เพลิงรักที่แผดเผา

ชื่อของ ‘มาร์คัส’ ยังคงก้องกังวานอยู่ในความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก คาร์ลอสหยุดชะงักการเคลื่อนไหว ร่างกายกำยำที่ทาบทับอยู่เหนือร่างระหงของรินรดานิ่งค้างราวกับรูปปั้นหินสลัก แต่ดวงตาสีนิลกลับลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งความพิโรธที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่งให้เป็นจุล ความหวาดหวั่นฉายชัดขึ้นในแววตากลมโตของรินรดา เมื่อเธอเผลอหลุดปากเอ่ยนามของศัตรูคู่อาฆาตออกมาในวินาทีที่สติสัมปชัญญะเกือบจะหลุดลอย ร่างบางสะท้านเฮือกเมื่อปลายนิ้วแกร่งที่เคยลูบไล้ไปตามเรือนร่างของเธอกลับเปลี่ยนเป็นบีบเข้าที่คางอวมน้ำอย่างหนักหน่วง ทว่าไม่ได้ไร้ความปรานีเสียทีเดียว มันคือการกักขังและบังคับให้เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาที่กำลังเปลี่ยนเป็นสีมืดสนิทของเขา "เธอเพิ่งพูดชื่อมันออกมา... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาอย่างน่ากลัว มันแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล "กล้าดียังไง ถึงเอาชื่อของมันมาคั่นกลางระหว่างเรา... ในเวลานี้" "ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจ..." หญิงสาวพยายามเปล่งเสียงปฏิเสธ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองศึก ความตื่นตระหนกจากสัมผัสก่อนหน้าถูกแทนที่ด้วยความหวาดกลัวต่ออารมณ์ดิบเถื่อนที่กำลังปะทุขึ้นในตัวของมาเฟียหนุ่ม "โกหก" คาร์ลอสคำรามต่ำในลำคอ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึก "ในหัวเธอกำลังคิดถึงมันสินะ คิดว่ามันจะปกป้องเธอได้ หรือคิดว่ามันจะมอบความเร่าร้อนให้เธอได้มากกว่าฉันกันล่ะ หืม?" "คุณมันบ้า... คาร์ลอส!" รินรดาตวัดสายตาสู้ด้วยความถือดี แม้เนื้อตัวจะสั่นเทา เธอเกลียดนักเวลาที่เขามักจะใช้ความระแวงและฐิติมาตัดสินเธอ ร่างบางพยายามบิดข้อมือให้หลุดจากการพันธนาการ แต่มันกลับยิ่งทำให้วงแขนแข็งแกร่งรัดตรึงเธอไว้แน่นหนาขึ้น ราวกับกรงเหล็กที่ไม่มีวันดิ้นหลุด ความโกรธเกรี้ยวที่ถูกจุดชนวนขึ้นจากชื่อของคู่ปรับตัวฉกาจ ไม่ได้ทำให้คาร์ลอสถอยห่าง ตรงกันข้าม... มันกลับกลายเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้ตื่นขึ้นอย่างเต็มรูปแบบ ความหึงหวง อำนาจ และความกระหายอยากหลอมรวมเข้าด้วยกันจนกล the เป็นเพลิงกาฬที่พร้อมจะแผดเผาทุกสติสัมปชัญญะให้มอดไหม้ "ใช่... ฉมันมันบ้า" เขาโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากที่สั่นระริก ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มเนียน "และฉันจะทำให้เธอบ้าไปกับฉันด้วย... รินรดา จำใส่สมองของเธอไว้ ว่าไม่มีผู้ชายหน้าไหนบนโลกนี้ที่จะแตะต้องเธอได้ แม้กระทั่งไอ้มาร์คัส!" สิ้นคำประกาศิต ริมฝีปากหนาก็บดขยี้ลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบในครานี้ไม่ได้นุ่มนวลหรือลึกซึ้งเหมือนดั่งช่วงเวลาที่ผ่านมา แต่มันดุดัน เร่าร้อน และเต็มไปด้วยความกระหายที่จะครอบครอง รินรดาเผยริมฝีปากอุทานด้วยความตกใจ เปิดทางให้ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ เขากวาดต้อนความรู้สึกนึกคิดของเธอให้หลอมละลายไปกับรสจูบที่เปี่ยมไปด้วยโทสะและเสน่หาอันอันตราย มือหนาเลื่อนลงจากคางมน กระชากชุดนอนผ้าแพรเนื้อบางเบาบนเรือนร่างอรชรให้ขาดวิ่นด้วยพละกำลังมหาศาล