กฎของพื้นที่ส่วนตัว

"ฉันคงไม่ได้มาขัดจังหวะอะไรสำคัญ... ของพวกเธอสองคนหรอกนะ?" ประโยคคำถามเจือรอยยิ้มเคลือบยาพิษของ 'พิมพ์พิชชา' ลอยเคว้งอยู่กลางห้องประชุมสตูดิโอ กลิ่นน้ำหอมแบรนด์เนมราคาแพงโชยปะปนกับความอึดอัดที่พุ่งสูงขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก รินรดากลืนก้อนความหงุดหงิดลงคออย่างยากลำบาก ขณะที่เธอกำลังจะอ้าปากสวนกลับเพื่อรักษาพื้นที่ส่วนตัวและศักดิ์ศรีของอินทีเรียดีไซเนอร์ ศิลากกลับชิงตัดหน้าขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เย็นชา และเฉียบคมราวกับใบมีดที่ถูกลับมาอย่างดี "ถ้าคุณคิดว่าการถกเถียงเรื่องค่า *Tolerance* ของรอยต่อผนังคอนกรีตเปลือยคือเรื่องสำคัญ... คุณก็ไม่ได้ขัดจังหวะอะไรหรอกครับ พิมพ์พิชชา เชิญนั่งก่อนสิครับ งานโปรเจกต์นี้ยังอีกยาวไกลที่คุณจะต้องมา *ตรวจความเรียบร้อย* อีกหลายรอบ" คำพูดของศิลามีความหมายแฝงที่บาดลึก รินรดาแอบเหลือบมองสันจมูกโด่งเป็นคมและกรามที่ขบเข้าหากันเล็กน้อยของสถาปนิกหนุ่ม เขากำลังหงุดหงิด—ไม่ใช่เพราะพิมพ์พิชชาโผล่มาถูกจังหวะนรก แต่หงุดหงิดที่ความเป็นมืออาชีพของเขาถูกรบกวนโดยผู้หญิงที่เขาพยายามตีตัวออกห่างมาตลอด เมื่อแขกไม่ได้รับเชิญผละออกไปคุยเรื่องแบบร่างอีกมุมหนึ่งของห้อง ศิลาก็ก้าวเท้าเข้ามาประชิดรินรดา ร่างสูงใหญ่ในเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปーンที่ท่อนแขนแกร่ง กลิ่นกายสะอาดผสมกลิ่นกระดาษไขและกาแฟคั่วบดเข้มข้นลอยเข้าแตะจมูกจนรินรดาต้องเผลอถอยหลัง ก้นของเธอชนเข้ากับโต๊ะเขียนแบบกระจกเสียงดังทึบ "ถอยไปนะศิลารดา คุณจะเข้าใกล้เกินไปแล้ว" รินรดาเอ็ดเบาๆ แต่ดวงตากลมโตกลับสบประสานกับดวงตาสีนิลคมกริบของเขาอย่างไม่ยอมแพ้ "ผมต่างหากที่ต้องบอกคุณว่า... อย่าล้ำเส้น" ศิลาโน้มตัวลงมา ใบหน้าของเขาห่างจากเธอไม่ถึงคืบ ไออุ่นจากร่างกายของชายหนุ่มแผ่ซ่านทะลุกรอบความระแวดระวัง "นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป โปรเจกต์รีโนเวตตึกนี้มีกฎเหล็กสามข้อที่คุณต้องปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด... ไม่มีข้อแม้ และไม่มีสิทธิ์ต่อรอง" รินรดาแค่น1เสียงในลำคอ ดวงตาฉายแววพยศเด่นชัด "กฎบ้าอะไรของคุณอีก ศิลา? นี่เราเป็นพาร์ทเนอร์ร่วมงานกันนะ ไม่ใช่ทาสในเรือนเบี้ยที่คุณจะขีดเส้นตีกรอบอะไรก็ได้ตามใจชอบ!" "ข้อแรก..." ศิลาไม่สนใจเสียงโวยวาย นิ้วเรียวยาวของสถาปนิกหนุ่มเคาะลงบนขอบโต๊ะกระจกเสียงดัง *ป๊อก* "ห้ามเข้าใกล้ห้องทำงานส่วนตัวของผมในรัศมีสามเมตรหลังหกโมงเย็นโดยไม่ได้รับอนุญาต... พื้นที่ตรงนั้นเป็นเขตปลอดคนจู้จี้" "น่าขันสิ้นดี! ฉันจะไปเหยียบตรงไหนในบริษัทนี้ก็ได้ เพราะนี่คือพื้นที่ทำงานร่วมกัน คุณไม่มีสิทธิ์มาห้าม!" รินรดาเถียงกลับทันควัน หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจที่กระชั้นชิดด้วยความโกรธ "ข้อสอง..." ศิลาดึงกระดาษโน้ตเปล่าแผ่นหนึ่งมาวางคั่นกลางระหว่างพวกเขา ปากกาหมึกซึมราคาแพงถูกจรดลงไปอย่างรวดเร็ว "ห้ามนำความรู้สึกส่วนตัว เรื่องไร้สาระสมัยเรียน หรืออคติส่วนตัวใดๆ เข้ามาปะปนกับงานออกแบบแปลนโครงสร้างเด็ดขาด งานคือาน รสนิยมของคุณกับผมมันคนละขั้ว... และผมเกลียดการทำงานกับคนไร้เหตุผลที่สุด" คำพูดประโยคหลังทิ่มแทงหัวใจของอินทีเรียสาวเข้าอย่างจัง รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนซีดขาว ความทรงจำสมัยมหาวิทยาลัยที่เคยถูกเขาปฏิเสธงานดีไซน์อย่างไร้เยื่อใยผุดวาบขึ้นมาในหัว ความเจ็บใจและทิฐิพุ่งพล่านจนเธออยากจะคว้าไม้บรรทัดเหล็กมาฟาดหัวคนตรงหน้าให้หายแค้น "แล้วข้อสามล่ะคะ... อ้อ ลืมไป ฉันควรใช้คำว่า 'ครับ' สินะคะถึงจะถูกใจคุณพ่อรูปหล่อเจ้าระเบียบ!" รินรดาประชดประชัน น้ำเสียงสั่นระรัวด้วยความอัดอั้น ศิลาชะงักไปนิดเมื่อได้ยินสรรพนามประชดประชันนั้น ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย เขาลดมือลงจากการค้ำโต๊ะ ยืดตัวตรงเต็มความสูงจนรินรดาต้องเงยหน้ามอง "ข้อสาม..." สถาปนิกหนุ่มเว้นจังหวะ น้ำเสียงทุ้มต่ำเปลี่ยนเป็นจริงจังและทรงพลังจนน่าขนลุก "ห้ามทำตัวสั่นเวลาที่ยืนใกล้ผม... เพราะมันทำให้ผมเสียสมาธิในการทำงาน" *ตูม!* คำพูดนั้นทำเอาหัวใจของรินรดากระดอนไปกระแทกซี่โครงจนเจ็บแปลบ เธอหน้าแดงซ่านด้วยความเคืองโกรธผสมความเขินอายที่ถูกจับไต๋ได้ เธอไม่ได้สั่นเพราะกลัวเขาสักหน่อย! เธอลมหายใจติดขัดเพราะรัศมีอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวผู้ชายคนนี้ต่างหาก "คุณมัน... หลงตัวเองที่สุดศิลา! ใครสั่นกัน ทุเรศ!" รินรดาผลอกร่างสูงออกเต็มแรงจนศิลาเซถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แต่รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลานั้นกลับยิ่งทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ราบคาบ "ถ้าไม่ได้สั่นเพราะกลัว... แล้วทำไมเสียงคุณถึงได้สั่นขนาดนั้นล่ะครับ รินรดา?" ศิลาเอ่ยเสียงนุ่ม เจือแววเย้าแหย่ที่หา ดู ได้ยากยิ่งจากผู้ชายคนนี้ เคมีที่คุกกรุ่นระหว่างคนทั้งคู่ร้อนระอุเสียจนบรรยากาศรอบข้างคล้ายมีประกายไฟแลบแปลบปลาบ รินรดาอ้าปากค้าง เตรียมจะพ่นคำด่าชุดใหญ่ใส่หน้าคนปากเสีย แต่ก่อนที่สงครามประสาทครั้งใหม่จะได้เริ่มต้นขึ้น เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* ทั้งสองคนหันไปมองพร้อมกัน ประตูห้องประชุมค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นร่างสูงโปรดของชายหนุ่มในชุดสูทสากลเนี้ยบกริบ ใบหน้าคมคายเปื้อนรอยยิ้มทรงเสน่ห์ที่รินรดาคุ้นเคยเป็นอย่างดี "สวัสดีครับทุกคน... ผมคงไม่ได้มาขัดจังหวะอะไรสำคัญของพวกคุณสองคนหรอกใช่ไหมครับ?" รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นว่าผู้มาใหม่คือใคร—บุคคลที่เธอกำลังพยายามหลบหน้าและไม่อยากให้เข้ามาพัวพันกับโปรเจกต์นี้มากที่สุดในโลก ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในโลกแห่งสถาปัตยกรรมและหัวใจที่ซับซ้อนด้วยกันนะครับ ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