นายทหารผู้กลับบ้าน

กลิ่นอายของใบชาผู่เอ๋อร์หมักเก่าแก่ผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของกระดาษพิมพ์ดีดเก่าในสำนักงานคอมมูน ห่อหุ้มบรรยากาศให้ตึงเครียดจนแทบหยุดหายใจ หลินเฟยหรานปักปลายปากกาหมึกซึมลงบนกระดาษรายงานผลผลิตประจำฤดูด้วยความนิ่งสงบ ทว่าโสตประสาทกลับจับจ้องไปยังเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ย่างกรายเข้ามาใกล้ประตูไม้เก่าคร่ำคร่า *ก๊อก ก๊อก* เสียงเคาะประตูดังขึ้นเพียงสองครั้ง ไม่รอให้ผู้รับอนุญาต บานประตูไม้ก็ถูกผลักเปิดออกด้วยมือหนาของบุรุษผู้หนึ่ง ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวขี้ม้าเข้มขัดระเบียบ บ่ากว้างประดับด้วยอินทรธนูที่บ่งบอกถึงสถานะนายทหารผ่านศึกผู้ผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชน กลิ่นอายความดิบเถื่อนและเยือกเย็นแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับลมหนาวจากทุ่งหญ้าเหนือ หานจื้อหย่งก้าวเข้ามาในห้องทำงานคับแคบด้วยฝีเท้าที่มั่นคงและหนักแน่น ดวงตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างบางของสตรีในชุดเสื้อคอจีนสีฟ้าหม่นที่กำลังเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ความเงียบงันปกคลุมชั่วขณะ ทว่าในความเงียบนั้นกลับมีกระแสคลื่นแห่งกาลเวลาซัดสาดรุนแรง "หัวหน้าฝ่ายบัญชีคนใหม่... สหายหลินสินะครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าเอ่ยขึ้น กลิ่นอายความระแวดระวังแฝงมาในทุกพยางค์ "ได้ยินว่าเธอมาจากเมืองหลวง และเพิ่งมารับตำแหน่งได้ไม่ถึงสัปดาห์ แต่กลับรื้อระบบบัญชีทั้งหมดของคอมมูนจนปั่นป่วนไปหมด" หลินเฟยหรานมิได้สะดุ้งสะเทือน นางวางปากกาลงอย่างเชื่องช้า ท่าทางสง่างามรากับกำลังนั่งอยู่ท่ามกลางท้องพระโรงหาใช่ห้องทำงานโกโรโกโสในยุคเจ็ดสิบ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความเย้ยหยันอันลึกซึ้ง ซึ่งทำให้คิ้วหนาของนายทหารหนุ่มขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว "การจัดระเบียบใหม่ย่อมสร้างความปั่นป่วนให้แก่ผู้ที่คุ้นชินกับการทุจริตในความมืดมานานค่ะ สหายผู้กองหาน" หลินเฟยหรานเอ่ยตอบ น้ำเสียงของนางราบเรียบ ไพเราะราวกับเสียงขลุ่ยหยก แต่วาจาเชือดเฉือนคมคายยิ่งนัก "หากตึกรามบ้านช่องรากฐานผุพัง หากไม่รื้อถอนปลวกออกเสียแต่เนิ่นๆ วันหนึ่งเรือนหลังนั้นย่อมพังครืนลงมาทับผู้คน... ท่านว่าจริงหรือไม่คะ?" ดวงตาคมกริบของหานจื้อหย่งหรี่แคบลงทันที รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ เขาก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานไม้เก่าๆ จนระยะห่างเหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นบุหรี่ฉุนเจือจางผสมกับกลิ่นกายบุรุษเพศอบอวลเข้าจมูก "วาจาคมคายนัก สตรีจากเมืองหลวงผู้นี้ช่างฝีปากกล้าเสียจนน่าเอาไปไว้ในสนามรบ" หานจื้อหย่งก้มตัวลงเล็กน้อย ใบหน้าคมคายโน้มเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อน "แต่จำไว้... ที่นี่ไม่ใช่ราชสำนักที่เจ้าจะมาใช้เล่ห์เหลี่ยมการเมืองสะบัดปลายพู่กัน ที่นี่คือทุ่งหญ้าคอมมูน ที่นี่ใช้แรงงานและหยาดเหงื่อ ไม่ใช่คำพูดสวยหรู" หลินเฟยหรานไม่ถอยหลังหนีแม้แต่น้อย นางเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาโดยตรง ดวงตาดอกท้อคู่นั้นลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทรที่ซ่อนคลื่นลมพายุ นางมองทะลุผ่านเครื่องแบบสีเขียวขี้ม้า มองลึกเข้าไปในจิตวิญญาณอันคุ้นเคยที่นางเคยเคียงบ่าเคียงไหล่ในอดีตชาติ แววตาของหานจื้อหย่งชะงักไปชั่วขณะ หัวใจในอกข้างซ้ายกระตุกวูบอย่างไม่ทราบสาเหตุ เมื่อยามที่ดวงตาสูส่งคู่นั้นมองมา มันให้ความรู้สึกประหลาด ราวกับเขากำลังถูกมองทะลุปรุโปร่ง ราวกับสตรีตรงหน้ามิใช่คนแปลกหน้า... แต่เป็นดวงวิญญาณที่เขาโหยหาและผูกพันมาข้ามภพข้ามชาติ "ท่านผู้กองเตือนได้ดีค่ะ" หลินเฟยหรานเอ่ยกระซิบแผ่วเบา ริมฝีปากบางเฉียบขยับเข้าใกล้ใบหูของเขาโดยสัญชาตญาณความคุ้นเคย "แต่ระวังให้ดีนะคะ... บางที สตรีที่ท่านคิดว่าเป็นเพียงคนนอกผู้นี้ อาจเป็นคนเดียวที่ถือบัญชีรายชื่อผู้ที่ต้องการเอาชีวิตท่านอยู่ในมือตอนนี้" สิ้นเสียงกระซิบอันเย็นเยียบ บรรยากาศภายในห้องราวกับถูกแช่แข็งด้วยน้ำค้างแข็ง หานจื้อหย่งนิ่งงัน ร่างกายแข็งทื่อ ความทรงจำอันเลือนรางบางอย่างพยายามแทรกตัวขึ้นมาจากก้นบึ้งของจิตสำนึก ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นที่หน้าประตู พร้อมกับร่างของเสมียนหนุ่มที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาโดยไม่เคาะประตู "ผู้กองครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสมียนหนุ่มหอบหายใจโยนโทรเลขแผ่นหนึ่งลงบนโต๊ะ "ทางอำเภอส่งโทรเลขด่วนที่สุดแจ้งมาว่า... 'สหายหลินเฟยหราน' ได้รับคำสั่งลับจากส่วนกลางโดยตรง ให้ขึ้นตรงต่อกองบัญชาการทหารสูงสุด และ... และ..." หานจื้อหย่งละสายตาจากหลินเฟยหรานอย่างช้าๆ เขารับโทรเลขแผ่นนั้นขึ้นมาอ่านด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย นัยน์ตาคมเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นตราประทับลับสุดยอดที่ปรากฏอยู่เบื้องล่าง ทว่า ก่อนที่เขาจะได้ทันอ่านข้อความทั้งหมด ประตูห้องทำงานด้านหลังที่เชื่อมต่อกับระเบียบทางเดิน ก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้งโดยบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิด ร่างชราในชุดสากลสีเทาเข้มก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยือกเย็น และแฟ้มเอกสารสีแดงฉานในมือ... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องไปในห้วงมิติเวลาอันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะคะ