ฟื้นฟูพลังด้วยโอสถทิพย์

"เขาคือ... อาจารย์ผู้ล่วงลับของเจ้า... ผู้อาวุโสไป๋หลี่ผู้ซึ่งควรจะดับสูญไปเมื่อร้อยปีก่อน!" น้ำเสียงที่สะท้อนก้องในโสตประสาทของหลินฟานไม่ได้สร้างความตื่นตระหนกแก่เขาแม้แต่น้อย ทว่ากลับจุดประกายเพลิงโทสะสายหนึ่งที่ถูกกดทับไว้ลึกสุดขั้วหัวใจ ดวงตาคมกริบดั่งคมกระบี่ของเขากวาดมองร่างโปร่งแสงที่ลอยเด่นอยู่เบื้องหน้า ร่างนั้นแผ่ไอเย็นเยียบของมัจจุราชออกมาปกคลุมทั่วทั้งถ้ำลับแลแห่งนี้ "ไป๋หลี่... เฒ่าสารเลว เจ้ายังมีหน้ามาเหยียบยิมแดนมนุษย์อีกหรือ" หลินฟานกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับหนักหน่วงราวนقبภูเขาไท่ซานกดทับ จิตสังหารพวยพุ่งออกจากร่างโดยไร้การควบคุม ไอสีเงินยวงแผ่ขยายเป็นวงกว้างจนผนังถ้ำศิลาแกร่งเกิดรอยร้าวลึก ร่างโปร่งแสงของผู้อาวุโสไป๋หลี่แย้มยิ้มเยือกเย็น ดวงตาฝ้าฟางคู่นั้นเต็มไปด้วยความริษยาและอำมหิตที่สะสมมานานนับศตวรรษ "หลินฟาน... ศิษย์รักของข้า เจ้าคิดว่าการกลับชาติมาเกิดใหม่จะช่วยให้เจ้าหลุดพ้นจากเงื้อมมือข้าได้กระนั้นหรือ? เคล็ดวิชากระบี่กลืนฟ้าที่เจ้าฝึกฝน แท้จริงแล้วก็คือสะพานเชื่อมให้ข้าได้กลืนกินพลังปราณบริสุทธิ์ของเจ้าในยามที่เจ้าอ่อนแอที่สุดต่างหาก!" มู่หรงเซวี่ยที่ยืนอยู่เคียงข้าง กัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความหนาวเหน็บจากปราณมืดของไป๋หลี่กำลังกัดกินเส้นชีพจรของนางอย่างช้าๆ พิษร้ายจากกระบี่มารเมื่อศึกก่อนยังคงตกค้างอยู่ในร่าง ทำให้การโคจรพลังปราณของนางติดขัด นางยื่นมืออันสั่นเทาไปจับชายเสื้อของหลินฟานไว้แน่น "หลินฟาน... อย่าหลงกลมัน พลังของมันในตอนนี้เป็นเพียงเศษเสี้ยวจิตวิญญาณที่ตกค้าง..." หลินฟานเหลือบสายตาไปมองหญิงสาวข้างกาย แววตาที่เคยเย็นชาเฉียบขาดพลันอ่อนแสงลงวูบหนึ่ง ความห่วงใยที่ซ่อนเร้นอยู่ก้นบึ้งหัวใจถูกถ่ายทอดผ่านฝ่ามืออุ่นที่กุมมืออันเย็นเฉียบของนางไว้ "เจ้าอดทนอีกนิด..." หลินฟานกระซิบแผ่วเบา ทว่ามั่นคงดั่งหินผา "หนี้เลือดร้อยปีก่อน ข้ายังไม่ได้ชำระ วันนี้ต่อให้มันเหลือเพียงจิตวิญญาณ ข้าก็จะสับมันเป็นหมื่นๆ ชิ้น!" สิ้นเสียงคำรามก้อง หลินฟานสะบัดมือขวา คมกระบี่ไร้ลักษณ์ปรากฏขึ้นในมือโดยไร้เสียง มันไม่ใช่ศาสตราวุธกายภาพ หากแต่เป็นรวมตัวของเจตจำนงแห่งกระบี่ที่คมกริบจนสามารถตัดผ่านมิติเวลาได้ "ทะยานฟ้า... สยบมาร!" แสงกระบี่สีครามเจิดจ้าพุ่งทะยานขึ้นสู่เบื้องบน ผ่าทะลุเพดานถ้ำศิลาจนเศษหินและฝุ่นผงร่วงหล่นราวกับหิมะโปรุยนอกฤดูกาล แรงกดดันจากวิชากระบี่ระดับมหาเทพทำให้จิตวิญญาณของไป๋หลี่กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ร่างโปร่งแสงเริ่มบิดเบี้ยวและสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง "เจ้าเด็กโง่! เจ้าคิดว่าจะสังหารข้าผู้ไร้ร่างเนื้อได้ง่ายๆ งั้นหรือ!" ไป๋หลี่คำรามลั่น ประสานอินทร์ด้วยมือทั้งสองข้าง ก่อเกิดเป็นค่ายกลโลหิตพุ่งเข้าโอบล้อมร่างของหลินฟานและมู่หรงเซวี่ย ไอหมอกสีดำทมิฬส่งกลิ่นเหม็นเน่าราวกับซากศพนับหมื่น พยายามกัดกร่อนเกราะปราณคุ้มกันของทั้งสอง สถานการณ์คับขันถึงขีดสุด! พลังปราณของหลินฟานถูกดึงออกไปใช้จนเกือบหมดสิ้นในการโจมตีเมื่อครู่ ในขณะที่มู่หรงเซวี่ยใกล้จะหมดสติเพราะพิษร้ายในร่างกายกำเริบ หากปล่อยไว้เช่นนี้ ทั้งสองจะต้องตกเป็นเหยื่อของไป๋หลี่อย่างแน่นอน "เซวี่ยเอ๋อร์..." หลินฟานหันมามองนาง สายตาคู่นั้นเด็ดเดี่ยวและเปี่ยมด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจเอ่ยเป็นคำพูด "เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น" มู่หรงเซวี่ยเบิกตากว้างเล็กน้อย นางเข้าใจความหมายในแววตานั้นทันที ใบหน้าที่เคยเย็นชาดั่งน้ำแข็งพลันขึ้นสีแดงระเรื่อ แม้ในสถานการณ์เป็นตายเท่ากัน หัวใจของนางกลับเต้นระรัวราวกับกลองศึก นางพยักหน้ารับช้าๆ อย่างไร้ซึ่งความลังเล "ข้า... มอบกายและใจให้ท่านแล้ว หลินฟาน..." เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบา ทว่าหนักแน่นดั่งคำมั่นสัญญา หลินฟานไม่รอช้า เขาโอบประคองร่างอรชรของมู่หรงเซวี่ยเข้าสู่อ้อมกอด ทั้งสองนั่งขัดสมาธิลงกลางค่ายกลโลหิตที่กำลังบดขยี้ หลับตาลงและเริ่มโคจรเคล็ดวิชา "คัมภีร์หยินหยางบรรจบ" ซึ่งเป็นยอดวิชาบำเพ็ญเพียรคู่ระดับบรรพกาลที่สูญหายไปจากยุทธภพ วูบ! ทันทีที่ริมฝีปากของทั้งสองแตะเข้าหากันอย่างแผ่วเบา พลังปราณสองสายที่แตกต่างอย่างสุดขั้ว—หยางอันร้อนแรงดั่งสุริยันของหลินฟาน และหยินอันบริสุทธิ์ดั่งจันทราของมู่หรงเซวี่ย—ก็หลอมรวมเข้าด้วยกันอย่างกลมกลืน เกิดเป็นเกลียวคลื่นพลังงานสีทองและสีเงินพวยพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องนภา ทะลุทะลวงค่ายกลโลหิตของไป๋หลี่จนแตกละเอียดเป็นจุล! "อ๊ากกก! วิชาบำเพ็ญเพียรคู่บ้าอะไรกัน! นี่มัน... พลังแห่งการฟื้นฟูระดับใดกัน!" ไป๋หลี่แผดเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวอย่างแท้จริง เมื่อแสงสว่างเจิดจ้าจากการหลอมรวมพลังปราณเริ่มแผดเผาจิตวิญญาณของมันให้สลายกลายเป็นจุล ภายในห้วงมิติแห่งการบำเพ็ญเพียรคู่ หลินฟานรู้สึกได้ถึงกระแสพลังอันมหาศาลที่หลั่งไหลเข้ามาหล่อเลี้ยงเส้นชีพจรที่ขาดวิ่นของเขา ทุกๆ ลมหายใจเข้าออกคือการทะลวงผ่านขอบเขตพลังเดิมอย่างไร้ขีดจำกัด ร่างกายของเขาถูกชำระล้างด้วยหยาดเหงื่อและปราณทิพย์จากคู่บำเพ็ญ ผิวหนังเปล่งประกายแสงสีทองเรืองรองราวกับเทพเซียนจุติ ในขณะเดียวกัน มู่หรงเซวี่ยก็ส่งเสียงครางแผ่วเบาด้วยความซ่านสยิวและเจ็บปวดในคราเดียวกัน พิษร้ายที่กัดกินร่างกายของนางถูกเผาผลาญจนหมดสิ้นด้วยความร้อนแรงของพลังหยางจากหลินฟาน เส้นชีพจรของนางขยายกว้างขึ้นอย่างไร้เคยเป็นมาก่อน ผิวพรรณเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวล ดวงตาสง่างามคู่นั้นเปิดขึ้นพร้อมกับประกายแสงเจิดจ้า ขอบเขตพลังของนางพุ่งทะยานข้ามคอขวดที่ติดอยู่มานานหลายปีในพริบตาเดียว! บูมมม! เสียงระเบิดกัมปนาทดังสนั่นหวั่นไหวทั่วทั้งหุบเขา ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์พุ่งทะยานออกจากร่างของหลินฟานนับหมื่นสาย สลายร่างจิตวิญญาณของไป๋หลี่จนไม่เหลือแม้แต่เศษธุลี ความแค้นร้อยปีได้รับการชำระสะงัดสิ้น ณ วินาทีนั้น! ทว่า... ท้องฟ้ายามราตรีที่ควรจะสงบกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน เมฆทมิฬหนาทึบม้วนตัวเข้าหากันอย่างบ้าคลั่ง สายฟ้าสีม่วงเข้มขนาดเท่าลำต้นตาลฟาดผ่าลงมาตรงกลางถ้ำที่พวกเขานั่งอยู่ ทัณฑ์สวรรค์... กำลังจะมาเยือนผู้ที่ฝืนลิขิตฟ้าด้วยการบำเพ็ญเพียรคู่จนทะลวงขอบเขตข้ามขั้น! หลินฟานลืมตาขึ้น ชายหนุ่มรวบกอดมู่หรงเซวี่ยไว้แนบอก ใบหน้าคมคายแหงนมองท้องฟ้าด้วยรอยยิ้มหยัน ไร้ซึ่งความหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขากระชับกระบี่ในมือเตรียมพร้อมรับมือกับสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์ที่จะตัดสินชะตากรรมของพวกเขาทั้งสอง ทันใดนั้นเอง... เสียงปรบมือเบาๆ ดังขึ้นจากความมืดมิดที่ลึกที่สุดของถ้ำ พร้อมกับเงาร่างของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีขาวสนิทก้าวออกมาจากความว่างเปล่า... "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจยิ่งนัก... ศิษย์น้องหลินฟาน ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะรอดพ้นจากเงื้อมมือของตาแก่ไป๋หลี่มาได้ แถมยังเลื่อนขั้นพลังไปพร้อมกับสาวงามแห่งสำนักเมฆาขาวอีก..." เงาร่างนั้นหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าแสงสว่างจากสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์ เปิดเผยใบหน้าที่ทำให้หลินฟานต้องหรี่ตาลงด้วยความตกตะลึงระคนแค้นเคือง "เจ้า... เป็นไปไม่ได้! เจ้าควรจะตายที่หุบเขาเซียนย우เมื่อร้อยปีก่อนแล้วไม่ใช่หรือ?!" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนวิถีกระบี่นี้ด้วยกันเสมอมานะครับ