ฟอร์มการทำงานที่น่ารำคาญ

ปากกาหมึกซึมในมือของศิลากดลงบนกระดาษไขแผ่นใหญ่จนเส้นหมึกสีดำสนิทซึมทะลุผ่านเนื้อกระดาษ บรรยากาศภายในห้องประชุมใหญ่ของบริษัทสถาปัตยกรรมชื่อดังยามบ่ายนี้ไม่ได้อบอ้าวด้วยสภาพอากาศภายนอก หากแต่คุกกรุ่นด้วยแรงปะทะทางความคิดที่ถูกบีบอัดให้อยู่ในพื้นที่จำกัด ร่างสูงโปรดในชุดสูทสีเทาเข้มไร้ที่ติเงยหน้าขึ้นช้าๆ สายตาคมกริบหลังกรอบแว่นสายตาโลหะมองตรงไปยังปลายโต๊ะประชุมยาวที่ทำจากไม้โอ๊คแท้ ที่ซึ่งอินทีเรียดีไซเนอร์สาวคู่ปรับกำลังนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีสบายอารมณ์จนน่าหมั่นไส้ "ถ้าโครงสร้างเหล็กรับน้ำหนักที่คุณรินรดาเสนอมาถูกติดตั้งลงไปในพื้นที่จริง เกรงว่าเสาหลักฝั่งทิศตะวันตกคงต้องแบกรับแรงเค้นเกินพิกัดจนอาคารทรุดตัวภายในสามปี... หรือว่าคุณรินรดาอยากให้โปรเจกต์นี้กลายเป็นอนุสรณ์สถานแห่งความไร้เดียงสาทางการคำนวณล่ะครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ ไร้ซึ่งความลังเล ทว่าคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดผ่านความเงียบของห้องประชุม ทีมวิศวกรและผู้บริหารโครงการต่างพากันกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดฝืนเมื่อได้ยินประโยคเปิดฉากที่ไม่มีการประนีประนอมแม้แต่น้อย รินรดาชะงักมือที่กำลังหมุนปากกาในมือ ดวงตากลมโตคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ เธอไม่ได้สะทกสะท้านกับคำขู่เรื่องอาคารทรุดตัวแม้แต่น้อย กลับกัน มุมปากอิ่มที่เคลือบด้วยลิปสติกสีสว่างกลับยกยิ้มขึ้นอย่างท้าทาย หญิงสาวลุกขึ้นยืนช้าๆ สองมือทาบลงบนขอบโต๊ะโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อลดช่องว่างระหว่างเธอกับสถาปนิกหนุ่มจอมเผด็จการ "สถาปนิกศิลาคะ... อ้อ ขออภัยครับ คุณศิลานี่ความจำสั้นหรือว่าสายตาสั้นกันแน่ ถึงได้มองไม่เห็นว่าฉันคำนวณเผื่อค่า Safety Factor ไว้เรียบร้อยแล้ว หรือว่าภาพวาดในหัวของคุณมันคับแคบเสียจนจินตนาการไม่ออกว่า พื้นที่โล่งสไตล์ Modern Industrial ที่โปร่งเบา มันไม่ได้หมายความว่าโครงสร้างจะต้องอ่อนแอเหมือนอีโก้ของคุณตอนที่โดนฉันแก้แบบเมื่อสัปดาห์ก่อนหรอกนะคะ" น้ำเสียงหวานใสแต่เชือดเฉือนทำเอาบรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นทันตาเห็น สมาชิกในทีมประชุมต่างพากันก้มหน้ามองเอกสารตรงหน้าเสมือนว่ามันเป็นสิ่งน่าสนใจที่สุดในโลก ไม่มีใครกล้าสอดปากเข้ามาระหว่างสงครามประสาทของสองหัวกะทิประจำบริษัทที่มักจะเปลี่ยนห้องประชุมให้กลายเป็นสนามประลองยุทธ์อยู่เป็นประจำ ศิลาขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากบุคลิกนิ่งขรึมแต่ทรงอำนาจแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ เขาก้าวเท้าช้าๆ อ้อมโต๊ะประชุมยาวเข้ามาใกล้ฝั่งที่รินรดายืนอยู่ทีละก้าว ทีละก้าว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกระดาษและหมึกพิมพ์เฉพาะตัวลอยแตะจมูกของหญิงสาวเมื่อเขายืนหยุดอยู่ห่างจากเธอเพียงแค่ก้าวเดียว "อีโก้เหรอครับ..." ศิลาโน้มใบหน้าลงมาเล็กน้อย สายตาคมกราบกรานสำรวจใบหน้าเนียนใสที่เชิดขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ "สิ่งที่ผมกำลังทำอยู่คือการปกป้องความปลอดภัยของผู้อยู่อาศัย ไม่ใช่การดันทุรังเอาแต่ใจตัวเองเพื่อแลกกับความสวยงามฉาบฉวยแบบที่คุณชอบทำ งานอินทีเรียของคุณมันก็แค่การแต่งหน้าทาปากให้ซากศพที่ไร้โครงสร้างที่แข็งแรงรองรับต่างหากล่ะครับ" "นี่คุณ!" รินรดาผุดลุกขึ้นเต็มตัวด้วยความโกรธ ดวงตาคู่สวยลุกโชนไปด้วยประกายไฟแห่งความท้าทาย ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ตอนนี้ใกล้เสียจนหน้าผากเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะกันทำให้บรรยากาศที่ควรจะเป็นเรื่องงาน กลับแปรเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มที่สั่นคลอนหัวใจอย่างประหลาด "ถ้างานฉันมันแย่ขนาดนั้น ทำไมแบบร่างที่คุณส่งให้ลูกค้าเมื่อวาน ถึงยังต้องลอกเลعเค้าโครงพื้นที่ส่วนกลางที่ฉันออกแบบไว้ถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์ล่ะคะ สถาปนิกปากแข็ง" ศิลาชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาคมกริบไหววูบไปชั่วขณะเมื่อถูกจี้ใจดำ เขารู้ดีว่าสิ่งที่เธอพูดไม่ใช่เรื่องโกหก แบบร่างในคอมพิวเตอร์ของเขาเมื่อคืนถูกปรับแก้ให้เข้ากับเส้นLoveseat และมุมมองสายตาที่รินรดาเคยร่างไว้บนกระดาษแนปกินเมื่อตอนไปดูหน้างานด้วยกันอย่างไม่น่าเชื่อ แต่มีหรือที่คนอย่างศิลาจะยอมจำนนด้วยคำพูดง่ายๆ แค่นี้ "ผมไม่ได้เรียกว่าลอกครับ... ผมเรียกว่า 'การยกระดับ' สิ่งที่มันดิบเถื่อนและไร้ระเบียบ ให้มันมีทิศทางที่ถูกต้องตามหลักสถาปัตยกรรมต่างหากล่ะครับ คุณรินรดาควรจะขอบคุณผมด้วยซ้ำที่ช่วยกู้หน้าให้งานออกแบบของคุณไม่กลายเป็นตัวตลกในสายตาคณะกรรมการบริหาร" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร เคมีที่พุ่งพล่านระหว่างความดื้อรั้นและทิฐิทำให้บรรยากาศรอบตัวเหมือนมีประจุไฟฟ้าสถิตสมานเข้าหากันอย่างรุนแรง ความใกล้ชิดที่มากเกินความจำเป็นทำให้ศิลาเริ่มสังเกตเห็นแพขนตางอนงามและจังหวะการหายใจที่กระชั้นชิดของหญิงสาวตรงหน้า ส่วนรินรดาก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของชายหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเย็นชาที่สุดในบริษัท ไม่มีใครยอมหลบตา ไม่มีใครยอมถอยหลัง ปลายนิ้วของศิลาที่วางอยู่บนขอบโต๊ะเผลอกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ขณะที่รินรดากำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยถ้อยคำเจ็บแสบชิ้นใหม่ ทันใดนั้นเอง... เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งตามมารยาท ก่อนที่บานประตูไม้โอ่งจะถูกผลักเปิดออกโดยผู้ช่วยฝ่ายประสานงานที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา พร้อมกับซองเอกสารด่วนพิเศษในมือ "คุณศิลากับคุณรินรดาครับ... ทางท่านประธานเรียกพบด่วนที่สุดครับ เกิดเรื่องใหญ่ที่ไซต์งานก่อสร้างแล้วครับ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามความเข้มข้นนี้ และพบกันใหม่ในตอนต่อไปนะครับ