การทรยศที่เจ็บปวด

กลิ่นอายโลหิตคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นอายวิญญาณจันทราที่แปดเปื้อน หลินฟานยืนนิ่งสงบดั่งภูผาน้ำแข็งกลางพายุ ประกายตาสีดำสนิทดั่งห้วงอเวจีจ้องมองไปยังบุรุษเบื้องหน้า ผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเคยร่วมดื่มสุราสาบานเป็นพี่น้องใต้เงาจันทร์ สหายผู้ร่วมเป็นร่วมตายผ่านเขตแดนอาถรรพ์มาด้วยกัน "ไป๋อวี้... เจ้าถึงกับยอมก้มหัวให้แก่ 'นิกายโลหิตทมิฬ' เพื่อเศษซากศิลาวิญญาณระดับนภาแค่นั้นหรือ?" น้ำเสียงของหลินฟานเรียบเฉย ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว ทว่ากลับสร้างความหนامเยือกให้กับกระดูกสันหลังของผู้ได้ยินยิ่งกว่าเสียงคำรามของอสูรบรรพกาล ไป๋อวี้ใบหน้าบิดเบี้ยวเล็กน้อย รอยยิ้มที่เคยดูผึ่งผายเปี่ยมคุณธรรมบัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นความบิดเบี้ยวอัปลักษณ์ รอยแผลเป็นจากพลังมารพาดผ่านหน้าผาก สะท้อนถึงการขายวิญญาณให้กับพลังนอกรีตอย่างสมบูรณ์ "ฮ่าๆๆ หลินฟาน! เจ้ามันก็แค่คนโง่เขลาที่ยึดติดกับคุณธรรมจอมปลอม! วิถียุทธมีไว้เพื่อความยิ่งใหญ่ เพื่อการก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์! ศิลาวิญญาณระดับนภาและ 'คัมภีร์บรรพกาลสวรรค์' ที่อยู่ในมือเจ้า... หากมอบให้ข้าแต่โดยดี ข้าอาจจะไว้ชีวิตสหายเก่าอย่างเจ้า ให้เจ้าได้ตายอย่างสงบสักหน่อย!" ไป๋อวี้คำรามลั่น ประกายแสงสีเลือดพวยพุ่งออกจากร่าง ทะลวงขึ้นสู่ท้องนภากลายเป็นกลุ่มเมฆโลหิตหนาทึบกดทับลงมา แรงกดดันระดับขอบเขตหลอมรวมวิญญาณขั้นสมบูรณ์แผ่ขยายออกไปโดยรอบ บดขยี้พฤกษาและโขดหินจนกลายเป็นผุยผง ทว่า หลินฟานหาได้สะท้านสะเทือนไม่ ร่างกายของเขายังคงตั้งตรงดั่งกระบี่ยักษ์ค้ำฟ้า จิตวิญญาณกระบี่ยุทธ์หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติรอบตัว ความเจ็บปวดจากการถูกหักหลังโดยคนที่ไว้ใจที่สุดไม่ได้สร้างรอยร้าวให้แก่จิตใจของเขา ตรงกันข้าม มันกลับเป็นการลับคม 'จิตกระบี่ไร้ลักษณ์' ให้แหลมคมยิ่งกว่าเดิม ในวินาทีนั้นเอง ประกายแสงสีขาวนวลบริสุทธิ์พลิดอกออกผลกลางม่านหมอกโลหิต ร่างระหงในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ดั่งเทพธิดาก้าวออกมาจากความว่างเปล่า มู่หรงเซวี่ยปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับกระบี่ 'เหมันต์นิรันดร์' ในมือ กลิ่นอายไอเย็นยะเยือกแช่แข็งสายลมรอบกายจนเกิดเป็นเกล็ดน้ำแข็งโปร่งแสงร่วงหล่นลงมา นางเซียนผู้สง่างามเย็นชา ปรายตามองไป๋อวี้ด้วยแววตาดุจคมมีดน้ำแข็ง "คนทรยศเช่นเจ้า