นัดหมายที่ล้มเหลว

เสียงล็อกประตูดัง *‘คลิก’* ก้องกังวานท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุมใหญ่ชั้นสิบสอง คือเสียงประกาศิตที่ทำให้ลมหายใจของรินรดาแทบสะดุด กลิ่นน้ำหอมกลิ่นมินต์จางๆ ผสมผสานกับกลิ่นอายฝนตกยามค่ำคืนที่คุ้นเคยจนน่าหงุดหงิดลอยปะทะจมูก เธอยังไม่ทันได้หันกลับไปเผชิญหน้า ร่างสูงโปรดในชุดสูทสีเทาเข้มที่ปลดกระดุมเม็ดบนออกอย่างลวกๆ ก็ก้าวเข้ามาขวางทางออกสุดท้ายไว้เสียแล้ว "คิดจะหนีผมไปถึงไหนครับ คุณรินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือแววเย้ยหยันดังขึ้นจากด้านหลัง ศิลาปรายตามองแฟ้มเอกสารในมือเธอ ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นสบตากับดวงตากลมโตที่กำลังเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เขายืนประชิดจนระยะห่างระหว่างกันแทบไม่เหลือพื้นที่ให้หายใจ ความเย็นชาที่เขามักใช้สร้างกำแพงใส่เธอเสมอในยามปกติ บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยประกายตาคมกริบที่ดุดันและร้อนแรงเสียยิ่งกว่าเตาผลาญ "ถอยไปนะศิลา ฉันมีธุระด่วน" รินรดาเชิดหน้าขึ้น พยายามกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียงด้วยการส่งยิ้มหยันกลับไป "หรือว่าสถาปนิกผู้ยิ่งใหญ่เกิดอาการสมองฝืด คิดแบบแปลนไม่ออก จนต้องตามมาขโมยไอเดียอินทีเรียต๊อกต๋อยอย่างฉันในห้องมืดๆ สองต่อสองแบบนี้ล่ะคะ" ศิลาไม่ตอบ เขาก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว บีบให้แผ่นหลังบางของเธอต้องแนบชิดติดกับบานกระจกใสที่สะท้อนภาพเมืองหลวงยามค่ำคืนเบื้องล่าง แสงไฟนีออนจากตึกฝั่งตรงข้ามสาดส่องเข้ามาเป็นเงาทอดยาว ขับเน้นสันจมูกโด่งเป็นคมและริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันอย่างถือดีของเขาให้ดูอันตรายเป็นทวีคูณ "ปากเก่งไม่เปลี่ยน..." ศิลาโน้มตัวลงมา กระซิบชิดใบหูจนลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านผิวแก้มเนียน "แต่ดูเหมือนคุณจะลืมไปนะว่า ตึกทั้งตึกนี้ระบบไฟถูกตัดเพื่อซ่อมบำรุงฉุกเฉิน และกุญแจสำรองดอกเดียว... ก็อยู่ในกระเป๋าผม" รินรดาผงะ ดวงตาคู่สวยหรี่ลงอย่างไม่เชื่อหู "คุณหมายความว่า..." "หมายความว่าเราติดอยู่ที่นี่ด้วยกันจนถึงเช้าครับ" ศิลาผละออกมายิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เธอมองว่ามันชวนหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวผิดจังหวะจนน่ากลัว "ถ้าไม่อยากนั่งคุยกันตาปริบๆ ในความมืด ผมว่าเรามาเคลียร์ป,เรื่องรสนิยมงานออกแบบที่ค้างคาตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัยให้มันจบๆ ไปซะดีกว่า" บรรยากาศในห้องแคบลงถนัดตา ความเงียบสงบที่ควรจะมีกลับถูกแทนที่ด้วยแรงกดดันทางอารมณ์ที่พุ่งสูงลิ่ว ทั้งสองยืนจ้องตากันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ แต่ในขณะเดียวกัน แรงดึงดูดประหลาดบางอย่างก็กำลังทำหน้าที่กัดเซาะกำแพงทิฐิที่ทั้งคู่ต่างสร้างขึ้นมานานนับปี รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอกอดอกแน่นขึ้นเพื่อป้องกันตัวเองจากรัศมีคุกคามที่แผ่ออกมาจากชายหนุ่ม "เรื่องในอดีตมันจบไปแล้วศิลา คุณจะขุดคุ้ยขึ้นมาทำไมอีก หรือว่าปมด้อยเรื่องที่ฉันเคยปฏิเสธงานของคุณในวันนั้น มันยังฝังใจคุณจนนอนไม่หลับมาจนถึงทุกวันนี้" คำพูดแทงใจดำนั้นทำให้แววตาของศิลาเปลี่ยนไปชั่วขณะ ความขี้เล่นเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความดุดันที่ลẫกซึ้งเกินกว่าจะคาดเดา เขายื่นมือหนาขึ้นไปยันบานกระจกเหนือศีรษะของเธอ กักขังเธอไว้ในอ้อมแขนโดยสมบูรณ์ กลิ่นกายของเขาอบอวลไปด้วยความดุดันและเย้ายวนในเวลาเดียวกัน "คุณเข้าใจผิดแล้ว รินรดา" ศิลาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สายตาคมกราบกรานสำรวจทุกตารางinch บนใบหน้าของหญิงสาวราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่างที่เธอซ่อนไว้ "ผมไม่เคยติดใจเรื่องที่คุณปฏิเสธงาน... แต่สิ่งที่ผมติดใจมาตลอดสัปดาห์นี้ คือการที่คุณทำเป็นมองไม่เห็นสายตาที่ผมมองคุณต่างหาก" คำสารภาพที่หลุดออกมาอย่างไร้การป้องกัน ทำให้ห้องประชุมทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน รินรดาลืมหายใจไปชั่วขณะ หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำจนดังสะท้อนก้องในโสตประสาท เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมคายนั้น และพบเงาสะท้อนของตัวเองที่กำลังสั่นไหวอยู่ในนั้นอย่างชัดเจน เคมีที่คุกกรุ่นระหว่างความรักและความเกลียดชังระเบิดออกอย่างไร้การควบคุม ศิลาขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด ริมฝีปากของเขาอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่เซนติเมตร ความเย้ายวนของบรรยากาศพาให้สติสัมปชัญญะของทั้งคู่เริ่มพร่าเลือน มือเรียวของรินรดาที่เคยกอดอกไว้ค่อยๆ คลายออกโดยไม่รู้ตัว ปลายเลิฟเลเบิลของความรู้สึกกำลังล่อลวงให้พวกเขาก้าวข้ามเส้นกั้นบางๆ ที่ขีดไว้ ทว่า— *กริ๊งงงงงง!* เสียงโทรศัพท์มือถือที่แผดเสียงดังลั่นทำลายมนמהตร์สะกดทุกอย่างในห้องลงอย่างไม่ไว้หน้า ศิลาหน้าตึงขึ้นด้วยความหงุดหงิด ขณะที่รินรดาสะดุ้งสุดตัวราวกับเพิ่งตื่นจากภวังค์ ชายหนุ่มจำใจผละถอยหลังออกไปอย่างหัวเสีย ควักสมาร์ทโฟนออกมาด้วยสีหน้าถมึงทึงก่อนจะกดรับสายด้วยน้ำเสียงกระดากหู "มีอะไร..." แต่เสียงที่ตอบกลับมาจากปลายสายผ่านสปีกเกอร์โฟนในความเงียบ กลับทำให้เลือดในกายของศิลาและรินรดาเย็นเฉียบลงพร้อมๆ กัน *‘ศิลา! แกอยู่ไหนวะ ชิบหายแล้ว... ทางโครงการส่งคนตรวจสภาพตึกกะกลางคืนเพิ่มโดยไม่แจ้งล่วงหน้า ตอนนี้เจ้าหน้าที่กำลังไขกุญแจสำรองเปิดประตูเข้าไปในห้องประชุมชั้นสิบสองแล้วเว้ย!’* ศิลาหันขวับกลับมามองรินรดาที่หน้าถอดสีทันที ดวงตาของทั้งคู่เบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ และเสียงไขกุญแจดังมาจากหน้าประตูห้องประชุม— ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับตัวละครของเรานะครับ