พันธสัญญาโลหิต

"ฮ่าๆๆๆ... หลินฟาน เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าสัตว์เดรัจฉานตัวนี้คือศัตรูที่แท้จริงของเจ้าในสุสานนี้?" เสียงหัวเราะเย้ยหยันดังก้องกังวานสะท้อนไปทั่วโถงหินอัคคีพันปี แรงกดดันระดับบรรพชนกดทับลงมาจนอากาศรอบกายแทบจะกลายเป็นของแข็ง หลินฟานยืนนิ่งสงบดั่งขุนเขา ปลายกระบี่ไร้ลักษณ์ในมือชี้ลงพื้นอย่างไร้ความหวั่นเกรง ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวหิมะกวาดมองผ่านม่านควันสีชาดที่กำลังพวยพุ่งขึ้นจากเบื้องล่าง เบื้องหน้าของเขา มังกรอัคคีทมิฬ เกล็ดสีดำสนิทนับหมื่นชิ้นสะท้อนประกายเพลิงโลกันตร์ มันกำลังคำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว กรงเล็บมหึมาตะกุยพื้นหินจนแหลกละเอียด ดวงตาสสีแดงฉานจ้องมองผู้บุกรุกราวกับต้องการฉีกร่างเป็นชิ้นๆ ทว่า ในสายตาของหลินฟาน สัตว์อสูรบรรพกาลตัวนี้มิใช่ศัตรู... แต่มันคือ "ชิ้นส่วน" ที่ขาดหายไปในการทะลวงขอบเขตกระบี่ของเขาต่างหาก "เสียงเห่าหอนของสุนัขข้างถนน ยังน่าฟังกว่าเสียงของเจ้าซ่อนตัวอยู่ในเงา" หลินฟานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเย็นยะเยือกถึงกระดูกดำ ทุกพยางค์ที่เปล่งออกมาแฝงไว้ด้วยจิตสังหารที่แทรกซึมไปในอากาศจนเกิดเสียงแคร็กเบาๆ "สามหาว!" เสียงคำรามด้วยความเดือดดาลดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องบน เงามืดร่างหนึ่งค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากม่านหมอกอัคคี ผู้นำตระกูลลับแห่งแดนบูรพา—เทียนเฉิน ผู้ครอบครองค่ายกลควบคุมจิตอสูร ปรากฏกายขึ้นพร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม ในมือของมันถือลูกแก้วโลหิตที่กำลังส่งแสงเรืองรองเชื่อมต่อกับหัวใจของมังกรอัคคีทมิฬ หลินฟานมิได้ใส่ใจแม้แต่จะชายตามองผู้มาใหม่ สมาธิทั้งหมดของเขาถูกดึงดูดด้วยรัศมีปราณของมังกรอัคคีเบื้องหน้า ในวิถีกระบี่ไร้ลักษณ์ ไม่มีสิ่งใดที่สยบไม่ได้ มีเพียงผู้ใช้ที่ยังแข็งแกร่งไม่พอ "หลินฟาน ระวังตัวด้วย ค่ายกลโลหิตนั่น... มันกำลังสูบกลืนสติสัมปชัญญะของมังกรเพลิงเพื่อเปลี่ยนมันให้เป็นเครื่องจักรสังหารไร้ความรู้สึก" เสียงหวานใสแต่เย็นชาดังขึ้นจากด้านหลัง มู่หรงเซวี่ยในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ปักลายเมฆา 12 ชั้น นางยืนอยู่บนยอดเสาหินศิลาอัคคี กระบี่น้ำแข็งในมือของนางแผ่ไอเย็นจัดจนเกล็ดน้ำแข็งเกาะกุมรัศมีรอบตัวสิบจั้ง ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเป็นห่วงอย่างปิดไม่มิด แม้ภายนอกนางจะดูเยือกเย็นดั่งเทพธิดาน้ำแข็งเพียงใด แต่หัวใจของนางยามนี้กลับสั่นไหวทุกครั้งที่เห็นเขายืนหยัดอยู่ท่ามกลางอันตราย หลินฟานเหลือบสายตากลับไปมองนางเพียงชั่วพริบตา มุมปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่มอบให้ผู้หญิงคนนี้เพียงคนเดียวในรอบร้อยปี "เซวี่ยเอ๋อร์ ถอยไปห่างๆ... ข้าจะแสดงให้เจ้าเห็นว่า มังกรที่พยศที่สุดในใต้หล้า เขาสยบมันอย่างไร" สิ้นคำพูด ร่างของหลินฟานก็หายวับไปจากจุดเดิม ราวกับสายลมไร้เงา! *ตูม!* มังกรอัคคีทมิฬสะบัดหางฟาดลงมาอย่างรุนแรงจนพื้นศิลาถล่มลงเป็นหลุมลึก แต่เป้าหมายกลับว่างเปล่า หลินฟานปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศเหนือหัวของมัน ร่างกายของเขาเปล่งแสงสีทองเรืองรอง ขอบเขตพลังวิญญาณกระบี่ทะยานขึ้นถึงจุดสูงสุด ปราณกระบี่นับพันสายพรั่งพรูออกมาจากจุดชีพจรทั่วร่าง หลอมรวมเข้ากับเจตจำนงแห่งเต๋าอันไร้พ่าย "วิชากระบี่สลายวิญญาณ... เพลงที่หนึ่ง: ตัดภพสวรรค์!" กระบี่ไร้ลักษณ์ในมือสะบัดออกเรียบง่าย ไร้ลีลาหวือหวา ทว่ากลับทรงพลังราวกับจะผ่าท้องฟ้าออกเป็นสองซีก แสงกระบี่สีครามเข้มพุ่งตรงเข้าใส่หน้าผากของมังกรอัคคีทมิฬโดยตรง *โฮกกกกกกกก!* เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังสะท้านสะเทือนเลื่อนลั่น มังกรอัคคีทมิฬพยายามดิ้นรนสุดกำลัง พลังไฟโลกันตร์พ่นออกมาเผาผลาญทุกสิ่งจนหลอมละลาย ทว่าไอความร้อนเหล่านั้นเมื่อเข้าใกล้ร่างของหลินฟาน กลับถูกเขตแดนกระบี่รอบตัวตัดขาดจนสลายกลายเป็นเพียงละอองแสง เทียนเฉินที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่หน้าเปลี่ยนสีหน้าทันที มันไม่คาดคิดว่าเด็กหนุ่มอายุเท่านี้จะมีความเข้าใจในวิถีกระบี่ลึกซึ้งถึงระดับ "ผสานกระบี่กับฟ้าดิน" ได้ "ไอ้เด็กเวร! ตายเสียเถอะ!" เทียนเฉินคำรามลั่น บีบลูกแก้วโลหิตในมือจนแตกละเอียด พลังงานสีเลือดนับไม่ถ้วนพุ่งทะลักเข้าสู่ร่างมังกรอัคคีทมิฬ ทำให้ดวงตาสสีดำสนิทของมันเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ร่างกายขยายใหญ่ขึ้นอีกเท่าตัว คลื่นพลังทำลายล้างระเบิดออกรอบทิศทาง "มันคลั่งแล้ว!" มู่หรงเซวี่ยอุทานเบาๆ ร่างบางพุ่งทะยานเข้าประชิดเพื่อช่วยเหลือ ทว่าหลินฟานกลับยกมือขึ้นห้ามด้วยสีหน้ามั่นคง "ไม่ต้อง... ข้าบอกแล้วว่ามันคือของขวัญ" หลินฟานหลับตาลงชั่วพริวตา ปล่อยให้จิตใจดิ่งลึกเข้าสู่ความว่างเปล่า ในห้วงมโนสำนึก เสียงลมหายใจของมังกรอัคคีและจังหวะชีพจรของฟ้าดินประสานเป็นหนึ่งเดียวกัน นี่คือแกแท้จริงของการบำเพ็ญเพียร—มิใช่การทำลายล้างเพื่อเอาชนะ แต่คือการ "ยอมรับ" และ "ควบคุม" พลังอันยิ่งใหญ่ให้สยบแทบเท้า เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง ประกายตากลับคมกริบดั่งคมดาบที่เพิ่งออกจากฝัก "จงสยบ!" หลินฟานพุ่งทะยานเข้าประชิดร่างมหึมาของมังกรอัคคีทมิฬโดยไม่ใช้กระบี่อีกต่อไป มือเปล่าของเขาประทับลงบนกลางหน้าผากของมัน อักขระโบราณสีทองนับพันตัวหลั่งไหลจากฝ่ามือเข้าสู่จิตวิญญาณของอสูรบรรพกาลทันที พลังปราณกดดันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ขยายออกไปทั่วบริเวณ เทียนเฉินเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก ร่างกายของมันสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้เมื่อสัมผัสได้ถึงพันธสัญญาโบราณที่กำลังก่อตัวขึ้น "ไม่... เป็นไปไม่ได้! นั่นมัน... วิชาผนึกวิญญาณมังกรบรรพกาลที่สูญหายไปแล้วนี่!" มังกรอัคคีทมิฬส่งเสียงคำรามต่ำๆ ในลำคอเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ดวงตาสีแดงฉานจะค่อยๆ สงบลงกลายเป็นสีนิลสนิทตามเดิม ร่างมหึมาที่เคยดุร้ายค่อยๆ ย่อขนาดลงและหมอบราบแทบเท้าของหลินฟานอย่างนอบน้อม ราวกับสุนัขผู้ซื่อสัตย์ที่ยอมจำนนต่อนายเหนือหัวเพียงผู้เดียว หลินฟานยืนสงบนิ่งอยู่บนหลังของมังกรอัคคีทมิฬ เสื้อผ้าสีดำปลิวไสวไปตามสายลมปราณที่สงบลง เขากวาดสายตาคมปลาบมองเทียนเฉินที่กำลังถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว "เจ้ายังเหลือทางเลือกอีกหนึ่งอย่าง..." หลินฟานเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนกดทับวิญญาณของอีกฝ่ายให้อยู่หมัด "...ว่าจะคุกเข่าลงตอนนี้ หรือจะให้กระบี่ของข้าเป็นผู้บอกลาวิญญาณของเจ้า" เทียนเฉินหน้าซีดเผือด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มใบหน้า ขาของมันอ่อนแรงจนแทบทรุดลงกับพื้น ทว่าในวินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง พื้นหินเบื้องหลังของเทียนเฉินก็ปริแตกออกเป็นเสี่ยงๆ! เงาดำสายหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นมาจากรอยแยก แสงกระบี่สีม่วงเข้มทอประกายเย็นเยียบพุ่งตรงเข้าใส่หัวใจของหลินฟานด้วยความเร็วที่แม้แต่ลมหายใจยังต้องสะพรึง! "ระวัง!" มู่หรงเซวี่ยกรีดร้องสุดเสียง ร่างบางพุ่งตัวเข้าไปขวางทางอย่างไม่คิดชีวิต ทว่าเงาดำนั้นกลับเปลี่ยนทิศทางกลางอากาศอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงหัวเราะแหברי้วที่ดังขึ้นจากความมืด "หลินฟาน... เจ้าคิดว่าเจ้าชนะแล้วหรือ? ผู้ที่แท้จริงที่ควบคุมสุสานนี้... มิใช่ข้า... และมิใช่สัตว์เดรัจฉานตัวนี้!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางทะลวงด่านเซียนไปกับตัวอักษรเหล่านี้ด้วยกันนะครับ