ข้อผิดพลาดที่ไม่คาดคิด

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและละอองหยาดน้ำค้างใต้ดินผสมผสานกันอย่างน่าสะอิดสะเอียน ในพื้นที่ปิดตายระดับความลึกชั้นที่เจ็ดของ "มหาวิหารแห่งความเงียบงัน" แสงสีฟ้าอ่อนจากอินเทอร์เฟซหน้าต่างระบบสาดสะท้อนลงบนใบหน้าด้านข้างที่เรียบนิ่งและไร้ซึ่งรอยยิ้มของคีตะ ดวงตาของเขาจ้องมองแถบสถานะพลังชีวิตของตัวเองที่เหลืออยู่เพียงร้อยละสิบสอง กับเศษซากของโกเล็มพิทักษ์ประตูที่เพิ่งระเบิดเป็นผุยผงด้วยการคำนวณวงโคจรเวทมนตร์ขั้นสุดท้ายอย่างแม่นยำ ทุกย่างก้าวในเกม VRMMO "Nexus Online" นี้ถูกกำหนดด้วยตรรกะ ตัวเลข และความน่าจะเป็น ไม่มีที่พักพิงให้แก่ความบังเอิญ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในดันเจี้ยนระดับ SSS ที่ขึ้นชื่อว่ามีอัตราการเคลียร์เป็นศูนย์แห่งนี้ [คำเตือนระบบฉุกเฉินระดับสูงสุด: ตรวจพบความผิดปกติในโซนต้องห้าม 'มหาวิหารแห่งความเงียบงัน'] [เงื่อนไขภารกิจลับระดับ SSS: 'ผู้รอดชีวิตคนสุดท้าย' ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นแล้ว] [เป้าหมาย: กำจัด หรือ ถูกกลืนกิน... ตัวตนของคุณถูกบันทึกไว้ในระบบของ 'มัน' เรียบร้อยแล้ว] เสียงแจ้งเตือนสังเคราะห์ที่ดังซ้ำซากในโสตประสาทไม่ได้ทำให้หัวใจของชายหนุ่มเต้นเร็วขึ้นแม้แต่น้อย เขายกมือขึ้นปัดหน้าต่างเตือนสีแดงฉานเหล่านั้นให้พ้นทางอย่างไม่ใส่ใจ นิ้วเรียวยาวหยิบขวดโพชั่นฟื้นฟูระดับสูงขึ้นมาดื่มเพื่อดึงหลอด HP ให้กลับมาอยู่ในโซนปลอดภัย ขณะที่สมองส่วนหน้ากำลังประเมินทรัพยากรที่เหลืออยู่ มานาลดลงไปเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ ความทนทานของชุดเกราะยุทธภัณฑ์ลดลงต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐาน หากต้องเผชิญหน้ากับบอสประจำโซนตามเงื่อนไขของเควสต์ลับนี้ในสภาพปัจจุบัน โอกาสรอดชีวิตคือศูนย์เปอร์เซ็นต์อย่างแน่นอน ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องโถงหินออบซิเดียน เสียงฝีเท้าเบาหวิวที่ไม่ควรมีอยู่จริงในโซนเล่นคนเดียว (Solo Player) นี้ กลับดังขึ้นสะท้อนก้องกังวาน *แปะ... แปะ... แปะ...