ศัตรูจากแดนเหนือ

กลิ่นอายคาวเลือดลอยอวลคละคลุ้งตัดผ่านความเงียบงันยามวิกาล บนยอดเขาเมฆาขาวเวลานี้หาได้มีความสงบดังเช่นทุกค่ำคืนไม่ ปราณกระบี่นับหมื่นสายที่เคยแผ่พุ่งปกป้องเขตอาคมสำนัก บัดนี้กลับแตกซ่านกระจัดกระจายราวกับเศษแก้วต้องลมพายุ "ช่างน่าขันนัก... สำนักกระบี่อันดับหนึ่งแห่งยุทธภพ เหตุใดจึงเหลือเพียงมดปลวกที่รอวันถูกเหยียบย่ำเช่นนี้เล่า?" น้ำเสียงแหบพร่าทว่าทรงพลังอำนาจ กดทับกดดันจนสรรพสิ่งรอบกายราวกับหยุดนิ่ง ความกดดันระดับขอบเขตวิญญาณยุทธ์ขั้นสมบูรณ์แผ่ขยายปกคลุมไปทั่วสารทิศ ราวกับท้องนภากำลังพังทลายลงมาเบื้องล่าง บรรดาศิษย์สำนักเมฆาขาวต่างกระอักโลหิตออกมาคำโต เข่าทรุดลงแนบพื้นด้วยความหวาดกลัวจนแทบสิ้นสติ หลินฟานยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีขาวสะอาดตาไม่ได้สะท้านสะเทือนต่อแรงกดดันนั้นแม้แต่น้อย ดวงตาคู่นคมกริบดั่งคมกระบี่จ้องมองไปยังความมืดเบื้องหน้าอย่างเย็นชา มือขวาของเขากุมด้ามกระบี่อัคคีโลหิตไว้หลวมๆ ทว่าแววตากลับฉายประกายสังหารที่ดุร้ายยิ่งกว่าสัตว์ป่ากระหายเลือด ข้างกายเขาคือมู่หรงเซวี่ย นางเซียนผู้เยือกเย็นแห่งสำนักเมฆาขาว อาภรณ์สีฟ้าครามของนางพลิ้วไหวตามแรงลมปราณที่ปั่นป่วน ใบหน้างามล้ำเลิศไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเพียงความเด็ดเดี่ยวและไอปราณกระบี่เย็นเยียบที่พร้อมจะปลิดชีพศัตรูได้ทุกเมื่อ นางเหลือบมองแผ่นหลังกว้างของบุรุษเบื้องหน้าแวบหนึ่ง หัวใจที่เคยด้านชามาตลอดชีวิตการบำเพ็ญเพียรกลับอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาด ในสถานการณ์ความเป็นความตายเช่นนี้ นางกลับรู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูกเมื่อมีเขาอยู่เคียงข้าง "หลินฟาน... เจ้าถอยไปก่อนเถอะ" มู่หรงเซวี่ยเอמהเสียงเรียบ ทว่าแฝงความห่วงใยไว้ลึกซึ้ง นางรู้ดีว่าศัตรูที่มาเยือนในยามวิกาลนี้ไม่ใช่ระดับผู้อยู่ในยุทธภพทั่วไป แต่มันคือตัวตนระดับบรรพจารย์ที่ซ่อนเร้นมานับร้อยปี "ถอยหรือ?" หลินฟานแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเยียบเย็นราวน้ำแข็งพันปี น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังอำนาจ "ในพจนานุกรมของข้า 'หลินฟาน' คำว่าถอยไม่เคยมีอยู่... อีกอย่าง มันบังอาจย่างกรายเข้ามาในอาณาเขตที่ข้าปกป้อง เท่ากับมันรนหาที่ตายเอง" สิ้นคำพูด เงาร่างสีดำสนิทสายหนึ่งก็พุ่งทะยานแหวกม่านเมฆลงมาประทับบนลานหินเบื้องหน้า แรงกระแทกจากการปรากฏตัวทำให้แผ่นหินแกรนิตหนานับร้อยปีแตกละเอียดเป็นผุยผง ปรากฏร่างของชายชราผู้หนึ่ง สวมชุดคลุมยาวสีดำปักลวดลายหัวกะโหลกอสูร ดวงตาทั้งสองข้างลึกล้ำราวกับหลุมดำที่พร้อมจะกลืนกินวิญญาณของผู้คน ทั่วร่างแผ่ไอปีศาจสีดำทมิฬพวยพุ่งออกมาไม่ขาดสาย มันคือ 'เจ้าสำนักปีศาจโลหิต' ผู้เรืองนามและสร้างความหวาดผวาให้แก่ยุทธภพฝ่ายมารมาอย่างยาวนานนับศตวรรษ! "ฮ่าๆๆๆ... ช่างเป็นเด็กหน้าร่นที่ปากกล้าเสียจริง หลินฟาน เจ้าคิดว่าการที่เจ้าสังหารผู้อาวุโสสำนักมารของข้าไปไม่กี่คน แล้วเจ้าจะคิดว่าตนเองไร้เทียมทานในใต้หล้าแล้วงั้นรึ?" เจ้าสำนักปีศาจโลหิตกวาดสายตามองคนทั้งสองด้วยแววตาดดูแคลน รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนใบหน้ายับย่น หลินฟานไม่เอวาจาโต้ตอบ เขาก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าวอย่างมั่นคง รัศมีกระบี่รอบกายระเบิดออกทันinสตรีมความสว่างเจิดจ้าดั่งดวงตะวันยามเที่ยงวัน พลังปราณกระบี่ขั้น "ไร้ลักษณ์" หมุนวนรอบตัวเขาอย่างบ้าคลั่ง สัจธรรมแห่งวิถีกระบี่ที่หลอมรวมฟ้าดินและจิตวิญญาณเข้าไว้ด้วยกันเริ่มแผ่ซ่านออกไปกดดันไอปีศาจจนเริ่มถอยร่น "กระบี่ของข้า ไม่เคยสนว่าเจ้าจะเป็นใคร... สนเพียงแค่ว่า วันนี้หัวของเจ้า สมควรจะต้องหลุดจากบ่าหรือไม่เท่านั้น" หลินฟานกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความเกรงกลัวใดๆ สัญชาตญาณแห่งนักฆ่าและเซียนกระบี่ผู้ทะนงตนหลอมรวมเป็นหนึ่ง มู่หรงเซวี่ยขยับตัวเข้าประชิดด้านข้างเล็กน้อย กระบี่วิเศษในมือของนางส่งเสียงคำรามเบาๆ สอดรับกับไอปรารถนาสังหารของหลินฟาน เคมีระหว่างคนทั้งสองในยามนี้ช่างงดงามและน่าเกรงขามยิ่ง จอมยุทธ์ผู้ท้าทายสวรรค์เคียงคู่กับนางเซียนผู้เยือกเย็น ทั้งสองหลอมรวมเจตంటาเป็นหนึ่งเดียวอย่างไร้ที่ติ เจ้าสำนักปีศาจโลหิตหรี่ตาลงเล็กน้อย ความรู้สึกไม่ชอบมาพากลแล่นริ้วขึ้นในใจ แม้หลินฟานจะยังอยู่ในขอบเขตที่ต่ำกว่าตน แต่แรงกดดันจากวิถีกระบี่ที่อีกฝ่ายแผ่ออกมากลับทำให้จิตวิญญาณของมันสั่นสะท้านอย่างหาสาเหตุไม่ได้ "เด็กน้อย... เจ้าคิดว่าวิชากระบี่กระจ้อยร่อยของเจ้า จะทานทนพลังวิญญาณปีศาจพันปีของข้าได้งั้นรึ? ตายเสียเถอะ!" เจ้าสำนักปีศาจโลหิตคำรามลั่น ฟ้าดินแปรเปลี่ยนเป็นสีเลือดในพริบตา ฝ่ามือสีดำมหึมาที่อัดแน่นไปด้วยวิญญาณอาฆาตพุ่งแหวกอากาศตรงเข้าใส่หลินฟานและมู่หรงเซวี่ยด้วยความเร็วสูงราวกับสายฟ้าแลบ แรงปะทะนั้นมหาศาลจนภูเขาเมฆาขาวทั้งลูกสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น หลินฟานไม่หลบหนี ดวงตาคมกริบเป็นประกายวาวโรจน์ เขาตวัดมือขวาขึ้นช้าๆ ทว่ามั่นคง ร่างทั้งร่างอาบไล้ด้วยแสงกระบี่เจิดจ้า พริบตานั้นเอง นิ้วเรียวยาวของหลินฟานก็แตะลงบนด้ามกระบี่อัคคีโลหิตที่เหน็บอยู่ข้างเอว... เปรี้ยง! เสียงอสนีบาตคำรามก้องฟ้าสะท้านสะเทือนดั่งทัณฑ์สวรรค์กำลังจะลงทัณฑ์ กระบี่ถูกชักออกจากฝักเพียงครึ่งนิ้ว—! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของกระบี่ไร้ลักษณ์เสมอมานะครับ