อดีตที่ตามหลอกหลอน

ความเงียบสงบในคฤหาสน์ตระกูลวินเซนต์ยามวิกาลไม่เคยหมายถึงความปลอดภัย สำหรับคาร์ลอสแล้ว ความมืดมิดคือสนามรบที่ศัตรูในอดีตมักจะย้อนกลับมาทวงลมหายใจของเขาผ่านความฝันอันบิดเบี้ยว ร่างสูงใหญ่ที่เคยแข็งแกร่งดุจหินผาบัดนี้กำลังสั่นเทิ้มด้วยพิษไข้จากความทรงจำอันดำมืด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคาย ลมหายใจหอบกระชั้นถี่รัวราวกับคนกำลังจะจมน้ำ เสียงครางต่ำในลำคอด้วยความเจ็บปวดและเสียงคำรามอย่างดุดันจากฝันร้าย ทำให้รำพึงรำพันที่สะดุ้งตื่นขึ้นในความมืดต้องรีบพลิkตัวลุกขึ้นทันที หญิงสาวขยับเข้าหาร่างของมาเฟียหนุ่มด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตเพ่งมองผ่านความสลัวและพบว่าผู้ชายที่ใครๆ ต่างหวาดกลัว กำลังเผชิญหน้ากับปีศาจในใจที่เธอไม่เคยล่วงรู้มาก่อน "คาร์ลอส..." รินรดาเอמהเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า มือเรียวยื่นไปแตะที่ลาดไหล่หนาซึ่งชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส ร่างของคาร์ลอสก็สะต้านเฮือกราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงกระชาก เขาลืมตาโพรงขึ้นอย่างรวดเร็ว นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นเต็มไปด้วยร่องรอยของความหวาดระแวง ความเดือดดาล และสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่พร้อมจะทำลายล้างทุกสิ่งที่ขวางหน้า หมัดใหญ่พุ่งเข้ามาเฉียดใบหน้าของเธอไปเพียงนิดเดียว ก่อนที่เขาจะยั้งมือไว้ได้ทันเมื่อเห็นชัดเจนว่าใครคือคนที่อยู่ตรงหน้า "ออกไป!" คาร์ลอสคำรามลั่น เสียงแหบพร่าและสั่นเครือเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดที่พยายามกดข่มไว้ "อย่าเข้าใกล้ฉัน... ริน!" เขากำลังหายใจหอบโยน หน้าอกแผ่กว้างกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง แววตาที่มองเธอมันไม่ใช่แววตาของมาเฟียผู้เย่อหยิ่งคนเดิม แต่มันคือแววตาของเด็กชายผู้โดดเดี่ยวและหวาดกลัวในคืนที่ถูกหักหลัง รินรดารู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ใต้เกราะกำบังอันแข็งแกร่งนั้น หัวใจของเธอบีบตัวเข้าหากันอย่างรุนแรง ความโกรธเคืองที่เขามักจะใช้อำนาจกดขี่เธอในหลายครั้งก่อนหน้า มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความเห็นอกเห็นใจและแรงดึงดูดประหลาดที่เรียกร้องให้เธอต้องเข้าไปโอบกอดเขาไว้ "ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้นค่ะ... เอ๊ย... ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้นครับ" รินรดาเผลอหลุดคำพูดตามความคุ้นชิน แต่เธอก็รีบปรับน้ำเสียงให้หนักแน่นขึ้นเมื่อขยับเข้าไปประชิดตัวเขามากกว่าเดิม "คุณกำลังฝันร้าย คาร์ลอส... มันเป็นแค่ความฝัน" "เธอไม่เข้าใจ..." คาร์ลอสกัดฟันกรอด ขากรรไกรของเขาเกร็งจนนูนเด่น มือหนายกขึ้นกุมขมับตัวเองราวกับพยายามจะสลัดภาพหลอนในอดีตให้ออกไป "พวกมัน... พวกมันหักหลังฉัน... เลือด... กลิ่นคาวเลือดพวกนั้น..." มาเฟียหนุ่มสะบัดหน้าอย่างแรงราวกับคนเสียสติ ความทรงจำในวัยเด็กและเหตุการณ์นองเลือดที่มาร์คัสและพวกพ้องเคยร่วมมือกันหักหลังเขาในอดีตกำลังไหลบ่าเข้ามาโจมตีประสาทสัมผัสทุกส่วน ร่างกายของเขาเริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ ความดาร์กดิบที่เคยเป็นเกราะป้องกันตัวกลับกลายเป็นมีดที่ย้อนกลับมาแทงใจตัวเอง รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอไม่รอช้าที่จะตัดสินใจทำในสิ่งที่แม้แต่ตัวเธอเองก็คาดไม่ถึง หญิงสาวขยับขึ้นคร่อมตักแกร่งของเขาในความมืด มือทั้งสองข้างประคองใบหน้าคมคายที่ชื้นเหงื่อเอาไว้บังคับให้เขาสบตาเธอนิ่ง "มองหน้าฉันค่ะ... เอ่อ... มองหน้าฉันสิคะ... มองหน้าฉันครับ คาร์ลอส" รินรดาแก้ไขคำพูดของตัวเองทันทีเมื่อนึกถึงตัวตนที่เธอต้องเผชิญ "ฉันอยู่นี่... ฉันคือนรินรดา ผู้หญิงที่คุณบอกว่าเป็นของคุณไงคะ... เอ่อ... เป็นของคุณครับ" คาร์ลอสนิ่งงันไปชั่วขณะ ลมหายใจอุ่นร้อนของเธอปะทะเข้ากับพวงแก้มและลำคอของเขา กลิ่นกายหอมหวานละมุนที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของรินรดาราวกับยาสลบชั้นดีที่ค่อยๆ ชะล้างกลิ่นคาวเลือดในจินตนาการของเขาให้จางหายไป นัยน์ตาสีเข้มมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววความห่วงใยอย่างแท้จริงอย่างไร้การเสแสร้ง "ริน..." เขาครางชื่อเธอออกมาแผ่วเบา ราวกับคนใกล้ตายที่ไขว่คว้าหาออกซิเจนหยดสุดท้าย "ฉันอยู่ตรงนี้แล้วครับ" รินรดากระซิบชิดริมฝีปากของเขา น้ำเสียงของเธออบอุ่นและนุ่มนวลจนน่าประหลาดใจ แรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกปลุกเร้าด้วยความกลัวและอะดรีนาลีนพุ่งพล่านในกายของคาร์ลอสเปลี่ยนทิศทางในเสี้ยววินาที จากความหวาดระแวงกลายเป็นความกระหายที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวบางของเธอทันที บีบเค้นด้วยแรงอารมณ์ที่ควบคุมไม่อยู่จนรินรดาร้องอุทานออกมาเบาๆ ด้วยความตกใจ "เธอรนหาที่เองนะ... ริน" เสียงทุ้มต่ำพร่ากระซิบชิดริมฝีปาก เปลวเพลิงแห่งความเร่าร้อนถูกจุดขึ้นในแววตาของมาเฟียหนุ่มอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่เพลิงแห่งความโกรธแค้น หากแต่เป็นเพลิงเสน่หาที่พร้อมจะแผดเผาทั้งตัวเธอและเขาให้มอดไหม้ไปด้วยกัน ริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี จูบแรกในยามวิกาลเต็มไปด้วยความดุดันและกระหายหิว ราวกับเขาต้องการกลืนกินตัวตนของเธอเข้าไปทั้งตัวเพื่อยืนยันว่าเธอยังคงอยู่ตรงนี้จริง ๆ ไม่ได้หายไปเหมือนภาพหลอนในอดีต รินรดาผวาเฮือกแต่ปฏิเสธไม่ได้ว่ารสจูบที่ทั้งดิบเถื่อนและเว้าวอนนี้กำลังทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก มือหนาของคาร์ลอสลูบไล้ไปตามสรีระโค้งเว้าภายใต้ชุดนอนบางเบา สัมผัสหยาบโลนแต่เปี่ยมด้วยแรงดึงดูดทางเพศทำให้รอดพ้นจากความหวาดกลัวกลายเป็นความวาบหวามที่ซ่านสั่นไปทั่วร่าง เรียวลิ้นร้อนล้ำลึกกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากของเธออย่างเอาแต่ใจ รสจูบที่ลึกซึ้งและดุดันนี้ดึงสติสัมปชัญญะของทั้งคู่ให้จมดิ่งลงสู่ห้วงอารมณ์อันตรายที่ไม่อาจถอนตัว รินรดาเผยอปากครางรับสัมผัสอย่างลืมตัว มือบางที่เคยประคองใบหน้าเขาเปลี่ยนเป็นจิกทึ้งลงบนลาดไหล่กว้างเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง ความยินยอมพร้อมใจของผู้ใหญ่ทั้งสองหลอมรวมแรงปะทะทางอารมณ์ให้กลายเป็นบทเพลงรักอันเร่าร้อนในความมืดมิด คาร์ลอสพลิกร่างบางให้นอนราบลงกับเตียงนอนกว้างอย่างรวดเร็ว ร่างหนาทาบทับลงมาด้วยน้ำหนักที่หนักหน่วงแต่เต็มไปด้วยความโหยหา ลมหายใจร้อนผ่าวของเขารินรดซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มสร้างรอยรักสีเข้มด้วยความครอบครองและความหึงหวงที่ฝังรากลึกในจิตวิญญาณ ความเจ็บปวดจากอดีตถูกแทนที่ด้วยความสุขสมทางกายที่รุนแรงและลึกซึ้ง เสียงหอบหายใจและเสียงครางต่ำในลำคอประสานกันเป็นจังหวะท่ามกลางความเงียบของรัตติกาล ในขณะที่เปลวเพลิงแห่งความเร่าร้อนกำลังแผดเผาหัวใจและร่างกายของคนทั้งคู่ให้เป็นจุลอย่างไร้ทางหนี รินรดากลับต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อเธอเหลือบไปเห็นเงาดำทะทึนเคลื่อนไหวผ่านกระจกบานใหญ่ที่เชื่อมต่อกับระเบียงห้องนอนด้านนอก เสียงฝีเท้าแผ่วเบาแต่ชัดเจนดังขึ้นที่ปลายเตียง พร้อมกับแสงสะท้อนของโลหะสีเงินวาววับในความมืดที่ชี้ตรงมายังทิศทางที่พวกเขากำลังนอนกอดก่ายกันอยู่! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับห้วงอารมณ์อันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะครับ