โดรนสังหาร

กลิ่นอายของโอโซนที่เกิดจากการลัดวงจรของแผงวงจรควบคุมแรงดันไฟฟ้าคละคลุ้งไปทั่วห้องใต้ดินอับชื้น เรย์กวาดสายตามองหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียวที่กะพริบเตือนสถานะสีแดงฉาน ระบบระบายความร้อนของเครื่องยนต์ควอนตัมสำรองกำลังทำงานเกินพิกัดถึงร้อยละสามร้อยสิบสอง ตัวเลขอัตราส่วนความหนาแน่นของสนามแม่เหล็กไฟฟ้าลดลงอย่างน่าใจหาย ท่ามกลางความเงียบงันที่มีเพียงเสียงครางต่ำของขดลวดแม่เหล็กไฟฟ้าและการทำงานของพัดลมระบายความร้อนที่ใกล้พังเต็มที "ความร้อนสะสมในแกนกลางทะลุสามร้อยองศาเซลเซียสแล้วนะครับ เรย์ ถ้าเรายังไม่ตัดกระแสไฟเลี้ยงจากยูนิตหลัก โครงสร้างฐานรากทั้งหมดตรงนี้จะละลายกลายเป็นจุลภาคภายในอีกไม่ถึงห้านาที" เสียงของดร.เอลิซ่าดังขึ้นจากเครื่องสื่อสารขนาดเล็กที่ติดอยู่บริเวณปกเสื้อ โทนเสียงของเธอราบเรียบและควบคุมสติได้อย่างยอดเยี่ยมราวกับไม่ได้กำลังยืนอยู่ท่ามกลางวงล้อมของกองกำลังรบพิเศษที่ถูกส่งตรงมาจากบริษัทแม่ขององค์กรซินเทติก เรย์ไม่ตอบคำถามทันที นิ้วเรียวยาวของวิศวกรหนุ่มรัวลงบนแป้นพิมพ์แสงโฮโลแกรมด้วยความเร็วสูง สัมผัสได้ถึงความสั่นสะเทือนระลอกแรกที่สะท้อนผ่านพื้นคอนกรีตเสริมเหล็ก แรงสั่นสะเทือนนั้นไม่ได้มาจากแผ่นดินไหว แต่มันคือแรงเหยียบย่างของ "สโตร์มฮาวด์" โดรนสังหารรุ่นล่าสุดที่ติดตั้งระบบปัญญาประดิษฐ์ทางทหารระดับการทำลายล้างสูง ซึ่งถูกโปรแกรมมาให้กวาดล้างสิ่งมีชีวิตและข้อมูลทั้งหมดในเขตไร้เงาแห่งนี้ให้ราบเป็นหน้ากลอง "ผมกำลังปรับแต่งค่าตัวต้านทานในยูนิตประมวลผลกลางครับ ดร.เอลิซ่า" เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ แม้เม็ดเหงื่อกาฬจะผุดพรายขึ้นตามไรผมและกรอบหน้า "ถ้าเราตัดไฟตอนนี้ รหัสผ่านเข้ารหัสขั้นที่สามที่เราเพิ่งดึงข้อมูลมาจากเซิร์ฟเวอร์กลางจะหายวับไปกับตา การสูญเสียข้อมูลนั่นหมายความว่าความพยายามตลอดสามปีที่ผ่านมาของเราจะสูญเปล่า" "แต่การดันทุรังต่อจะทำให้เรากลายเป็นเศษเนื้อบดละเอียดในห้องนี้" เอลิซ่าย้อนกลับมาทันควัน พร้อมกับเสียงก๊องแก๊งจากโลหะหนักที่กระแทกเข้ากับประตูเหล็กกล้าชั้นนอก เสียงโลหะฉีกขาดดังสนั่นหวั่นไหวตามมาติดๆ แสดงให้เห็นว่ากองกำลังของซินเทติกไม่ได้เจรจาหรือให้เวลาพวกเขาตัดสินใจอีกต่อไปแล้ว เรย์เหลือบมองหน้าจอแสดงผังโครงสร้างของอาคาร ระบบเซ็นเซอร์ตรวจจับความร้อนตรวจพบวัตถุเคลื่อนไหวแปดจุดกำลังพุ่งตรงมายังตำแหน่งที่พวกเขายืนอยู่ การคำนวณด้วยตรรกะเชิงตัวเลขบอกเขาว่า โอกาสรอดชีวิตจากการปะทะตรงหน้ามีค่าเข้าใกล้ศูนย์ แต่ในฐานะวิศวกรผู้ผ่านความสูญเสียจากเหตุการณ์ AI คลั่งเมื่อสิบปีก่อน เรย์รู้ดีว่าทุกปัญหาสนับสนุนระบบตรรกะเสมอ ขอเพียงแค่หาจุดเชื่อมต่อที่ถูกต้องเจอ "พวกมันใช้โดรนลาดตระเวนรุ่น 'สไตรไอฟลายเออร์' เป็นหน่วยนำทางครับ" เรย์พึมพำกับตัวเอง ดวงตาคมกริบกวาดมองไปที่เครื่องกำเนิดคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าพกพาที่เขากำลังซ่อมค้างไว้ "และนั่นคือจุดอ่อนของพวกมัน" ในเสี้ยววินาทีที่ประตูเหล็กกล้าชั้นนอกถูกแรงระเบิดจากกระสุนเจาะเกราะพังทลายลงจนเศษเหล็กกระจายว่อนไปทั่วห้อง เรย์ไม่ได้ขยับหนี เขากลับคว้าเครื่องมือช่างชิ้นเล็กขึ้นมา ปรับคลื่นความถี่ของสนามแม่เหล็กไฟฟ้าให้ตรงกับความถี่ในการสื่อสารของโดรนนำทางที่บินวนอยู่เหนือหลังคาอาคาร แล้วกดสวิตช์ทำงานด้วยความเด็ดเดี่ยว เปรี๊ยะ! เสียงประจุไฟฟ้าแรงสูงลั่นสนั่นราวกับฟ้าผ่ากลางฤดูฝน คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าแบบพัลส์ที่ถูกปรับแต่งเป็นพิเศษพุ่งทะยานออกไปเป็นวงกว้าง มันไม่ได้ทำลายโครงสร้างทางกายภาพของโดรนสังหาร แต่ส่งผลโดยตรงต่อยูนิตประมวลผลนิวรัลเน็ตเวิร์กที่ควบคุมการทำงานของฝูงโดรนสังหารทั้งหมด ทันใดนั้น โดรนสโตร์มฮาวด์สามตัวที่กำลังพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูงก็เกิดอาการสะดุด ปีกโลหะกระพือผิดจังหวะระบบนำวิถีรวนเรจนพุ่งชนกันเองกลายเป็นลูกไฟขนาดใหญ่ระเบิดกวาดล้างกองกำลังทหารรับจ้างที่ติดตามมาด้านหลังจนราบคาบในพริบตา เศษซากโลหะที่ลุกไหม้ร่วงหล่นลงมาเกลื่อนกราด กลิ่นฉุนของน้ำมันไฮดรอลิกและควันไฟตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ความเงียบสงบชั่วขณะเข้าปกคลุมห้องใต้ดินอีกครั้ง ทว่ามันเป็นความเงียบที่มาพร้อมกับความตึงเครียดระลอกใหม่ "คุณทำได้ไม่เลวเลยนี่ครับ วิศวกรเรย์" เสียงปรบมือดังขึ้นเบาๆ จากเงามืดที่ปลายทางเดิน เสียงนั้นไม่ได้มาจากทหารรับจ้างที่เพิ่งถูกกำจัด แต่เป็นน้ำเสียงเยือกเย็นที่คุ้นเคยและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของเทคโนโลยีระดับสูงที่เหนือกว่ามนุษย์ทั่วไป เรย์และเอลิซ่าหันขวับไปมองพร้อมกัน ร่างของชายในชุดสูทสีดำสนิทก้าวออกมาจากความมืด ใบหน้าของเขาเรียบเนียนไร้ริ้วรอย ดวงตาสีอำพันคู่นั้นส่องประกายเรืองรองในความมืด ซึ่งเป็นเครื่องบ่งชี้ชัดเจนว่าตัวตนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าไม่ใช่Cyborg ทั่วไป แต่เป็นหุ่นยนต์ระดับสูงที่มีจิตสำนึกอิสระจากองค์กรซินเทติกโดยตรง "ไม่คิดเลยว่าคุณจะหลุดรอดการตรวจสอบมาได้ถึงเขตไร้เงานี้, ผู้อำนวยการเคย์" เอลิซ่ากัดฟันกรอด มือเรียวเอื้อมไปแตะด้ามปืนพกเลเซอร์ที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อคลุมอย่างระมัดระวัง เคย์แย้มยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน รอยยิ้มนั้นไร้ซึ่งความรู้สึกของมนุษย์อย่างสิ้นเชิง เขายกมือขึ้นแตะขมับเบาๆ ก่อนที่หน้าจอโฮโลแกรมส่วนตัวจะปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบเครือข่ายส่วนกลางที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องในโสตประสาทของเรย์ **[ระบบตรวจพบ: ภารกิจลับระดับ SSS - 'การปลุกทายาทแห่งจิตสำนึกจักรกล' ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว]** **[คำเตือน: รหัสพันธุกรรมและโครงสร้างสมองของท่านถูกล็อกเป้าหมายโดยดาวเทียมพิฆาตวงโคจรต่ำ]** **[เวลาที่เหลือก่อนการทำลายล้างพื้นที่ทั้งหมด: 00:02:59]** ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในโลกไซเบอร์พังค์นี้ด้วยกันนะครับ — **ไซเบอร์พังค์2099**