* เสียงปรบมือช้าๆ ดังมาจากมุมมืดของเสาหินสลักลายโบราณ คีตะหันขวับไปทันที พร้อมกับที่มือขวากระชับดาบยาวเคลือบพลังงานเวทในมือแน่น สัญชาตญาณนักวางกลยุทธ์เตือนภัยขั้นสูงสุด เป้าหมายในจุดอับสายตานั้นอยู่นอกเหนือการคำนวณของอัลกอริทึมแผนที่ดันเจี้ยนทั้งหมดที่เขาเคยศึกษามา "น่าประทับใจจริงๆ ค่ะ... อ้อ ขอโทษทีค่ะ พอดีฉันติดปากพูดแบบนั้นไปหน่อย" เสียงใสแจ๋วที่เจือด้วยความขี้เล่นดังขึ้น พร้อมกับร่างระหงในชุดคลุมนักเวทสีขาวบริสุทธิ์ตัดกับบรรยากาศมืดมนรอบกายก้าวออกมาจากเงาไม้เท้าเวทมนตร์ปลายคริสตัลสีฟ้าส่องประกายเรืองรอง เธอคือผู้เล่นหญิงที่ควรจะไม่มีสิทธิ์เข้าถึงพื้นที่นี้ได้ด้วยซ้ำ เนื่องจากเงื่อนไขการปลดล็อกดันเจี้ยนชั้นเจ็ดต้องใช้ไอเทוםระดับตำนานที่ปัจจุบันมีเพียงชิ้นเดียวในเซิร์ฟเวอร์ และมันอยู่ในกระเป๋าของคีตะ "คุณเป็นใคร?" คีตะเอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตกใจ แต่แฝงไว้ด้วยความระแวดระ้ำงขั้นสุดยอด ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจชุดเกราะและไอเท็มสวมใส่ของอีกฝ่ายเพื่อคำนวณความสามารถ "พื้นที่นี้ถูกล็อกด้วยรหัสผ่านระดับระบบ ไม่มีทางที่ผู้เล่นทั่วไปจะหลุดเข้ามาถึงจุดนี้ได้ เว้นแต่..." "เว้นแต่ฉันไม่ได้ใช้ประตูหลักเหมือนคุณสินะคะ?" รินแย้มยิ้มกว้าง ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับราวกับเด็กสาวที่กำลังค้นพบของเล่นชิ้นใหม่ เธอเดินเข้ามาใกล้ระยะประชิดโดยไม่เกรงกลัวคมดาบในมือของชายหนุ่มเลยแม้แต่น้อย "ฉันชื่อรินค่ะ เป็นนักเวทสายสนับสนุน... เอิ่ม พูดให้ถูกคือ นักเวทสายสัญชาตญาณน่ะค่ะ" "สัญชาตญาณไม่มีอยู่จริงในระบบของเกม" คีตะตอบกลับทันควัน น้ำเสียงจริงจังและเฉียบคม "ทุกอย่างในที่นี้คือโค้ด การคำนวณ และฟังก์ชันทางคณิตศาสตร์ คุณเข้ามาที่นี่ได้ยังไง บอกมาก่อนที่ผมจะถือว่าคุณเป็นส่วนหนึ่งของระบบภัยคุกคามและต้องกำจัดทิ้งเพื่อความปลอดภัยของภารกิจ" รินหัวเราะคิกคักเบาๆ เสียงหัวเราะสดใสตัดกับบรรยากาศอันน่าสะพรึงกลัวของดันเจี้ยนอย่างสิ้นเชิง เธอเอียงคอมองชายหนุ่มด้วยความสนใจใคร่รู้ "คุณคีตะนี่... เหมือนหุ่นยนต์เดินได้จริงๆ ด้วยนะคะ สมกับฉายา 'นักวางกลยุทธ์ไร้ใจ' ที่พวกในบอร์ดสนทนากล่าวขานกันจริงๆ" คีตะขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่ชอบให้ใครมาวิเคราะห์ตัวตนของเขา โดยเฉพาะคนที่เพิ่งปรากฏตัวขึ้นมาอย่างไร้ที่มาที่ไป "คุณรู้จักผม?" "แน่นอนค่ะ ฉันศึกษาการเคลื่อนไหวของคุณมาสามเดือนเต็ม ในการลงแข่งทัวร์นาเมนต์ระดับประเทศครั้งก่อน... น่าเสียดายนะคะที่คุณต้องแพ้ตกรอบไปเพียงเพราะระบบอัลกอริทึมของทีมคู่แข่งอ่านทางออกในวินาทีสุดท้าย ทั้งที่แผนของคุณไร้ที่ติแท้ๆ" รินหุบยิ้มลงเล็กน้อย แววตาฉายความเห็นอกเห็นใจขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่น "และนั่นแหละค่ะ คือเหตุผลที่ฉันต้องตามคุณมาถึงที่นี่ เพราะดันเจี้ยนบ้าๆ นี้ ไม่มีทางเคลียร์ได้ด้วยตรรกะตัวเลขของคุณคนเดียวหรอกค่ะ" ก่อนที่คีตะจะได้โต้แย้งใดๆ พื้นหินอ่อนสีดำใต้ฝ่าเท้าของทั้งคู่ก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยแยกสีแดงฉานระอุไปด้วยลาวาและไอความร้อนพวยพุ่งขึ้นมาจากเบื้องล่าง แรงกดดันมหาศาลแผ่ขยายออกมาราวกับภูเขาไฟกำลังจะระเบิด เสียงคำรามต่ำทุ้งที่สั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณดังขึ้นจากใจกลางมหาวิหาร [ระบบแจ้งเตือน: บอสลับประจำโซน 'ผู้กลืนกินกาลเวลา - โครอส' ได้ตื่นจากการหลับใหล] [เงื่อนไขการต่อสู้: เวลาในการทำลายล้างคือ 300 วินาที หากไม่สำเร็จ โลกภายในดันเจี้ยนจะรีเซ็ตถาวรและไอเท็มทั้งหมดจะสูญหาย] หน้าต่างสีแดงฉานนับสิบบานเด้งขึ้นมาตรงหน้าของคีตะ สมองของเขาประมวลผลอย่างรวดเร็วเพื่อหาทางหนีทีไล่ อัตราความสำเร็จในการหลบหนีอยู่ที่ร้อยละสี่สิบ แต่ถ้าสู้ โอกาสชนะคือร้อยละศูนย์จุดศูนย์หนึ่ง เนื่องจากมานาของเขาไม่พอสำหรับการร่ายเวทป้องกันการโจมตีวงกว้างของบอสตัวนี้ "เห็นไหมล่ะคะ?" รินก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างเขา ปลายคริสตัลที่ไม้เท้าส่องแสงเจิดจ้าเพื่อเตรียมรับมือกับแรงกระแทก เธอยิ้มให้เขาอย่างสดใสท่ามกลางวิกฤตเป็นตาย "ถ้าคุณใช้แต่สมองคำนวณความน่าจะเป็น คุณก็จะมองไม่เห็นทางเลือกที่สาม... ทางเลือกที่เราจะรอดไปด้วยกัน" คีตะเหลือบมองเสี้ยวหน้าของหญิงสาวที่เต็มไปด้วยความมั่นใจอย่างไร้เหตุผลนั้น หัวใจที่ด้านชามานานนับตั้งแต่ความล้มเหลวในอดีตกระตุกวูบอย่างประหลาด ความอบอุ่นบางเบาที่ไม่คุ้นเคยไหลผ่านเข้ามาในระบบความคิดที่ตายตัวของเขา "คุณมัน... บ้าสิ้นดี" คีตะพึมพำเบาๆ แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างไร้รอยต่อ เขากระชับดาบในมือมั่น แววตาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นประกายคมปลาบแห่งนักสู้ "ถ้าอย่างนั้น... พิสูจน์ให้ผมเห็นหน่อยสิครับ ว่าสัญชาตญาณไร้สาระของคุณมันมีดีแค่ไหน" เงาขนาดมหาสารของสัตว์ประหลาดปีกกว้างนับสิบเมตรผุดขึ้นมาจากความมืดเบื้องหน้า พร้อมกับกรงเล็บเหล็กกล้าที่พุ่งตรงดิ่งเข้ามาหมายจะบดขยี้พวกเขาทั้งเป็น -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครในโลกใบนี้ด้วยกันนะครับ -- ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ --