อาณาเขตที่ถูกบุกรุก

"เส้นสายพวกนี้ไม่ใช่สถาปัตยกรรมครับ แต่มันคือการพยายามถมทับความไร้รสนิยมด้วยเส้นตารางราคาแพงต่างหาก" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความเยียบเย็นดังขึ้นทำลายความเงียบงันภายในสตูดิโอออกแบบขนาดใหญ่ทันทีที่ร่างสูงโปร่งของศิลาก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานตัวยาว แผ่นกระดาษไขร่างแบบแปลนภายในที่รินรดาใช้เวลาขัดเกลาทั้งคืนถูกปลายนิ้วเรียวยาวของสถาปนิกหนุ่มกดทับลงไปอย่างไร้ความปรานี รอยยับย่นเล็ก ๆ ที่เกิดขึ้นบนกระดาษเปรียบเสมือนรอยร้าวที่ถูกสร้างขึ้นจงใจเพื่อท้าทายความอดทนของอินทีเรียดีไซเนอร์สาว รินรดาเงยหน้าขึ้นจากจอแท็บเล็ต แววตาคู่คมฉายประกายกรุ่นโกรธทันที เธอดันแว่นตากรอบบางขึ้นเล็กน้อยก่อนจะพับหน้าจอลงด้วยเสียงที่ดังพอสมควรเพื่อเรียกสติคนตรงข้าม "ถ้าคุณศิลามีเวลาว่างมาวิจารณ์งานของคนอื่นอย่างไร้สติปัญญาขนาดนี้ ฉันแนะนำให้เอาเวลาไปตรวจดูสัญญากับกับดักที่คุณตั้งใจขุดล่อให้ฉันตกลงมาดีกว่าไหมคะ?" น้ำเสียงของเธอกลั้วหัวเราะเยาะ แต่นัยน์ตากลับไร้รอยยิ้มโดยสิ้นเชิง "โปรเจกต์นี้ตั้งแต่แรกมันไม่ใช่การร่วมงาน แต่มันคือเกมการแก้แค้นตื้น ๆ ของคุณต่างหาก" ศิลาไม่ได้ถอยหนี เขาก้าวเข้าไปประชิดขอบโต๊ะอีกก้าว ร่างสูงใหญ่สร้างแรงกดดันโดยอัตโนมัติจนรินรดาต้องเผลอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาสีเข้มคมกริบกวาดมองใบหน้าเนียนใสที่เชิดขึ้นอย่างถือดี กลิ่นน้ำหอมบุรุษเจือจางผสานกับกลิ่นกระดาษและหมึกพิมพ์ลอยวนอยู่รอบตัวเขายิ่งทำให้บรรยากาศในห้องแคบลงถนัดตา "เกมเหรอครับ? คุณประเมินความสำคัญของตัวเองสูงเกินไปหรือเปล่า รินรดา" ศิลาโน้มตัวลงต่ำ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนเกือบแนบชิด ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับกรอบหน้าของเธอ "ผมแค่ต้องการงานที่สมบูรณ์แบบ ไร้ที่ติ และเหนือสิ่งอื่นใด... มันต้องไม่มีรสนิยมฉาบฉวยแบบที่คุณชอบยัดเยียดลงไปในพื้นที่ที่ผมเป็นคนออกแบบโครงสร้าง" "รสนิยมฉาบฉวย?" รินรดาทวนคำ เสียงสั่นพร่าด้วยความเดือดดาล เธอลุกพรวดขึ้นยืนจนเก้าอี้ล้อเลื่อนไถลถอยหลังไปกระแทกกับผนังห้องเสียงดังสนั่น ความสูงที่ใกล้เคียงกันทำให้เธอสามารถจ้องตากลับเขาได้อย่างไม่เกรงกลัว "ไอ้เส้นตารางแข็งกระด้างที่คุณบูชาน่ะ มันทำให้คนอยู่รู้สึกเหมือนอยู่ในกรงขังมากกว่าบ้าน! หน้าที่ของอินทีเรียอย่างฉันคือการเติมจิตวิญญาณและความอบอุ่นลงไปต่างหาก ไม่ใช่ก้มหัวรับคำสั่งจากหุ่นยนต์ใส่สูทที่ไร้หัวใจแบบคุณ!" บรรยากาศในสตูดิโอร้อนระอุขึ้นในชั่วพริบตา เคมีแห่งความขัดแย้งที่พวยพุ่งออกมาทำให้ลูกน้องในทีมคนอื่น ๆ ที่นั่งทำงานอยู่มุมห้องต่างพากันก้มหน้าหลบสายตา ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ศิลาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกวาดมองสำรวจริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรงด้วยความหงุดหงิดปนเปอารมณ์บางอย่างที่เขาเองก็ไม่อยากยอมรับ มือหนายกขึ้นกอดอก ปลายสายตาตกลงบนแบบร่างแปลนที่ถูกขีดฆ่าด้วยปากกาแดงของเธอ "จิตวิญญาณเหรอครับ? สิ่งที่คุณเรียกว่าจิตวิญญาณ มันก็แค่อารมณ์ชั่ววูบที่ไร้เหตุผลรองรับ พื้นที่ตรงนี้ถูกออกแบบมาเพื่อการใช้งานจริง ไม่ใช่พื้นที่สำหรับให้คุณมาทดลองความอินดี้ส่วนตัว" เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนรินรดาต้องสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ "จำเอาไว้ว่าภายใต้หลังคาหลังนี้... ผมคือผู้กำหนดอาณาเขต และทุกตารางนิ้วต้องอยู่ภายใต้การควบคุมของผม" "รวมถึงชีวิตฉันด้วยหรือไงคะ!" รินรดาตวาดกลับอย่างเหลืออด มือเรียวคว้าแฟ้มเอกสารบนโต๊ะขึ้นมาถือไว้แน่น ปลายนิ้วสั่นเทาด้วยความโกรธ "ถ้าคุณคิดว่าตัวเองคุมทุกอย่างได้เบ็ดเสร็จ ทำไมไม่จัดการออกแบบตกแต่งภายในเองซะเลยล่ะ จะจ้างฉันมาให้เสียเวลาทำไม หรือว่า... จริง ๆ แล้วคุณแค่อยากหาข้ออ้างมาเจอหน้าฉัน เพื่อชำระความแค้นเรื่องที่เราเคยประกาศสงครามกันไว้ตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัยกันแน่!" คำพูดนั้นทำให้ศิลาชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาที่เคยนิ่งสนิทไหววูบลงอย่างรวดเร็วราวกับผิวน้ำที่ถูกโยนก้อนหินลงไป ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบา ๆ แข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวอยู่ในอกของคนทั้งคู่ ศิลาหรี่ตาลง รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง เขาก้าวถอยหลังออกไปหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง แต่วับวาวในแววตากลับยิ่งทวีความเข้มข้น "เรื่องสมัยนั้น... คุณยังเก็บเอามาคิดเป็นตุเป็นตะอยู่อีกหรือครับ รินรดา" เสียงของเขาผ่อนเบาลง ทว่ากลับทรงพลังและบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "บางที... คนที่ยังติดอยู่กับอดีตและไม่ยอมก้าวออกไปไหน อาจจะไม่ใช่ผมหรอกนะครับ" รินรดาเม้มปากแน่นจนห่อเลือด เธอเกลียดรอยยิ้มเยือกเย็นแบบนั้น เกลียดแววตาที่เหมือนทะลุปรุโปร่งเข้าไปในความรู้สึกที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีแข็งกร้าว เธอยกแฟ้มในมือขึ้นทำท่าจะปะทะคารมต่อ แต่ก่อนที่ถ้อยคำเชือดเฉือนชุดใหม่จะหลุดออกจากริมฝีปาก เสียงเคาะประตูก็กระแทกเข้ามาขัดจังหวะสามครั้งติดต่อกันอย่างเร่งร้อน ก๊อก ก๊อก ก๊อก! ทั้งสองคนหันไปมองพร้อมกันโดยสัญชาตญาณ ประตูสตูดิโอเปิดผางออกอย่างแรงโดยไม่รอให้อذنอนุญาต ร่างท้วมของหัวหน้าฝ่ายบริหารโครงการก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด หอบหายใจถี่กระชั้นราวกับวิ่งหนีตายมาไกล "คุณศิลาครับ! คุณรินรดา! แย่แล้วครับ... เกิดเรื่องใหญ่ที่ไซต์งานหลักแล้ว!" ศิลาขมวดคิ้วมุ่นทันที ความสนใจถูกดึงกลับสู่สถานการณ์เฉพาะหน้า "เกิดอะไรขึ้น พูดให้มันชัดเจน" "โครงสร้างผนังรับแรงโซน A ที่เพิ่งเทคอนกรีตไปเมื่อวาน... มันเกิดรอยร้าวขนาดใหญ่ขึ้นอย่างไร theสาเหตุครับ และที่สำคัญที่สุด..." ผู้จัดการโครงการกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเอ่ยชื่อบุคคลที่ทำให้ทั้งห้องหยุดหายใจ "ท่านประธานใหญ่... ซึ่งก็คือคุณพ่อของคุณศิลา เพิ่งเดินทางไปถึงไซต์งานนั้นด้วยตัวเองครับ!" ศิลาหันขวับกลับมามองรินรดาในทันที ดวงตาคู่นคมกริบฉายแววตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด ขณะที่รินรดาเบิกตากว้างเมื่อตระหนักได้ทันทีว่าวิกฤตครั้งนี้ไม่ได้เป็นแค่เรื่องของงานออกแบบ แต่มันคือกับดักมรณะที่กำลังจะพังทลายทุกอย่างลงตรงหน้า ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความสัมพันธ์อันร้อนระอุนี้ด้วยกันนะครับ