากฝ่ามือและริมฝีปากของชายหนุ่ม คาร์ลอสซุกไซร้ซอกคอขาวผ่องอย่างไร้การควบคุม รอยจูบสีุ่กุหลาบถูกประทับลงไปซ้ำๆ ราวกับต้องการแสดงความเป็นเจ้าของและลบรอยแผลทั้งหมดที่เขาเคยสร้างขึ้น "อื้อ... คาร์ลอส..." เสียงหวานครางกระseerหลุดรอดออกมาเมื่อฟันคมขบเม้มเบาๆ ที่ลาดไหล่เนียน สัมผัสวาบหวามแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูผิว ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีทั้งหมดถูกแผดเผาจนมอดไหม้ในกองเพลิงแห่งเสน่หา คาร์ลอสเงยหน้าขึ้นสบตาเธอกลางความสลัว แววตาดิบเถื่อนคู่นั้นสะท้อนภาพของเธอที่มีเพียงเขาเป็นเจ้าของ ร่างกายของทั้งสองแนบชิดสนิทแน่นจนแทบจะหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน ความอุ่นร้อนและความต้องการที่ปะทุขึ้นถึงขีดสุดทำให้ลมหายใจของทั้งคู่กระชั้นชิด เขาสอดประสานเข้าหาเธออย่างลึกซึ้งและหนักหน่วงในคราวเดียว เสียงครางหวานลั่นห้องผสมผสานกับเสียงหอบหายใจกระชั้นของชายหนุ่ม ความเจ็บปวดในอดีตถูกลบเลือนด้วยความสุขสมอันรุนแรงและป่าเถื่อนที่เขามอบให้ คาร์ลอสเคลื่อนไหวร่างกายด้วยจังหวะที่เร่งเร้าและลุ่มลึก ย้ำเตือนให้เธอมั่นใจว่าหัวใจและวิญญาณของเขาตกเป็นของเธอแต่เพียงผู้เดียว ทุกสัมผัส ทุกหยาดเหงื่อ และทุกเสียงครางระคนความสุขสม คือการสารภาพบาปที่จริงใจที่สุดจากมาเฟียร้ายผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อใคร... นอกจากเธอ ทว่า ในขณะที่เพลิงปรารถนากำลังแผดเผาทั้งสองให้จมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความสุขสมจนแทบขาดใจ เสียงเคาะประตูกระชั้นชิดอย่างรุนแรงจากด้านนอกก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศทั้งหมดลงในเสี้ยววินาที "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว..." เสียงลูกน้องคนสนิทตะโกนแทรกเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "มาร์คัสส่งคนบุกเข้ามาล้อมคฤหาสน์ไว้หมดแล้วครับ!" คาร์ลอสหยุดชะงักการเคลื่อนไหว ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นสีนิลดาร์กสนิทขึ้นมาทันทีในความมืด รินรดาสะดุ้งสุดตัว หัวใจที่เพิ่งอ่อนระทวยกลับหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อได้ยินชื่อของศัตรูตัวฉกาจ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนนี้นะครับ ภูริศร์จะกลับมาต่อในตอนหน้าอย่างแน่นอนครับ