สิ่งที่เงินซื้อไม่ได้

"ค่าสเตตัสระดับแปดร้อย... นายคิดจริงๆ หรือครับคีตะ ว่าเศษกระดาษตัวเลขพวกนั้นจะซื้อความจงรักภักดีของคนเป็นๆ ได้?" เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มในชุดคลุมสีดำสนิทดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงกิลด์ชั้นใต้ดิน แสงไฟจากคริสตัลมานาสีฟ้าสลัวทอดเงายาวทับถมกันจนแทบมองไม่เห็นรอยต่อระหว่างพื้นหินกับผนัง คีตะยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าหน้าต่างโปร่งใสของระบบที่แสดงกราฟฟิกข้อมูลตัวละครและค่าสถานะมหาศาล สถิติทุกอย่างถูกคำนวณอย่างแม่นยำด้วยอัลกอริทึมที่เขาใช้เวลาเขียนขึ้นมาเองกับมือ สำหรับเขาแล้ว โลกในเกม VRMMO 'อาเซอร์ร็อธ' แห่งนี้ก็ไม่ต่างอะไรจากสมการคณิตศาสตร์ที่มีคำตอบตายตัว ขอเพียงแค่มีทรัพยากรมากพอ ทุกสิ่งทุกอย่างย่อมสามารถซื้อหาและควบคุมได้ ทว่า เบื้องหลังคำถามนั้น รินกำลังยืนขวางอยู่ระหว่างเขากับชายผู้เป็นเป้าหมายในภารกิจ—'ผู้ทรยศแห่งอัลกอริทึม' อดีตหัวหน้าฝ่ายพัฒนาโค้ดระบบที่ตัดสินใจหันหลังให้กิลด์ใหญ่เพื่อปกป้องผู้เล่นระดับล่าง "คีตะ นายกำลังมองโลกผ่านหน้าต่างคำนวณอีกแล้วนะ" รินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอไม่ได้เจือด้วยความโกรธเกรี้ยว หากแต่เต็มไปด้วยความนิ่งสงบที่ทรงพลังอย่างประหลาด ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาที่ว่างเปล่าและเย็นชาของเขา "นายคำนวณต้นทุน กำไร และอัตราความเสี่ยง... แต่พี่ยูทากะเขาไม่ได้ต้องการไอเทมระดับตำนานหรือเงินทองที่นายเอามาวางกองตรงนี้หรอก" คีตะขมวดคิ้วเล็กน้อย แววตาคมกริบกวาดมองไปที่ยูทากะ ซึ่งกำลังนั่งพิงกำแพงหินด้วยสภาพสะินทสะอมจากพิษบาดแผลในเกม ค่าพลังชีวิตของอีกฝ่ายเหลือไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์ หากเป็นตามตรรกะทางธุรกิจและเกมมิ่งทั่วไป ยูทากะไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องขายข้อมูลทั้งหมดให้กิลด์ที่ให้ข้อเสนอสูงที่สุดเพื่อความอยู่รอด "ความจริงใจกินไม่ได้หรอกครับริน" คีตะตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้คลื่นอารมณ์ "ในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยทรัพยากรและเวลาจำกัด ตัวเลขพวกนี้ต่างหากคือความจริงที่พึ่งพาได้ที่สุด ถ้าเขาไม่รับข้อเสนอของเรา เราก็แค่ปล่อยให้ระบบจัดการตามกลไก..." "ถ้านายคิดแบบนั้นจริงๆ... นายก็คงไม่ยืนลังเลอยู่ตรงนี้มาสามนาทีเต็มแล้วล่ะมั้งครับ" ยูทากะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะแห้งผากระคนความเหนื่อยล้า ชายผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นคนทรยศเงยหน้าขึ้นสบตาเด็กหนุ่มผู้เย็นชา "นายกำลังกลัว... คีตะ นายกลัวว่าตรรกะที่นายสร้างขึ้นเพื่อป้องกันตัวเอง จะพังทลายลงถ้ามีใครสักคนพิสูจน์ให้เห็นว่า มันยังมีสิ่งอื่นที่มีค่ามากกว่าตัวเลขพวกนั้น" คำพูดนั้นราวกับใบมีดที่กรีดลึกลงไปในรอยแผลเป็นเก่าๆ ในอดีต ภาพความล้มเหลวของทีมอีสปอร์ตเดิมที่เขาเคยทุ่มเทคำนวณทุกย่างก้าว แต่สุดท้ายกลับพังทลายลงเพราะ "ความรู้สึก" ของเพื่อนร่วมทีมที่เขาไม่เคยคิดจะทำความเข้าใจ วิ่งย้อนกลับเข้ามาในหัวราวกับภาพฉายซ้ำ คีตะชะงักไปชั่วขณะ ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นโดยไม่รู้ตัว รินไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอหันไปหยิบขวดน้ำยาฟื้นฟูพลังชีวิตระดับต่ำ—ไอเทมราคาถูกที่หาซื้อได้ตามร้านค้าข้างทางทั่วไป ซึ่งไม่มีค่าอะไรเลยในสายตานักคำนวณอย่างคีตะ—แล้วค่อยๆ นั่งลงคุกเข่าข้างกายยูทากะ เธอไม่ได้ใช้ระบบออโต้ฮีลของปาร์ตี้ แต่บรรจงใช้ผ้าสะอาดเช็ดคราบเขม่าดินและเลือดปลอมบนใบหน้าของชายหนุ่มด้วยความใส่ใจ "พี่ไม่ได้ต้องการให้ใครมาซื้อชีวิตหรอกค่ะ" รินเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแต่หนักแน่น "พี่แค่ต้องการใครสักคน... ที่มองเห็นว่าเบื้องหลังโค้ดพวกนั้น พี่ก็คือมนุษย์คนหนึ่งที่เหนื่อยเป็น เจ็บเป็น และต้องการความยุติธรรมเหมือนกัน" ภาพที่สะท้อนอยู่ในดวงตาของคีตะไม่ใช่ข้อมูลสเตตัสสีแดงฉานที่กำลังกะพริบเตือนอันตราย แต่เป็นรอยยิ้มบางๆ ที่ยูทากะมอบให้ริน เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความโล่งอกและความไว้วางใจ—สิ่งที่อัลกอริทึมใดๆ ในโลกนี้ก็ไม่สามารถประมวลผลหรือสร้างขึ้นมาได้ ระบบในหัวของคีตะส่งเสียงแจ้งเตือนเตลิดเปิดเปิง ค่าความสัมพันธ์ระหว่างปาร์ตี้ลดฮวบลงชั่วขณะก่อนจะพุ่งทะยานขึ้นอย่างไร้ทิศทาง กราฟในหน้าจอวิเคราะห์ส่วนตัวของเขารวนเรจนขึ้น Error สีแดงฉาน แต่น่าแปลกที่ครั้งนี้... หัวใจใต้หน้าอกด้านซ้ายกลับเต้นแรงขึ้นอย่างผิดจังหวะ เขากำมือแน่น สูดหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติกลับมาควบคุมสถานการณ์ แต่ทว่า ความคิดที่เคยเฉียบคมและไร้ช่องโหว่ กลับถูกความอบอุ่นบางเบาจากท่าทีของรินเข้ามาสั่นคลอนจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม "ไร้สาระ..." คีตะพึมพำเบาๆ กับตัวเอง แม้ปากจะปฏิเสธ แต่สายตากลับทอดมองไปที่รินอย่างเผลอไผล ทันใดนั้นเอง บรรยากาศภายในห้องโถงกิลด์ก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน อุณห็ภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งบางๆ เกาะตามผนังหิน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสบอร์ดังก้องมาจากทางเดินมืดทึบเบื้องหลัง พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่แผ่พุ่งเข้ามาจนหน้าต่างระบบทั้งหมดของคีตะร,วนเรและปิดตัวลงอัตโนมัติ "เจอตัวแล้ว... เจ้าพวกหนอนแมลงที่บังارแอบแก้ไขโค้ดต้องห้าม" เสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของเงาร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีเงินยวงสลักลายตราสัญลักษณ์ประจำระบบกลาง—**'ผู้พิพากษาแห่งอาเซอร็อธ'** NPC ระดับบอสลับผู้ดูแลความเรียบร้อยของโค้ดเกม ที่ไม่ควรจะมาปรากฏตัวในพื้นที่ระดับต่ำเช่นนี้! ดวงตาสีแดงฉานของบอสลับจ้องตรงมาที่คีตะและริน ก่อนที่ริมฝีปากของมันจะยกยิ้มขึ้นอย่างน่ากลัว พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนสีเลือดที่เด้งขึ้นตรงหน้าคีตะอย่างกะทันหัน [ระบบตรวจพบการแทรกแซงโค้ดต้องห้าม: เริ่มต้นกระบวนการลบข้อมูลผู้เล่นออกจากเซิร์ฟเวอร์ถาวรในอีก... 10 วินาที] ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับกลยุทธ์ของคีตะเสมอนะครับ