เคล็ดวิชากระบี่สะบั้นดารา

เปรี้ยง! อสนีบาตสายสีม่วงเข้มฟาดผ่าลงมากลางลานหินผาเบื้องหน้า สะเก็ดไฟปราณระเบิดกระจายดั่งห่าฝน ท้องน้ายามวิกาลที่บิดเบี้ยวเป็นเกลียวพายุหาได้สงบลงไม่ แรงกดดันจากอาณาเขตสวรรค์ถาโถมเข้าใส่แผ่นหลังของหลินฟานราวกับขุนเขาทั้งลูก ทว่าชายหนุ่มกลับยืนหยัดอย่างมั่นคง ร่างกายทอดเงายาวทาบทับกับความมืดมิด ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นมิได้มีความหวาดกลัวเจือปนแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความทรงจำอันเก่าแก่ชั่วกัลปสานที่กำลังไหลย้อนกลับเข้ามาในห้วงสมองดั่งกระแสน้ำวน "หึ... ทัณฑ์สวรรค์งั้นหรือ?" หลินฟานเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ แววตาคมกริบดั่งคมกระบี่กวาดมองมวลเมฆทมิฬที่กำลังคำรามก้อง เขารู้ดีว่าการที่เขาเอ่ยวาจาประกาศกร้าวท้าทายกฎเกณฑ์แห่งวัฏสงสารเมื่อครู่ ได้ไปสะกิดเข้ากับเจตจำนงแห่งฟ้าดินเข้าอย่างจัง แต่สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าหาใช่สายฟ้าฟาดเหล่านี้ไม่ หากแต่เป็นความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นภายใน "จิตทะเลปราณ" ของตัวเขาเอง วูบ! ภาพนิมิตอันเลือนรางปรากฏขึ้นในมโนสำนึก ท่าความมืดมิดอันเวิ้งว้างของกาลเวลา ห้วงสำนึกของหลินฟานพลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับผนึกโบราณนับหมื่นปีถูกกะเทาะออกเป็นเสี่ยงๆ คัมภีร์สีทองอร่ามที่ปกคลุมด้วยอักษรโบราณอันลึกล้ำค่อยๆ ลอยเด่นขึ้นมาจากก้นบึ้งแห่งความทรงจำที่หลับใหล อักษรแต่ละตัวเปล่งแสงเจิดจ้าบาดตา แผ่กลิ่นอายกดขี่ข่มเหงสรรพสิ่งจนแทบทำให้วิญญาณแตกดับ นั่นคือ "เคล็ดวิชากระบี่สะบั้นดารา" — วิชากระบี่สูงสุดยอดที่สูญหายไปพร้อมกับร่างเดิมในมหาศึกบรรพกาล! "หลินฟาน!" เสียงเรียกอันคุ้นเคยดังแว่วมาท่ามกลางเสียงพายุคำราม มู่หรงเซวี่ยร่างระหงในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ปรากฏกายขึ้นบนยอดผา นางเหยียบย่างบนกระบี่บินคู่ใจอย่างสง่างาม ทว่าใบหน้างามล้ำเลิศกลับซีดเผือดด้วยความตระหนก ดวงเนตรคู่คมกวาดมองสถานการณ์เบื้องหน้าด้วยความร้อนรน นางไม่เคยเห็นปรากฏการณ์ฟ้าดินพิโรธเช่นนี้มาก่อนในรอบร้อยปีที่บำเพ็ญเพียร "เจ้ากำลังทำบ้าอะไรอยู่! รู้ตัวหรือไม่ว่ากำลังดึงดูดทัณฑ์สวรรค์ระดับใดเข้าหาตัว!" มู่หรงเซวี่ยเอ่ยเสียงเฉียบขาด แต่น้ำเสียงนั้นกลับสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความกังวล นางพุ่งร่างลงมายืนเคียงข้างเขาอย่างไม่ลังเล ปราณคุ้มกายสีฟ้าครามแผ่ขยายออกเป็นม่านพลังเพื่อต้านทานแรงกดดันจากมหาภัยพิบัติรอบด้าน เส้นผมสีดำสนิทปลิวสยายตามแรงลมพายุ ภาพของนางเซียนผู้เย็นชาต่อหล้า ทว่ากลับยอมเอาชีวิตเข้าเสี่ยงเพื่อปกป้องเขานั้น