ไม่คู่ควรแม้แต่จะเอ่ยนามของเขาด้วยซ้ำ" เสียงใสราวกระดิ่งเงินเอ่ยขึ้น ทว่าแฝงไว้ด้วยจิตสังหารรุนแรงจนอากาศรอบด้านบิดเบี้ยว มู่หรงเซวี่ยไม่เคยยอมให้ผู้ใดมาดูถูกหลินฟาน แม้แต่น้อยนิด นางใช้ชีวิตและหัวใจเดิมพันไว้กับวิถีกระบี่ของบุรุษผู้นี้ การที่ไป๋อวี้กล้าแสดงความโลภโสมมออกมาต่อหน้าหลินฟาน เท่ากับการรนหาที่ตายด้วยมือของนางเอง "มู่หรงเซวี่ย! เจ้าหญิงน้ำแข็งแห่งสำนักเมฆาขาว คิดว่าลำพังเจ้ากับไอ้เศษสวะนี่ จะต้านทานกองกำลังโลหิตทมิฬได้กระนั้นหรือ!" ไป๋อวี้คำรามด้วยความเคียดแค้น สะบัดมือเรียกกระบี่กระดูกมารสีดำสนิทออกมา ไอโลหิตพวยพุ่งส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนของดวงวิญญาณนับพันที่ถูกสังเวย เงาร่างนับร้อยของผู้อาวุโสนิกายโลหิตทมิฬพุ่งทะยานออกมาจากเงาไม้รายล้อมทั้งสองไว้ตรงกลาง ค่ายกลโลหิตหมื่นวิญญาณถูกกางขึ้นอย่างรวดเร็ว แสงสีแดงฉานปิดกั้นเส้นทางหลบหนีทุกE-ช่องทาง บรรยากาศกดดันถึงขีดสุดราวกับโลกหล้ากำลังจะแตกสลาย หลินฟานหลับตาลงช้าๆ สูดลมหายใจลึกยาว ปรารถนาแห่งเต๋าและสัจธรรมแห่งกระบี่ไหลเวียนผ่านเส้นชีพจรลมปราณทั่วมโนสำนึก เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ประกายตากลับคมกلاดราวดวงอาทิตย์แผดเผา "ไป๋อวี้... เจ้าจงจำไว้ ความโลภทำให้เจ้ามองไม่เห็นฟ้าดินอันกว้างใหญ่ แต่กระบี่ในมือข้า จะสอนให้เจ้ารู้ซึ้งถึงความว่างเปล่าที่แท้จริง" มือขวาของหลินฟานยกขึ้นกุมด้ามกระบี่โบราณที่เหน็บอยู่ข้างเอว... ยังไม่ทันที่คมกระบี่จะถูกชักออกจากฝัก คลื่นพลังปราณอันไร้ขอบเขตก็ระเบิดออกจนพื้นดินรอบรัศมีร้อยลี้สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ท้องฟ้าที่เคยถูกย้อมด้วยสีเลือดพลันฉีกขาดออกเป็นทางยาว เผยให้เห็นห้วงมิติที่ปั่นป่วนและสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์สีครามที่กำลังคำรามก้องอยู่ในความมืดมิด! ขอบเขตพลังของหลินฟานพุ่งทะยานทะลุผ่านกำแพงไร้形อย่างง่ายดาย พลังปราณระดับครึ่งก้าวสู่แดนเซียนแท้จริงกดทับจนผู้อาวุโสนิกายโลหิตทมิฬกระอักเลือดสดๆ ออกมาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย และในขณะที่คมกระบี่กำลังจะถูกชักออกจากฝักเพื่อพิพากษาคนทรยศ เสียงหัวเราะเยือกเย็นดั่งมาจากขุมนรกที่ลึกที่สุด ก็ดังแทรกขึ้นเหนือเสียงคำรามของสายฟ้าสวรรค์... "ฮ่าๆๆๆ... นึกไม่ถึงว่า 'มหาเทพหลิน' ผู้ยิ่งใหญ่ จะตกต่ำถึงขนาดต้องมาลงมือกับมดปลวกเช่นนี้... เจ้าจำสหายเก่าอย่างข้าได้หรือไม่... หลินฟาน!" ขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางวิถีกระบี่ไปกับข้า กระบี่ไร้ลักษณ์ นะครับ