ความลับที่ซ่อนอยู่

เสียงกระดาษพลิกไหวเบา ๆ ในความเงียบสงัดของห้องทำงานส่วนตัวชั้นบนสุด เป็นเพียงเสียงเดียวที่แข่งขันกับจังหวะการเต้นของหัวใจที่ดังสะท้อนอยู่ในอกของรินรดา ความมืดมนและกลิ่นอายอันเป็นเอกลักษณ์ของคาร์ลอส—กลิ่นยาสูบผสมกับน้ำหอมราคาแพงที่เจือจางอยู่ในบรรยากาศ—ยังคงอบอวลอยู่รอบตัว แม้ร่างสูงใหญ่เจ้าของห้องจะออกไปจัดการธุระสำคัญกับลูกน้องคนสนิทตั้งแต่เมื่อครู่ รินรดาอาศัยจังหวะเวลาอันน้อยนิดนี้ในการค้นหาความจริงบางอย่างที่ค้างคาใจมาตลอด หลังจากที่เธอสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างจากเอกสารลับบนโต๊ะทำงานของเขา ดวงตากลมโตไล่อ่านตัวอักษรบนแฟ้มเอกสารสีดำสนิทที่ซ่อนอยู่ภายใต้ลิ้นชักลับอย่างระมัดระวัง นิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อพลิกเปิดหน้ากระดาษที่เต็มไปด้วยข้อมูลทางการเงิน การโอนถ่ายสินทรัพย์ และบันทึกการเจรจาระหว่างบริษัทของคาร์ลอสกับกลุ่มทุนปริศนา "นี่มัน..." เสียงครางแผ่วหลุดจากริมฝีปากของเธอด้วยความตกตะลึง ข้อมูลตรงหน้าไม่ได้บ่งบอกว่าคาร์ลอสเป็นผู้อยู่เบื้องหลังการฮุบกิจการและทำลายครอบครัวของเธออย่างที่มาร์คัสเคยเป่าหูไว้เลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... เอกสารเหล่านี้กลับระบุชัดเจนว่า คาร์ลอสกำลังพยายามกวาดซื้อหุ้นทั้งหมดเพื่อปกป้องบริษัทของพ่อเธอจากการถูกฮุบกิจการโดยกลุ่มทุนของมาร์คัสต่างหาก ทุกอย่างที่เธอกล่าวหาเขา ทุกความเกลียดชังที่เธอเคยแสดงออกใส่ร่างสูง ด้วยความเข้าใจผิดว่าเขาคือปีศาจผู้ไร้หัวใจ กลับกลายเป็นการลงทัณฑ์ที่เธอหยิบยื่นให้คนที่กำลังปกป้องเงาอดีตของครอบครัวเธออยู่เบื้องหลังเงาแห่งอำนาจมืด รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนเคว้ง ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่จนจุกแน่นอยู่ในอก ภาพแววตาดุดันแต่ลึกซึ้งยามที่เขาจ้องมองเธอในหลายๆ คราวก่อนหน้านี้ผุดขึ้นมาในหัว ราวกับจิ๊กซอว์ที่เพิ่งถูกต่อจนครบถ้วน คาร์ลอสไม่ได้ต้องการทำลายเธอ เขาเพียงแต่... เก็บซ่อนความปรารถนาดีไว้ภายใต้เกราะกำบังอันเย็นชาและดิบเถื่อน แอด... เสียงประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของคาร์ลอสที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย แววตาดุดันคู่นั้นกวาดมองเข้ามาในห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างบางของรินรดาซึ่งยืนถือแฟ้มเอกสารลับอยู่ในมือ บรรยากาศในห้องลดอุณหภูมิลดลงจนเยือกเย็นในพริบตา ความเงียบงันเข้าปกคลุมราวกับอากาศถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น คาร์ลอสไม่ได้ส่งเสียงเอ็ดตะโรหรือแสดงอาการโกรธเกรี้ยวอย่างที่ควรจะเป็น ร่างสูงเพียงแค่ปิดประตูลงอย่างมั่น "เธอหาเจอจนได้สินะ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่น่ากลัว ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว ย่างสามขุมราวกับเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม รินรดาถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางหนังสือ หลบสายตาคมกริบที่จ้องมองมาไม่ได้ "คุณ... คาร์ลอส คุณทำแบบนี้ทำไม ทำไมไม่บอกฉัน ทำไมถึงปล่อยให้ฉันเกลียดคุณอยู่ฝ่ายเดียว" คาร์ลอสหยุดยืนตรงหน้าเธอ ระยะห่างระหว่างกันแทบไม่มีเหลือ มือหนายื่นออกไปปัดปอยผมที่ระแก้มของเธอแผ่วเบา สัมผัสนั้นไม่ได้มีความรุนแรง มีเพียงความนุ่มนวลอันน่าประหลาดที่ขัดกับใบหน้าเคร่งขรึมของเขา "ความเกลียดชังของเธอมันมีค่าพอกับความจริงที่เธอกำลังถืออยู่ในมือหรือเปล่า รินรดา" คาร์ลอสโน้มใบหน้าลงมาใกล้ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียน "โลกของฉันมันสกปรกเกินกว่าที่ผู้หญิงบริสุทธิ์อย่างเธอควรจะเข้ามาข้องแวะ ถ้าฉันบอกความจริงตั้งแต่วันแรก เธอก็คงจะวิ่งหนีฉันไปไกลกว่านี้... และนั่นคือสิ่งที่ฉันยอมให้มันเกิดขึ้นไม่ได้" ดวงตาคู่สวยเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำใส ความรู้สึกอัดอั้นตันใจระเบิดออกมาเป็นความโหยหาและสำนึกผิด รินรดารู้สึกว่าหัวใจตัวเองกำลังพ่ายแพ้ให้กับความอ่อนโยนที่ถูกซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ความดาร์กดิบของชายหนุ่มผู้นี้อย่างราบคาบ "ฉันขอโทษ..." เสียงกระซิบสั่นเครือเล็ดลอดริมฝีปากที่สั่นเทา คาร์ลอสไม่ปล่อยให้เธอได้เอื้อนเอ่ยคำใดต่อ มือหนาเลื่อนขึ้นประคองกรอบหน้าของเธอไว้มั่น นิ้วโป้งเกลี่ยไล่หยาดน้ำตาที่ปริ่มขอบตาออกอย่างทะนุถนอม ก่อนที่ริมฝีปากร้อนผ่าวจะทาบทับลงมาปิดกั้นคำพูดทุกคำด้วยรสจูบที่ลึกซึ้งและเร่าร้อน มันไม่ใช่จูบแห่งการลงทัณฑ์ แต่มันคือจูบแห่งการเว้าวอน การยอมจำนนต่อแรงปรารถนาที่แผดเผาทั้งสองร่างให้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว รินรดาสะท้านเฮือกเมื่อลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ามาเกี่ยวพัน กวาดชิมความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มือบางยกขึ้นกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างตัวเองไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกับพื้น ความหอมหวานและความเจ็บปวดในอดีตถูกหลอมละลายไปกับสัมผัสอันดุดันแต่เปี่ยมไปด้วยความโหยหา ร่างสูงรวบเอวบางเข้ามาแนบชิดจนไม่เหลือช่องว่าง อุณหภูมิในร่างกายของทั้งคู่พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว สัมผัสจากมือหนาที่ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังลาดโค้งภายใต้เนื้อผ้าบางเบาทำให้รินรดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ลลมหายใจหอบกระชั้นประสานกันในความเงียบ เสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท "เธอเป็นของฉัน รินรดา... ทั้งตัวและหัวใจของเธอ เป็นของฉันคนเดียว" คาร์ลอสกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ยากจะยับยั้ง ในขณะที่เพลิงเสน่หาและบรรยากาศอันลึกซึ้งกำลังโอบล้อมทั้งสองไว้ในห้วงภวังค์อันตรายนั้นเอง... เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของคาร์ลอสที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานก็แผดเสียงแหลมสูงขึ้นท่ามกลางความเงียบ คาร์ลอสขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ แต่ยังคงไม่ละสายตาไปจากใบหน้าหวานฉ่ำของหญิงสาวในอ้อมแขน เขายื่นมือไปหยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาดูหน้าจอด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ ทว่า... ทันทีที่สายตาคมกริบกวาดมองข้อความสั้นที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ ร่างกายของมาเฟียหนุ่มก็ชะงักกึก สีหน้าที่เคยผ่อนคลายและเต็มไปด้วยความเร่าร้อนเมื่อครู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและดุดันขึ้นมาในทันที รินรดาสังเกตเห็นความผิดปกติในแววตาของเขา จึงเหลือบสายตาตามมองหน้าจอโทรศัพท์เครื่องนั้นด้วยความอยากรู้ และหัวใจของเธอก็ต้องหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อเห็นชื่อและข้อความที่ส่งตรงเข้ามาจากบุคคลที่พวกเขาคิดว่าตายไปแล้ว... *[ข้อความจาก: มาร์คัส]* *"เกมยังไม่จบหรอกนะ... คาร์ลอส น้องสาวสุดที่รักของแก กำลังเดินทางไปหาของขวัญชิ้นพิเศษที่คฤหาสน์ของแกแล้วนะ"* แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