ความเย็นของอากาศยามค่ำคืนปะทะเข้ากับผิวเนื้อเนียนละเอียดที่ถูกเปิดเปลือยต่อหน้าต่อตา แต่ความหนาวเหน็บนั้นกลับถูกแทนที่ด้วยความร้อนรุ่มจากฝ่ามือหนาที่ลูบไล้ไปทั่วทุกสัดส่วนอย่างถือสิทธิ์ "ปล่อย..." เธอครางประท้วงในลำคอเมื่อริมฝีปากถูกปล่อยให้เป็นอิสระชั่วครู่ เพื่อเปิดทางให้เขาซุกไซร้ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มสร้างร่องรอยสีุ่กุหลาบตอกย้ำความเป็นเจ้าของอย่างป่าเถื่อน "สายไปแล้ว..." คาร์ลอสเงยหน้าขึ้นมองผลงานของตัวเอง ดวงตาคมกริบทอประกายความปรารถนาอันดิบเถื่อนจนน่ากลัว "เธอเป็นคนจุดไฟนี้ขึ้นมาเอง รินรดา... รับผิดชอบมันสิ" แรงปะทะของศักดิ์ศรีและความปรารถนาหลอมรวมกันจนเกิดเป็นแรงดึงดูดที่ไม่อาจต้านทาน รินรดารู้สึกราวกับร่างกายของเธอกำลังลุกเป็นไฟ ทุกสัมผัสที่เขามอบให้ ไม่ว่าจะรุนแรงหรือเอาแต่ใจเพียงใด กลับสั่นคลอนหัวใจที่พยายามแข็งแกร่งของเธอให้พังทลายลงทีละน้อย ความโกรธขึงในคราแรกแปรเปลี่ยนเป็นความวาบหวามที่แล่นพล่านไปตามกระแสเลือด ลมหายใจหอบกระชั้นของทั้งสองประสานกันเป็นจังหวะเดียวท่ามกลางความมืดมิด คาร์ลอสไม่ปล่อยให้เธอได้มีเวลาคิดหรือต่อรองอีกต่อไป ร่างกายกำยำทาบทับลงมาสนิทแนบ สอดประสานความแนบชิดจนไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน ความเร่าร้อนที่ไร้ขอบเขตแผ่ซ่านไปทั่วห้องนอนกว้าง ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความดิบเถื่อนที่ผสมผสานกับความโหยหาอย่างลึกล้ำ รินรดาแอ่นกายรับสัมผัสอันวาบหวามนั้นด้วยความจำนน เสียงครางหวานหูหลุดลอดจากริมฝีปากบางเมื่อความสุขสมทางอารมณ์พุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดครั้งแล้วครั้งเล่า ราวกับถูกเหวี่ยงลงไปในห้วงมหาสมุทรแห่งไฟที่ทั้งแผดเผาและหอมหวานในคราวเดียวกัน เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่พายุอารมณ์โหมกระหน่ำจนร่างทั้งร่างอ่อนระทวยแทบสิ้นเรี่ยวแรง คาร์ลอสซบใบหน้าลงกับลาดไหล่เนียนมนที่ชุ่มไปด้วยเหงือกกาฬ ลมหายใจของเขาเริ่มกลับมาสม่ำเสมอขึ้น แม้ว่าอ้อมแขนแกร่งจะยังคงกอดรัดเอวบางไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไป ความเงียบงันกลับมาปกคลุมห้องอีกครั้ง มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นระรัวของคนทั้งคู่ที่ยังคงสะท้อนก้อง รินรดานอนเหม่อมองเพดานสีเข้ม ความเหนื่อยล้าเข้าจู่โจมจนเปลือกตาเริ่มหนักอึ้ง แต่ทว่า... ก่อนที่สติของเธอจะหลุดลอยเข้าสู่ห้วงนิทรา ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก! เสียงเคาะประตูด้านนอกห้องนอนดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างเร่งรีบ ท่ามกลางความเงียบสงัดยามวิกาล คาร์ลอสชะงักกึก ดวงตาสีนิลดาร์กสนิทหันขวับไปมองบานประตูทันทีด้วยแววตาเฉียบคมดุจใบมีด ก่อนที่เสียงรายงานจากลูกน้องคนสนิทหน้าประตูจะดังลอดเข้ามาด้วยน้ำเสียงร้อนรนจนใจหายวาบ "นายครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ สายรายงานมาว่า มาร์คัสส่งคนบุกเข้าโจมตีคลังสินค้าหลักของเราที่ท่าเรือทางเหนือตอนเที่ยงคืนนี้ และ..." ลูกน้องเว้นจังหวะไปนิดชั่วหายใจ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของคาร์ลอสเย็นเฉียบ "พวกมันจับตัว... คนสนิทที่กุมความลับทั้งหมดของเราไปได้แล้วหนึ่งคนครับ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของผมเสมอนะครับ