ความสุขที่แสนสั้น

ไวน์แดงในแก้วเจียระไนราคาแพงระยับกระฉอกเล็กน้อยตามแรงสั่นสะเทือนของปลายนิ้วแกร่ง คาร์ลอส วินเซนต์ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีเข้มออกสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกกว้างและรอยสักรูปปีกนกอินทรีย์ที่พาดผ่านลาดไหล่ ดวงตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวทอดมองร่างบางของรินรดาที่กำลังก้าวถอยหลังทีละน้อยจนแผ่นหลังบอบบางแนบชิดติดกับบานกระจกใสบานใหญ่ของเพนต์เฮาส์หรูใจกลางมหานคร เบื้องล่างคือแสงไฟระยิบระยับของเมืองที่ไม่เคยหลับใหล แต่ภายในห้องชุดส่วนตัวแห่งนี้ กลับมีเพียงอุณหภูมิที่ร้อนระอุขึ้นทุกขณะจากแรงดึงดูดระหว่างคนทั้งสอง "คุณมองผมด้วยสายตาแบบนั้นอีกแล้วนะ ริน" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามแผ่วเบาในลำคอของมาเฟียหนุ่มดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้าไปประชิดอย่างไร้ช่องว่าง ฝ่ามือหนารวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนแนบชิด ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับซอกคอหอมกรุ่นจนหญิงสาวสะท้านเฮือก รินรดากัดริมฝีปากล่างที่สั่นระริก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองศึก มือบางข้างหนึ่งยกขึ้นทาบแผงอกแกร่งเพื่อพยายามรักษาระยะห่าง แม้จะรู้ดีว่ามันไร้ประโยชน์ "คาร์ลอส... เราคุยกันแล้วไม่ใช่เหรอคะ ว่าคุณควรจะ..." "ชูส์..." นิ้วเรียวยาวทาบลงบนริมฝีปากอิ่มเพื่อหยุดยั้งคำพูดตัดพ้อที่เขาไม่ต้องการฟัง รอยยิ้มมุมปากของคาร์ลอสเปี่ยมไปด้วยเสน่หาอันตรายและอำนาจเบ็ดเสร็จ "ไม่มีคำว่า 'ควรจะ' หรือ 'ไม่ควร' ในพจนานุกรมของผม รินรดา มีแค่เธอ... และสิ่งที่ผมต้องการจะทำกับเธอในตอนนี้เท่านั้น" แรงปะทะทางอารมณ์จากบททดสอบและอันตรายรอบตัวตลอดหลายวันที่ผ่านมา หลอมรวมกลายเป็นความปรารถนาอันดิบเถื่อนและลึกซึ้ง คาร์ลอสไม่ปล่อยให้เธอได้ทันตั้งตัว ริมฝีปากหยักลึกประกบจูบลงมาอย่างเร่าร้อนและเอาแต่ใจ เรียวลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่มอย่างตะกละตะกลาม ดึงสติสัมปชัญญะทั้งหมดของหญิงสาวให้หลุดลอยไปในห้วงเสน่หา รินรดาสส่งเสียงครางประท้วงในลำคอ แต่ไม่นานนัก กำแพงความเย่อหยิ่งและศักดิ์ศรีทั้งหมดก็พังทลายลงภายใต้สัมผัสอันเชี่ยวชาญและเต็มไปด้วยเพลิงสวาทของเขา มือเรียวที่เคยผลักไสเปลี่ยนเป็นจิกเกาะลาดไหล่กว้างแน่นเพื่อยึดเหนี่ยว ร่างกายอ่อนยวบลงจนต้องฝากน้ำหนักทั้งหมดไว้กับอ้อมแขนแกร่งที่โอบอุ้มเธอไว้ราวกับเธอกลائدจะสลายหายไป สัมผัสจากฝ่ามือใหญ่ที่ลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าภายใต้เนื้อผ้าเนื้อดี ทำให้รินรดาสะท้านเฮือก ลมหายใจหอบกระชั้นประสานไปกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็ว คาร์ลอสถอนริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้เธอกอบโกยอากาศเข้าปอด ขณะที่ดวงตาคู่คมสีเข้มคู่นั้นเต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความกระหายที่ถูกจุดขึ้นจนยากจะดับลง "คุณมัน... คนเอาแต่ใจ" เสียงกระซิบพร่าเลือนของรินรดาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ แววตาตัดพ้อเจือความเย้ายวนอย่างไม่รู้ตัว "เฉพาะกับเธอ..." คาร์ลอสกระซิบชิดริมใบหูร้อนผ่าว ริมฝีปากหยักพรมจูบไล้ตั้งแต่ใบหูลงมาถึงซอกคอระหง ขบเม้มเบาๆ จนเกิดรอยแดงจางท่ามกลางผิวเนียนนุ่ม "...และผมไม่เคยแบ่งปันสิ่งที่ผมรักให้ใคร" ในค่ำคืนที่โลกภายนอกดูเหมือนจะสงบสุขและเต็มไปด้วยความหวานชื่น ทั้งสองร่างผสานรวมเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางความมืดและแสงไฟสลัว รสรักอันดุเดือดแต่เปี่ยมด้วยความโหยหาและลึกซึ้งดำเนินไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับต้องการลบเลือนความหวาดกลัวและอดีตอันเจ็บปวดให้มลายหายไปในอ้อมแขนของกันและกัน สัมผัสแนบแน่น ไออุ่นจากร่างกาย และเสียงครางหวานหูที่สะท้อนก้องในห้องนอนกว้าง คือเครื่องยืนยันว่าหัวใจของทั้งคู่ได้ถูกพันธนาการไว้ด้วยกันอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว ทว่า... ความสุขมักมีราคาที่ต้องจ่าย และมักเดินทางมาถึงจุดสิ้นสุดเร็วกว่าที่ใจปรารถนาเสมอ เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครล่วงรู้ รินรดานอนซบอยู่บนลาดไหล่กว้างของชายหนุ่ม ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอด้วยความเหนื่อยอ่อนจากบทรักอันเร่าร้อน คาร์ลอสใช้ปลายนิ้วเกลี่ยเส้นผมที่ชื้นเหงื่อออกจากกรอบหน้าสวยด้วยความทะนุถนอมอย่างที่แทบไม่เคยแสดงให้ใครเห็น ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่จากระเบียงห้องนอนชั้นบนสุด ดังขึ้นแทรกบรรยากาศความเงียบงัน ราวกับเสียงกิโยตินที่ตกลงมาผ่ากลางความสุข คาร์ลอสหดตัวนัยน์ตาลงทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างหนาราวกับภูเขาไฟที่พร้อมจะระเบิด รินรดาสะดุ้งตื่นขึ้นด้วยความตกใจ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความหวาดหวั่นเมื่อสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไปในชั่วพริบตา ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนอย่างไร้ซุ่มเสียง คว้าเสื้อคลุมมาสวมทับลวกๆ ก่อนจะก้าวสาวเท้าเข้าไปใกล้ระเบียงที่มีม่านผืนบางบังสายตาอยู่ มือหนากระชากผ้าม่านออกอย่างไร้ความปรานี แสงไฟสีแดงกะพริบวับวาบสะท้อนเข้ามาในห้อง... และสิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าผ่านกระจกใส คือข้อความที่ถูกเขียนด้วยรอยเลือดสดๆ บนกระจกฝั่งด้านนอก พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนยืนยิ้มเยาะอยู่ภายใต้ความมืดมิดของค่ำคืน *“เกมเพิ่งเริ่มต้น, วินเซนต์”* ดวงตาของคาร์ลอสวาวโรจน์ขึ้นด้วยโทสะอันน่ากลัว ขากรรไกรขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน เมื่อตระหนักได้ว่าปราการเหล็กที่มั่นคงที่สุดของตนถูกเจาะทะลวงเข้ามาถึงห้องนอนได้โดยที่ระบบรักษาความปลอดภัยอัจฉริยะไม่ส่งเสียงเตือนแม้แต่น้อย ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับรสรักอันตรายนี้ด้วยกันนะครับ