งดงามตรึงตาและเด็ดเดี่ยวจนน่าใจหาย หลินฟานเหลือบสายตาขึ้นมองสตรีข้างกาย ชั่วขณะหนึ่งประกายความอ่อนโยนฉายผ่านนัยน์ตาคู่ที่เคยเย็นชาดั่งน้ำแข็ง ทว่ามันถูกเก็บซ่อนไว้อย่างรวดเร็วยิ่งกว่าสายลมพัดผ่าน เขายกย่องความกล้าหาญของนาง แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้ดีว่าเรื่องนี้เกินกว่าที่พลังระดับนางจะเข้าไปแทรกแซงได้ "ถอยไป เซวี่ยเอ๋อร์" น้ำเสียงของหลินฟานทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยอำนาจเด็ดขาด "นี่ไม่ใช่ภัยพิบัติที่เจ้าจะรับมือไหว" "ข้าไม่ใช่เด็กน้อยที่จะให้เจ้าไล่ตามอำเภอใจนะ!" มู่หรงเซวี่ยกัดริมฝีปากแน่น ดวงตาคู่สวยฉายแววดื้อรั้นอย่างที่หาดูได้ยาก นางก้าวเข้ามาขวางเบื้องหน้าเขา พร้อมชักกระบี่ประจำกาย "สำนักเมฆาขาวมีกฏเหล็กห้ามยุ่งเกี่ยวกับทัณฑ์สวรรค์ของผู้อื่น แต่ข้า... มู่หรงเซวี่ย ไม่เคยสนใจกฏเกณฑ์บ้าบอพวกนั้นอยู่แล้ว!" คำพูดของนางหนักแน่นดั่งหินผา กระบี่ในมือสั่นระริกด้วยความตื่นตัวรับกับจิตสังหารของพายุเบื้องบน นางพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความตายเคียงข้างเขาโดยไม่นึกเสียใจภายหลังแม้แต่น้อย หลินฟานมองแผ่นหลังบอบบางที่ยืนหยัดปกป้องเขา หัวใจที่ด้านชามานานนับภพชาติกลับรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาด ชายหนุ่มยกมุมปากขึ้นยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความทะนงตนและความเหี้ยมเกรียมต่ออุปสรรคทั้งปวง "ดี... ในเมื่อฟ้าดินอยากลองดีกับข้า วันนี้ข้าก็จะใช้กระบี่ในมือ... แผ้วถางเส้นทางใหม่ให้ดู!" สิ้นเสียงคำกล่าว หลินฟานก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว ร่างของเขาทะยานขึ้นสู่กลางอากาศอย่างไร้ซุ่มเสียง พลังปราณสีทองอร่ามพวยพุ่งระเบิดออกจากร่างราวกับสุริยะเทพตื่นจากนิมิต ความกดดันจากเคล็ดวิชากระบี่สะบั้นดาราแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วรัศมีร้อยลี้ เมฆฝนที่กำลังหมุนวนพลันหยุดชะงักลงชั่วขณะ ราวกับความมืดมิดกำลังสั่นกลัวต่อการลืมตาตื่นของตัวตนอันน่าสะพรึงกลัว เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! สายฟ้าสีม่วงนับพันสายฟาดผ่าลงมาพร้อมกันราวกับห่าฝนอสนีบาต หวังจะบดขยี้ร่างของชายหนุ่มให้แหลกสลายเป็นจุลในพริบตาเดียว แต่มู่หรงเซวี่ยกลับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด ภาพที่นางเห็นในวินาทีต่อมาเปลี่ยนความกังวลใจทั้งหมดให้กลายเป็นความตะลึงงันจนแทบลืมหายใจ หลินฟานมิได้หลบเลี่ยง หรือแม้กระทั่งตั้งท่าป้องกัน เขายื่นมือขวาออกไปคว้าจับความว่างเปล่าเบื้องหน้า ทันใดนั้น กระบี่ไร้ลักษณ์—ศาสตราแห่งจิตวิญญาณที่หลอมรวมเข้ากับจิตสำนึกของเขา ก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับประกายแสงเจิดจ้าที่ตัดผ่านความมืดมิดจนท้องฟ้าแยกออกเป็นสองเสี่ยง! "เคล็ดวิชกระบี่สะบั้นดารา... กระบวนท่าที่หนึ่ง: ดาราดับสูญ!" ฉับพลันนั้น คมกระบี่พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยความเร็วที่เหนือกว่ากาลเวลา ปราณกระบี่สายหนึ่งแผ่ขยายออกเป็นรัศมีนับหมื่น丈 พุ่งสวนกระแสอสนีบาตสวรรค์ขึ้นไปอย่างไร้ความปรานี เสียงคำรามของฟ้าดินกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เมื่อคมกระบี่อันไร้เทียมทานผ่าทะลวงผ่านมวลเมฆทมิฬจนสลายหายไปในพริบตาเดียว! ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมยอดเขาตงหลิวชั่วขณะ ท้องฟ้ายามวิกาลที่เคยถูกปกคลุมด้วยพายุร้าย บัดนี้กลับปรากฏกลุ่มดาวระยิบระยับส่องแสงสว่างไสวอีกครั้ง ราวกับพวกมันกำลังก้มหัวคารวะต่อผู้เป็นนายเหนือหัวคนใหม่ หลินฟานร่อนกายลงสู่พื้นดินอย่างแผ่วเบา ลมหายใจสม่ำเสมอไร้ร่องรอยความเหน็ดเหนื่อย เส้นผมสีดำปลิวไสวตามสายลมยามดึก เขากำกระบี่ในมือแน่น ปราณในร่างหมุนวนอย่างราบรื่น ทะลวงผ่านขอบเขตพลังเดิมเข้าสู่ "ขั้นหลอมรวมวิญญาณขั้นสมบูรณ์" อย่างง่ายดาย มู่หรงเซวี่ยยืนค้างอยู่นิ่งงัน นางมองแผ่นหลังของบุรุษเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งทึ่ง หวาดกลัว และ... หลงใหลอย่างถอนตัวไม่ขึ้น พลังระดับนี้... ต่อให้เป็นผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักเมฆาขาวก็ยังมิอาจเทียบเคียงได้แม้แต่ปลายก้อย! ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายลงนั้นเอง สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาดำลึกลับสายหนึ่งกำลังยืนอยู่บนยอดผาสูงชันอีกฝากหนึ่ง เงาร่างนั้นสวมชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าถูกปกกบด้วยหน้ากากยักษ์อสูรน่าเกลียดน่ากลัว และสิ่งที่ทำให้หัวใจของหลินฟานกระตุกวูบก็คือ ในมือของมันกำลังถือ... ป้ายคำสั่งโบราณที่สลักลวดลายตระกูลหลินของเขาเอง! เงาลึกลับนั้นส่งเสียงหัวเราะแหบพร่ากังวานผ่านสายลมราตรี ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ความทรงจำอันมืดมนที่สุดของหลินฟานถูกกระชากขึ้นมาอีกครั้ง "นายน้อยหลิน... ฮี่ๆๆ นายท่านใหญ่แห่งตระกูลหลินฝากมาบอกว่า... ของขวัญชิ้นต่อไปที่ท่านจะได้รับในอีกสามวันข้างหน้า คือศพของมารดาผู้ให้กำเนิดท่านเอง!" วูบ! ร่างในชุดดำสลายกลายเป็นควันสีดำหายลับไปในอากาศอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันอันเย็นเยียบและจิตสังหารอันบ้าคลั่งที่ระเบิดออกจากร่างของหลินฟานจนพื้นดินรอบกายปริแตกเป็นเสี่ยงๆ! (ขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในวิถีกระบี่อันไร้จุดสิ้นสุดนี้นะครับ)