ความลับใต้เงาเควสต์หลัก

"ถอยออกไป ริน!" ผมตะโกนลั่น ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วสันหลังเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดอากาศที่เปลี่ยนแปลงฉับพลัน อัลกอริทึมในหัวผมประมวลผลด้วยความเร็วสูงสุด ค่าความเสี่ยงที่แสดงผลบนหน้าจอเรติน่าพุ่งแตะระดับสีแดงฉานจนตัวเลขกระพริบถี่รัวราวกับหัวใจที่กำลังจะระเบิด 'เป้าหมาย: สิ่งมีชีวิตระดับภัยพิบัติ – ประเภท: สภาวะกึ่งอมตะ – ความน่าจะเป็นในการรอดชีวิต: 0.03%' เจ้าของเสียงคำรามนั้นก้าวพ้นเงามืดออกมา—มันไม่ใช่บอสธรรมดาตามโครงสร้างของดันเจี้ยนทั่วไป แต่มันคือ 'ผู้พิทักษ์รหัสพันธุกรรม' สิ่งมีชีวิตที่ถูกลบทิ้งไปจากบันทึกของเซิร์ฟเวอร์หลัก ร่างกายของมันสูงตระหง่านราวสามเมตร ผิวหนังมีลักษณะคล้ายโลหะเหลวที่หลอมละลายและก่อตัวขึ้นใหม่ด้วยอักขระเวทมนตร์สีคราม ดวงตาของมันไร้ซึ่งแววตา มีเพียงจุดแสงสีแดงที่สั่นไหวอย่างบ้าคลั่ง รินชะงักฝีเท้า เธอไม่ได้ถอยหนีอย่างที่ผมสั่ง แต่กลับคว้าคทาสั้นในมือแน่น กระชับมันไว้มั่นจนข้อนิ้วขาวซีด "คีตะ ถ้าเราหนีตอนนี้ ระยะห่างจะลดลงจนเราตายภายในสามวินาที... สู้เถอะค่ะ—เอ่อ... สู้เถอะครับ!" รินรีบแก้คำพูดเมื่อเห็นผมขมวดคิ้ว "ใช้ช่องว่างของภูมิประเทศนั่นสิ เห็นหินงอกนั่นไหม? ถ้าเราล่อมันเข้าไปในจุดอับสายตาของเรดาร์ ระบบคำนวณของมันจะดีเลย์ไปครึ่งวินาที นั่นคือโอกาสเดียวของเรา!" ผมมองตามปลายนิ้วเธอ ก่อนจะวิเคราะห์ตามทันที จริงของเธอ การเคลื่อนไหวของมันรวดเร็วแต่แข็งทื่อ มันถูกขับเคลื่อนด้วยอัลกอริทึมที่ล้าสมัยซึ่งเน้นการทำลายล้างในระยะประชิด หากเราสามารถบีบให้มันเปลี่ยนทิศทางในมุมที่แคบพอ ระบบ 'พยากรณ์วิถี' ของมันจะเกิดอาการขัดข้องทางตรรกะ "เตรียมตัวให้พร้อม ผมจะล่อความสนใจของมัน คุณร่ายเวทจำกัดการเคลื่อนไหวที่จุดเข่าซ้ายของมันเมื่อผมให้สัญญาณ" ผมสั่งการด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แม้ในใจจะรู้ดีว่าความผิดพลาดเพียงเล็กน้อยหมายถึงจุดจบของตัวละครที่ผมเพียรปั้นมาแรมเดือน ผมพุ่งตัวออกไปในทิศทางตรงกันข้ามกับริน เสียงฝีเท้าของผมดังสะท้อนก้องในโถงหิน เจ้าสัตว์ประหลาดคำรามสนั่นจนผนังถ้ำสั่นสะเทือน มันพุ่งเข้าหาผมด้วยความเร็วที่เหนือจินตนาการ กรงเล็บแหลมคมของมันเฉียดใบหน้าผมไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตรจนเกิดแรงลมวูบใหญ่ นี่ไม่ใช่แค่เกมแล้ว... นี่มันคือสนามรบที่ออกแบบมาเพื่อฆ่าผู้เล่นโดยเฉพาะ "ตอนนี้!" ผมตะโกน รินขว้างผลึกแสงออกไป เวทมนตร์สายตรึงร่างเข้าปะทะกับรอยแยกบนผิวหนังของมัน บอสชะงักไปชั่วขณะ ล้มลงกระแทกพื้นจนดินถล่มลงมาเป็นทาง ผมไม่รอช้า พุ่งเข้าไปคว้าวัตถุบางอย่างที่ตกอยู่ใต้ซากศพโบราณที่เจ้าตัวนี้เฝ้าไว้อยู่ มันคือแผ่นดิสก์ข้อมูลสีเงินที่มีสัญลักษณ์กิลด์ใหญ่ 'เซเลสเชียล' ประทับอยู่ ซึ่งกิลด์เหล่านั้นประกาศกร้าวว่ามันคือของล้ำค่าที่หายสาบสูญไปนานนับปี แต่มันกลับมาอยู่ที่นี่... ในดันเจี้ยนลับที่ไม่มีใครรู้จัก "คีตะ! มันฟื้นตัวแล้ว!" รินร้องเตือน ผมรีบเก็บแผ่นดิสก์นั้นเข้ากระเป๋าไอเทม ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ ในจังหวะที่เจ้าสัตว์ประหลาดกำลังตะเกียกตะกายขึ้นมา แสงสว่างจากแผ่นดิสก์ที่ผมเพิ่งหยิบมาเริ่มทำปฏิกิริยากับอักขระบนผนังถ้ำ ทำให้เกิดภาพโฮโลแกรมปรากฏขึ้นตรงหน้า มันไม่ใช่แค่สมบัติ แต่มันคือผังระบบ 'อัลกอริทึมพระเจ้า' ที่เซเลสเชียลพยายามปกปิดมาตลอด "นี่มันไม่ใช่แค่ภารกิจหาของแล้ว ริน..." ผมพึมพำขณะมองตัวเลขมหาศาลที่ไหลผ่านหน้าจอระบบของผม ซึ่งเผยให้เห็นว่าเซเลสเชียลไม่ได้กำลังสร้างเกม แต่พวกเขากำลังทดลองควบคุมจิตใจของผู้เล่นผ่านตัวเกมนี้ ทันใดนั้น เสียงเตือนระบบก็ดังขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์—ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนเควสต์ธรรมดา แต่มันคือเสียง 'ประกาศภาวะฉุกเฉินระดับโลก' [แจ้งเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงรหัสฐานข้อมูล ผู้เล่น 'คีตะ' ได้เข้าถึงข้อมูลลับระดับความปลอดภัยสูงสุดของโปรเจกต์ 'เนเมซิส'] [คำสั่งระบบ: ดำเนินการกำจัดผู้บุกรุกโดยทันที] เจ้าบอสตัวยักษ์หยุดชะงัก เสียงเครื่องจักรในร่างของมันทำงานดังครืดคราดราวกับกำลังอัปเดตซอฟต์แวร์ใหม่ ดวงตาของมันเปลี่ยนเป็นสีทองสว่างจ้า ก่อนที่ร่างของมันจะสลายกลายเป็นละอองสีเงิน แล้วพุ่งเข้ามารวมตัวกันเป็นรูปร่างของบุคคลที่ผมคุ้นเคยที่สุด เงาร่างของมนุษย์ค่อยๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้าเรา เขาสวมชุดเกราะสีขาวสะอาดตา ใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยความเหยียดหยามที่ส่งมาถึงผมโดยเฉพาะ นั่นคือ 'อาร์เธอร์' หัวหน้ากิลด์เซเลสเชียล... ผู้ที่เคยเป็นคนในทีมอีสปอร์ตของผม ก่อนจะหักหลังและขโมยทุกอย่างไปเมื่อห้าปีก่อน "นายยังมีสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่ยอดเยี่ยมไม่เปลี่ยนเลยนะ คีตะ" อาร์เธอร์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาสงบนิ่งราวกับไม่ได้อยู่ในเกม "แต่ก็นะ... ความฉลาดของนายมักจะพาตัวเองไปอยู่ในที่ที่ไม่ควรอยู่เสมอ" เขาก้าวเข้ามาหาผมช้าๆ ขณะที่มือขวาของเขาค่อยๆ ชักดาบสีดำสนิทออกมา "รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงปล่อยให้ข่าวลือเรื่อง 'โปรเจกต์ลับ' นี้หลุดไป?" อาร์เธอร์กระตุกยิ้มที่มุมปาก "ก็เพื่อให้ไอ้พวกหนูทดลองที่บังอาจขวางทางฉัน... วิ่งเข้ามาติดกับดักด้วยตัวเองยังไงล่ะ" ผมกำหมัดแน่น พยายามควบคุมอัตราการเต้นของหัวใจไม่ให้ระบบตรวจพบความตื่นตระหนก "นายไม่ได้แค่ทำลายวงการอีสปอร์ต นายกำลังทำลายชีวิตคนจริงๆ อาร์เธอร์" ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาความเยือกเย็นเอาไว้ "ชีวิต?" อาร์เธอร์หัวเราะเบาๆ ก่อนที่บรรยากาศรอบข้างจะเริ่มบิดเบี้ยว "ในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยข้อมูลแบบนี้ ชีวิตน่ะเป็นแค่ชุดตัวเลขที่รอการประมวลผลเท่านั้นแหละ... และวันนี้ ฉันจะขอลบเลขหลักที่เรียกว่า 'คีตะ' ทิ้งจากเซิร์ฟเวอร์นี้ให้หมดจดเลย!" พื้นดินใต้เท้าเราเริ่มแตกร้าว แรงกดดันมหาศาลจากอาร์เธอร์ทำให้รินเข่าทรุดลงกับพื้น แต่เธอก็ยังพยายามกัดฟันยันตัวขึ้นมา "คีตะ... ถ้านี่เป็นกับดัก... แล้วทางรอดของเราล่ะ?" รินถามด้วยเสียงสั่นเครือแต่แฝงความหวัง ผมหันไปมองริน แล้วเหลือบมองไปที่ข้อมูลบนแผ่นดิสก์ในกระเป๋า ก่อนจะยิ้มออกมาบางๆ "ทางรอดน่ะ... มีอยู่ครับ แต่มันต้องแลกด้วยสิ่งที่ไม่ใช่แค่ค่าสถานะตัวละคร" ผมกดรหัสลับบนแผ่นดิสก์ในเสี้ยววินาทีที่ดาบของอาร์เธอร์กำลังจะฟาดฟันลงมา—ไม่ใช่เพื่อสู้ แต่เพื่อ 'ล้างข้อมูล' ของทั้งพื้นที่นี้ให้หายไปพร้อมกับเราสองคน หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะร่วมลุ้นไปกับการตัดสินใจครั้งสำคัญของคีตะในตอนถัดไปนะครับ ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามครับ