พรากเธอไปจากอ้อมอก

เสียงกระจกนิรภัยด้านข้างรถเบนซ์กันกระสุนแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับแรงปะทะมหาศาลที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ กลิ่นดินปืนและควันพิษตลบอบอวลแทรกซึมเข้ามาในห้องโดยสารแคบๆ ที่เมื่อครู่ยังคงอบอวลไปด้วยความอุ่นไอจากร่างของคนทั้งสอง คาร์ลอส วินเซนต์ ไม่ใช่ชายที่จะเสียท่าใครง่ายๆ สัญชาตญาณดิบเถื่อนของนักล่าถูกปลุกขึ้นในเสี้ยววินาที ร่างหนาโถมเข้าทับร่างบางของรินรดาไว้ใต้แผงอกกำยำทันที ปืนสั้น Walther PPK สีดำสนิทถูกชักออกมาจากซองพกใต้วงแขนอย่างรวดเร็วราวกับร่ายเวท แววตาคมกริบดุจพญาอินทรีย์วาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ ประกายตานั้นเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียมและอันตรายถึงชีวิต "หมอบลง ริน!" เสียงทุ้มต่ำตวาดก้องผ่านเสียงคำรามของเครื่องยนต์และเสียงกระสุนนัดต่อๆ ไปที่ระดมยิงเข้ามาไม่ขาดสาย รินรดาสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตื่นตระหนก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ปลายนิ้วเรียวเย็นเฉียบกำเสื้อเชิ้ตราคาแพงของเขาไว้แน่นจนยับยู่ยี่ ความหวาดกลัวแล่นริ้วไปตามกระดูกสันหลัง แต่ความอบอุ่นจากร่างกายกำยำที่ปกป้องเธออยู่ทำให้ความตื่นตระหนกนั้นเจือปนไปด้วยความซาบซึ้งใจอย่างประหลาด "คาร์ลอส... พวกมัน..." เธอเอ่ยชื่อเขาด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความหวาดหวั่น "ไม่มีใครหน้าไหนแตะต้องเธอได้ทั้งนั้น ถ้าฉันยังหายใจอยู่" คำพูดนั้นหนักแน่น ดิบเถื่อน และเต็มไปด้วยอำนาจที่ทรงพลัง ชายหนุ่มกัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน เขาดันตัวลุกขึ้นเพียงครึ่งหนึ่งเพื่อเตรียมเหนี่ยวไกสวนกลับไปยังทิศทางของกลุ่มมือปืนรับจ้างที่ดักซุ่มโจมตีอยู่หลังแนวพุ่มไม้ทึบข้างทาง แต่อีกฝ่ายไม่ได้มาเพื่อลอบสังหาร... เป้าหมายที่แท้จริงของพวกมันคือกดดันให้เขาเสียสมาธิ เปรี้ยง! เปรี้ยง! กระสุนเจาะทะลุกระจกหน้าจนเป็นรูพรุน ควันขาวจากหม้อน้ำรถยนต์พวยพุ่งขึ้นมาบังทัศนียภาพ ในจังหวะชี้เป็นชี้ตายนั้นเอง ประตูรถฝั่งที่รินรดานั่งอยู่ถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงมหาศาลจากภายนอก! ร่างของรินรดาถูกฉุดกระชากออกไปจากอ้อมแขนของคาร์ลอสอย่างรวดเร็วจนตั้งตัวไม่ทัน "กรี๊ด!" เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจสุดขีดดังขึ้น พร้อมกับแรงดึงที่พรากเธอออกจากความอบอุ่นปลอดภัย "ริน!" คาร์ลอสคำรามลั่นราวกับราชสีห์บาดเจ็บ เขาลั่นไกใส่ร่างของมือปืนที่เอื้อมมือมาฉุดเธองจนล้มคว่ำไปหนึ่งศพ แต่ทว่า... จังหวะนั้นเองที่เงาร่างสูงใหญ่ของใครอีกคนก้าวเข้ามาประชิด มาร์คัสปรากฏตัวขึ้นพร้อมรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปาก ดวงตาคมกริบเต็มไปด้วยความริษยาและชัยชนะ ในมือของศัตรูคู่อาฆาตจ่อปากกระบอกปืนนิ่งสนิทไปที่ขมับของรินรดา ซึ่งตอนนี้ถูกล็อกคอไว้ด้วยท่อนแขนแข็งแรงของสมุนมือขวาของมาร์คัส "หยุดอยู่ตรงนั้น วินเซนต์!" มาร์คัสตะโกนข้ามเสียงเครื่องยนต์ที่ส่งเสียงคำรามก้อง "ถ้าไม่อยากให้ผู้หญิงคนนี้สมองกระจายคามือฉัน ก็วางอาวุธแล้วคุกเข่าลงซะ!" คาร์ลอสชะงักฝ่ามือที่กำลังจะเหนี่ยวไกอีกครั้ง ดวงตาคู่นคมดุจเหยี่ยวเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความเดือดดาล เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเต้นตุบๆ รังสีอำมหิตแผ่พุ่งออกจากร่างสูงใหญ่จนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนเย็นเยียบ เขากำด้ามปืนในมือแน่นจนข้อต่องอขาว "มาร์คัส... แกมันไอ้ชาติชั่ว เล่นสกปรกไม่เลิก" คาร์ลอสเค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยจิตสังหารที่รุนแรงที่สุดเท่าที่เคยมีมา "หึๆ สกปรกเหรอ? ในโลกธุรกิจและสงครามของพวกเรา ไม่มีคำว่าสะอาดหรอกคาร์ลอส มีแต่ใครชนะและใครแพ้... และวันนี้ แกกำลังจะสูญเสียของรักที่สุดไปต่อหน้าต่อตา" มาร์คัสหัวe-เราะเยาะอย่างสะใจ สายตาโลภระคนกระหายกวาดมองร่างอรชรของรินรดาที่กำลังดิ้นรนขัดขืนอยู่ในเงื้อมมือของสมุน รินรดาหอบหายใจถี่กระชั้น น้ำตาไหลอาบแก้มเนียน ใบซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว แต่แววตาของเธอยังคงมีความเด็ดเดี่ยวหลงเหลืออยู่ เธอมองมาที่คาร์ลอสผ่านกลุ่มควันและหยาดน้ำตา ขยับริมฝีปากที่สั่นระริกโดยไม่มีเสียงเปล่งออกมา... *อย่าสนฉัน... ยิงมัน...* คาร์ลอสอ่านปากของเธอออก หัวใจของมาเฟียผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครกลับกระตุกวูบอย่างเจ็บปวด ความรู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอกข้างซ้ายแล่นริ้วไปทั่วร่าง เขาไม่เคยอ่อนแอให้ใครเห็น และไม่เคยยอมจำนนต่อหน้าศัตรูคนใดในชีวิต แต่ในวินาทีนี้... ภาพของผู้หญิงที่เขารักสุดหัวใจกำลังถูกพรากไปต่อหน้าต่อตาโดยที่เขาขยับตัวทำอะไรไม่ได้ดั่งใจนึก กำลังบีบคั้นสติสัมปชัญญะของเขาให้ขาดผึ่งลงทีละนิด "ปล่อยเธอไปซะ แล้วฉันจะไว้ชีวิตแก..." คาร์ลอสเอ่ยเสียงเย็นเยียบ แววตาฉายแววอำมหิตที่พร้อมจะฉีกกระชากศัตรูเป็นชิ้นๆ ได้ทุกเมื่อ "สายไปแล้ว วินเซนต์ ของขวัญชิ้นนี้... ฉันขอรับไปดูแลแทนแกก็แล้วกัน!" มาร์คัสส่งสัญญาณมือให้สมุนลากตัวรินรดาขึ้นรถกระบะสีดำทึบที่จอดติดเครื่องรออยู่ริมทาง รินรดากรีดร้องเรียกชื่อเขาครั้งแล้วครั้งเล่า เสียงนั้นบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของคาร์ลอสราวกับคมมีดกรีดซ้ำลงบนแผลเดิม "คาร์ลอส! ช่วยด้วย! คาร์ลอส—!" เสียงเรียกของเธอดับลงพร้อมกับประตูรถกระบะที่ปิดกระแทกอย่างแรง รถพุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางกลุ่มควันและเสียงยางบดถนนกรีดร้อง คาร์ลอสยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางซากรถที่พังยับเยิน ลมหายใจหอบกระชั้นถี่รัว แผ่นอกไหวสะท้อนด้วยแรงโทสะที่ระเบิดออกจนไร้ขีดจำกัด เขายกปืนขึ้นเล็งไปที่รถคันนั้น แต่ระยะทางและกลุ่มควันทำให้ไม่มีโอกาสเหนี่ยวไกที่แม่นยำพอจะเสี่ยงกับชีวิตของเธอ ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความคลุ้มคลั่ง รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างน่ากลัว เป็นรอยยิ้มของซาตานที่พร้อมจะล้างผลาญทุกสิ่งให้มอดไหม้เป็นจุล "มาร์คัส... มึงเลือกทางลงนรกเองนะ" เขาพึมพำกับความว่างเปล่า ก่อนจะก้าวเดินกลับไปที่ซากรถของตนเองด้วยฝ่าเท้าที่มั่นคงและดุดันราวกับมัจจุราชที่กำลังจะออกล่าเหยื่อ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามและระทึกไปกับบททดสอบหัวใจนี้ด้วยกันนะครับ