การเมืองในหมู่บ้าน

กลิ่นอายความชื้นของดินโคลนผสมกับกลิ่นสาบของปุ๋ยคอกในลานตากข้าวคอมมูน ช่างแตกต่างจากกลิ่นหอมของกำยานกฤษณาในตำหนักบูรพาเมื่อชาติภพก่อนเสียเหลือเกินค่ะ แต่สำหรับหลินเฟยหรานแล้ว กลดและบรรยากาศอันแร้นแค้นของยุคทศวรรษที่เจ็ดสิบนี้หาได้เป็นอุปสรรคต่อการเดินหมากไม่ ร่างระหงในชุดเสื้อผ้าฝ้ายสีทึบเก่าคร่ำคร่า ทว่ากลับถูกตัดเย็บเข้ารูปอย่างประณีตด้วยฝีมือการดัดแปลงอันแนบเนียน นางก้าวเท้าเหยียดยาวอย่างสง่างามราวกับกำลังดำเนินผ่านท้องพระโรงอันโอ่อ่า ท่วงท่าการเยื้องกรายทุกย่างก้าวเปี่ยมด้วยรัศมีแห่งขัตติยาราศีที่ต่อให้พยายามซ่อนเพียงใดก็ไม่อาจปิดบังสายตาผู้คมกล้าได้ เสียงทุบโต๊ะไม้สนเสียงดังปัง! ดึงสติของฝูงชนในที่ประชุมใหญ่ประจำหมู่บ้านให้กลับมาสู่ความจริง หัวหน้าคอมมูนคนเก่าผู้กำลังจะพ้นวาระ—ตาเฒ่าเฉิน—กำลังยืนหน้าดำคร่ำเครียด ใบหน้ายับย่นเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นจากงานหนักและพิษสุรา เขาตวาดก้องด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "พวกเจ้าอย่าได้ฝันเฟื่องไป! ตำแหน่งหัวหน้าคอมมูนฝ่ายผลิตนี้ มีไว้เพื่อคนที่มีความรับผิดชอบและซื่อสัตย์ต่อพรรค ไม่ใช่ที่สำหรับพวกฉวยโอกาสหยิบฉวยผลประโยชน์เข้าตัว!" สายตาทุกคู่ในห้องประชุมแคบๆ ที่อัดแน่นไปด้วยกลิ่นเหงื่อไคลและควันยาเส้น ต่างพากันจับจ้องไปที่ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ผู้ยืนกอดอกพิงเสาไม้ไผ่ริมผนัง หานจื้อหย่ง ในชุดเสื้อแจ็คเก็ตสีเขียวขี้ม้าซีดเก่า ใบหน้าคมคายดุจสลักจากหินผานั้นเรียบเฉย เยชา และไร้ซึ่งความหวั่นไหว ดวงตาคมปลาทูคู่นั้นกวาดมองกลุ่มคนที่กำลังแบ่งฝักแบ่งฝ่ายกันอย่างเย้ยหยัน รัศมีกดดันแผ่ซ่านออกมาจากร่างกายกำยำจนไม่มีใครกล้าสบตาตรงๆ "ตาเฒ่าเฉินพูดถูก..." น้ำเสียงนุ่มนวลทว่าก้องกังวานดั่งเสียงหยกกระทบกันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน หลินเฟยหรานก้าวออกมาจากเงาของวงกบประตู แสงตะวันยามบ่ายที่สาดส่องผ่านช่องหน้าต่างไม้เก่าๆ ทาบทับลงบนใบหน้างามล้ำที่แม้จะไร้เครื่องประดับใดๆ แต่กลับเปล่งประกายเจิดจ้าเสียจนคนมองต้องหยีตา นางยกมือขึ้นจัดชายเสื้อให้เรียบเนียนตามธรรมเนียมการเข้าเฝ้าอย่างเผลอตัว ก่อนจะเปลี่ยนเป็นกิริยาสตรีชนบทผู้มีการศึกษาแทนอย่างรวดเร็ว "แต่ความซื่อสัตย์สุจริตอย่างเดียว หาได้เพียงพอที่จะทำให้คนในคอมมูนมีข้าวสารกรอกหม้อในช่วงฤดูหนาวที่กำลังจะมาถึงไม่เจ้าคะ" คำพูดของนางเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดที่ซ่อนอยู่ในแพรไหม ตาเฒ่าเฉินหันขวับมามองสตรีผู้มาใหม่ด้วยแววตาดูแคลน "นังเด็กจากเมืองหลวงเช่นเจ้า รู้จักอะไรเกี่ยวกับแปลงนาขั้นบันไดและโควต้าเมล็ดพันธุ์ข้าวกันเล่า! นี่คือเรื่องการเมืองภายในของหมู่บ้านเรา อย่าได้สอดปากเข้ามาถ้าไม่อยากเดือดร้อน!" เฟยหรานไม่โกรธเคือง รอยยิ้มบางเบาผุดขึ้นที่มุมปากอย่างงดงามแต่น่ากลัว นางเดินเข้าไปใกล้โต๊ะประธานทีละก้าว กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกเหมยในฤดูหนาวลอยผ่านจมูกของหานจื้อหย่งที่ยืนมองอยู่เงียบๆ ชายหนุ่มหรี่ตาลงเล็กน้อย ความคุ้นเคยบางอย่างในสัญชาตญาณดิบเถื่อนของทหารผ่านศึกบอกเขาว่า สตรีผู้นี้มิใช่ชาวนาธรรมดา นางคือปีศาจจิ้งจอกจำแลงกายมาอย่างแท้จริง "ข้าไม่รู้เรื่องนาข้าว... แต่ข้ารู้เรื่องตัวเลขและผลประโยชน์เจ้าค่ะ" เฟยหรานกวาดสายตามองบัญชีรายรับรายจ่ายที่วางอยู่บนโต๊ะ นางหยิบมันขึ้นมาพลิกดูผ่านๆ เพียงชั่วพริบตา ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "บัญชีเล่มนี้... มีร่องรอยการเบิกจ่ายเมล็ดพันธุ์ข้าวสาลีหายไปถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์เมื่อฤดูใบไม้ร่วงปีก่อน หากเรื่องนี้ไปถึงหูคณะกรรมการอำเภอและสหายผู้ตรวจการ... ตาเฒ่าเฉิน คิดว่าเก้าอี้ตัวที่ท่านนั่งอยู่ตอนนี้ จะยังคงรองรับก้นแก่ๆ ของท่านได้อีกนานสักเท่าใดกัน?" ใบหน้าของตาเฒ่าเฉินซีดเผือดลงในทันที เหงื่อกาฬไหลซึมตามขมับ มือที่กำปากกาพู่กันสั่นเทา "เจ้า... เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไร! นั่นคือการจัดสรรตามระเบียบส่วนกลาง!" "ระเบียบส่วนกลาง หรือระเบียบกระเป๋าเสื้อผ้าของท่านกันแน่?" เฟยหรานโน้มตัวเข้าไปกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่าทรงพลังพอที่จะทำให้คนทั้งห้องได้ยินชัดเจน "หากท่านถอนตัวจากการสนับสนุนรองหัวหน้าหมู่บ้านหลิวซาน ผู้เป็นหลานชายของท่านในการเลือกตั้งครั้งนี้ แล้วสนับสนุนสหายหานจื้อหย่งขึ้นดำรงตำแหน่งแทน... ข้าสัญญาว่า บัญชีเล่มนี้จะถูกเผาทำลายในเตาผิงของข้า โดยที่ไม่มีใครล่วงรู้แม้แต่ครึ่งคำ" การเจรจาต่อรองในเรือนหลังที่เคยใช้รับมือกับสนมเอกและขุนนางกังฉินในอดีตชาติ ถูกนำมาประยุกต์ใช้กลางลานคอมมูนยุคทศวรรษที่เจ็ดสิบได้อย่างแนบเนียนและไร้รอยต่อ เฟยหรานใช้ปัญญาเชือดเฉือนโดยไม่ต้องเสียเลือดเนื้อแม้แต่หยดเดียว นางกำลังชักใยการเมืองระดับท้องถิ่นนี้ด้วยปลายนิ้วราวกับเชิดหุ่นกระบอก หานจื้อหย่งมองดูแผ่นหลังบอบบางที่ยืนเผชิญหน้ากับกลุ่มผู้มีอิทธิพลท้องถิ่นอย่างไม่เกรงกลัว ความรู้สึกบางอย่างที่ถูกฝังกลบไว้ใต้กองเพลิงแห่งสงครามและความเจ็บปวดในอดีตชาติ ค่อยๆ ปะทุ ขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาคู่นคมเข้มของนายทหารหนุ่มฉายแววหลงใหลระคนหวาดระแวง นางช่างอันตราย... และช่างน่าหลงใหลเสียเหลือเกิน "ตกลง..." ตาเฒ่าเฉินกัดฟันกรอด ยอมจำนนต่อหลักฐานที่สตรีตรงหน้าถือครอง เขารู้ดีว่าหากขัดขืน ชีวิตบั้นปลายของเขาอาจต้องไปจบลงที่ค่ายใช้แรงงาน "ข้า... ข้าจะถอนชื่อหลิวซานออกจากการเสนอชื่อ" เสียงฮือฮาด้วยความตกใจดังขึ้นจากกลุ่มพรรคพวกของตาเฒ่าเฉิน ทว่าไม่มีใครกล้าปริปากเถียงเมื่อเห็นสายตาเยียบเย็นที่ส่งมาจากหานจื้อหย่งซึ่งเดินเข้ามาประชิดตัวเฟยหรานในจังหวะนั้น ร่างสูงใหญ่ของหานจื้อหย่งโน้มใบหน้าลงมาใกล้ซอกคอระหงของนางจนเกือบชิด กลิ่นกายบุรุษหนุ่มและไอร้อนระอุแผ่ซ่านเข้ามาปะทะผิวกายจนเฟยหรานต้องผะแผ่วลมหายใจเข้าเล็กน้อยอย่างระมัดระวัง "เจ้าเล่นเกมอันใดอยู่กันแน่... ยอดกุนซือของข้า" เสียงกระซิบต่ำทุบกระด้างดังลอดไรฟันของหานจื้อหย่งที่ข้างใบหู น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความระแวงสงสัย ทว่าแฝงไว้ด้วยความเร่าร้อนอันตรายที่ทำเอาหัวใจของอดีตกุนซือหญิงกระตุกวูบ เฟยหรานไม่หลบสายตา นางเอียงคอเล็กน้อย รอยยิ้มเย้ายวนใจแบบสตรีสูงศักดิ์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก ขณะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน "ข้าก็แค่กำลังช่วยท่าน... ทวงคืนบัลลังก์ที่ควรจะเป็นของท่านอย่างไรเล่าเจ้าคะ ท่านอ๋องของข้า" ในวินาทีที่ทั้งสองกำลังประสานสายตากันอย่างลึกซึ้งท่ามกลางความโกลาหลของการเลือกตั้งที่พลิกผัน ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงพร้อมกับเสียงตะโกนก้องจากหน้าประตูคอมมูนก็ดังขึ้นขัดจังหวะ "หยุดการประชุมเดี๋ยวนี้! มีคำสั่งด่วนจากส่วนกลาง... ส่งตรงถึงสหายหานจื้อหย่ง!" บุรุษในเครื่องแบบเจ้าหน้าที่รัฐบาลกลางคนหนึ่งก้าวพรวดพราดย่างสามขุมเข้ามาในห้อง พร้อมกับชูซองเอกสารสีน้ำตาลประทับตราครั่งสีแดงฉานขึ้นสูง ท่ามกลางสายตาทุกคู่ที่เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก และเมื่อหานจื้อหย่งรับซองเอกสารนั้นมาฉีกเปิดออก อ่านข้อความภายในเพียงบรรทัดเดียว สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดดุจพายุฝนตั้งเค้า ร่างกายสูงใหญ่ชะงักงันไปชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะตวัดสายตากลับมามองหน้าหลินเฟยหรานด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความลับอันดำมืดและประกาศิตแห่งอำนาจที่ไม่มีใครคาดคิด... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ และเตรียมพบกับเกมอำนาจที่แท้จริงในตอนต่อไปค่ะ