ไออุ่นที่ไม่อยากปฏิเสธ

ความเงียบงันภายในห้องทำงานกว้างขวางของคาร์ลอส วินเซนต์ หนักอึ้งเสียยิ่งกว่าบรรยากาศก่อนพายุฝนจะโหมกระหน่ำ กลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับความเย็นยะเยือกของเครื่องปรับอากาศ ยิ่งขับเน้นให้ความตึงเครียดพุ่งสูงขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก รินรดายืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ มือเรียวบางกำเข้าหากันแน่นจนปลายนิ้วซีดเผือด เธอกำลังเผชิญหน้ากับสายตาคมกริบดั่งพญาอินทรีที่จ้องมองมา ราวกับต้องการจะกลืนกินวิญญาณของเธอเข้าไปทั้งตัว "คุณจะดื้อรั้นไปถึงไหน รินรดา" เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบลงด้วยน้ำหนักคำพูดที่เฉียบขาด คาร์ลอสเอนกายพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง ดวงตาคมปลาบกวาดมองสำรวจเรือนร่างระหงที่สั่นเทาน้อยๆ แม้เธอพยายามจะซ่อนมันไว้ใต้ท่าทีเย่อหยิ่งและดื้อดึงก็ตาม "มาร์คัสไม่ใช่คู่ค้าทางธุรกิจธรรมดา... มันคือคนที่พร้อมจะฉีกคุณออกเป็นชิ้นๆ ทันทีที่คุณก้าวขาออกไปจากอาณาจักรของผม" "ฉันไม่ใช่เด็กอมมือนะคะ คาร์ลอส!" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาดุดันฉายแววท้าทายแม้หัวใจจะเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่น "ฉันรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ และฉันไม่อยากเป็นนักโทษกักบริเวณในคฤหาสน์ของคุณไปตลอดชีวิต!" พรึบ! ร่างสูงใหญ่ของมาเฟียหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างรวดเร็ว จนรินรดาเผลอผถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยสัญชาตญาณ คาร์ลอสสาวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยก้าวที่เงียบเชียบทว่าหนักหน่วง ราวกับเสือดาวที่กำลังต้อนเหยื่อเข้ามุม แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนอากาศรอบกายคล้ายจะเบาบางลง "นักโทษงั้นหรือ..." คาร์ลอสยื่นมือหนาออกไป คว้าข้อมือเรียวของเธอไว้มั่น แรงบิดเพียงเล็กน้อยทำให้เธอต้องนิหน้าด้วยความเจ็บแปลบ แต่ไม่ยอมเปล่งเสียงร้องออกมาสักแอะ "คุณคิดว่าที่ผมกักขังคุณไว้ที่นี่... เพราะผมอยากทรมานคุณเล่นอย่างนั้นรึไง รินรดา" ลมหายใจร้อนผ่าวของเขารดรินอยู่ใกล้ผิวแก้ม กลิ่นกายบุรุษและน้ำหอมราคาแพงระคนเข้ากับความเร่าร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวของมาเฟียหนุ่ม ทำให้สติสัมปชัญญะของหญิงสาวเริ่มพร่าเลือน หัวใจที่เคยแข็งแกร่งดั่งหินผาเริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรงเมื่อปลายนิ้วแข็งแกร่งของเขาเลื่อนขึ้นมาเกลี่ยไล้กรอบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา ทว่าแฝงไว้ด้วยความดุดันที่ไม่อาจขัดขืน "ปล่อยนะ..." เธอพยายามเปล่งเสียงปฏิเสธ ทว่าน้ำเสียงกลับสั่นพร่าและเบาหวิวไร้ซึ่งพลัง "ผมไม่เคยปล่อยสิ่งที่ผมเลือกจะปกป้องด้วยชีวิต..." คาร์ลอสกระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม ดวงตาสสีเข้มคู่นั้นลึกล้ำและเต็มไปด้วยเพลิงปรารถนาที่ถูกกักเก็บไว้มานานจนระอุ "และยิ่งคุณดื้อกับผมมากเท่าไหร่... ผมก็ยิ่งอยากจะลงโทษคุณให้สาสมกับความอวดดีนี้มากเท่านั้น" ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดันและดลบันดาลด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธ ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนลุ่มลึกที่แผดเผาสติสัมปชัญญะของรินรดาให้มอดไหม้ มือหนาอีกข้างรวบเอวคอดกิ่วเข้าประชิดแนบชิดแผ่นอกแกร่ง บังคับให้เธอต้องแอ่นกายรับสัมผัสอันวาบหวามที่เขามอบให้อย่างไม่มีทางเลือก รินรดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ความโกรธขึงในตอนแรกมลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยคลื่นความปรารถนาที่ซัดสาดเข้ามาใน1ช่องอกอย่างรุนแรง มือเรียวที่เคยพยายามผลักไส ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตสีเข้มของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างตัวเองไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น รสจูบที่ลึกซึ้งและเรียกร้องทำให้ลมหายใจของเธอขาดห้วง สัมผัสจากปลายนิ้วแข็งแรงที่ลูบไล้ไปตามแนวแผ่นหลังภายใต้ร่มผ้า ส่งกระแสความซ่านสยิววิ่งพล่านไปทั่วทุกอณูผิว คาร์ลอสถอนริมฝีปากออกมาชั่วครู่เพื่อปล่อยให้เธอกอบโกยอากาศเข้าปอด ทว่าดวงตาคมกลาบยังคงจดจ้องมองริมฝีปากที่บวมเจ่อและแดงก่ำด้วยความกระหาย หญิงสาวหอบหายใจหนักหน่วง ดวงตาสีไวน์แดงของเธอยามนี้ฉายแววจำยอมและพ่ายแพ้ต่อเสน่ห์อันตรายที่เขาเป็นผู้รังสรรค์ขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบ "คุณมัน... คนเผด็จการ..." เธอพึมพำเสียงสั่น ขณะที่มือข้างหนึ่งของเขายังคงประคองท้ายทอยเธอไว้ไม่ให้หนีไปไหน "ใช่... ผมมันคนเห็นแก่ตัว" คาร์ลอสเอ่ยกระซิบชิดใบหู เสียงทุ้มต่ำนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเสน่หาที่ยากจะต้านทาน "ยอมจำนนซะเถอะ ริน... เพราะต่อให้คุณดิ้นรนสักแค่ไหน สุดท้ายคุณก็หนีไม่พ้นอ้อมแขนของผมอยู่ดี" ความอบอุ่นจากร่างกายของเขาที่แผ่ซ่านเข้ามาในยามนี้ ช่างเป็นสิ่งที่อันตรายต่อหัวใจของเธอเหลือเกิน มันคือไออุ่นที่เธอรู้ทั้งรู้ว่าเต็มไปด้วยหนามแหลมคมและพันธนาการแห่งอันตราย แต่กลับเป็นสิ่งเดียวที่เธอกลับไม่อยากปฏิเสธมันอีกต่อไป ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังหลอมละลายหัวใจทั้งสองดวงให้เป็นหนึ่งเดียว เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงบนโต๊ะทำงานของคาร์ลอสก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบกริบ ร่างสูงขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรงที่ถูกขัดจังหวะ เขายังคงไม่ละสายตาไปจากใบหน้าหวานล้ำของรินรดา ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาดูหน้าจอ เพียงแค่กวาดสายตาผ่านตัวอักษรบนหน้าจอ ดวงตาคมกลาบของมาเฟียหนุ่มก็หรี่แคบลง รังสีความเย็นยะเยือกแผ่พุ่งออกมาจากตัวเขาราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ท่าทีที่เคยผ่อนคลายและเร่าร้อนเมื่อครู่กลับกลายเป็นความดุดันและเหี้ยมเกรียมในเสี้ยววินาที "ว่าไง..." คาร์ลอสกรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงที่กดต่ำจนน่ากลัว "แกกล้าดียังไงถึงโทรหาฉันตอนนี้ มาร์คัส" รินรดาชะงักกึก หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความวาบหวามกลับหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อได้ยินชื่อของชายที่เป็นศัตรูตัวฉกาจ คาร์ลอสปรายตามองเธอนิดหนึ่งก่อนจะพ่นคำพูดที่ทำให้ลมหายใจของเธอนิ่งค้าง "อยากเจอฉันนักใช่ไหม... ได้ งั้นก็ตามมาเอาศพลูกน้องแกคืนไปได้เลย ที่โกดังร้างท่าเรือหมายเลข 7!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนภูริศร์เสมอนะครับ