ความลับในหอคัมภีร์

กลิ่นอายอับชื้นของกระดาษโบราณนับหมื่นปีผสมผสานกับกลิ่นอายจางๆ ของยาสมานแผลราคาแพงคละคลุ้งไปทั่วความมืดสลัวของหอคัมภีร์ชั้นเก้า สำนักเมฆาขาว ในยามวิกาลเช่นนี้ หาได้มีศิษย์คนใดกล้าเหยียบย่างขึ้นมาเบื้องบน เนื่องจากเขตอาคมวิญญาณกระบี่ที่บรรพบุรุษสำนักโปรยปรายไว้พร้อมจะบดขยี้ผู้มีจิตใจอกตัญญูให้แหลقสลายเป็นจุลภายในพริบตา ทว่า หลินฟานกลับก้าวเดินผ่านม่านพลังเหล่านั้นราวกับมันเป็นเพียงสายหมอกบางเบา ฝ่ามือเรียวยาวดุจหยกสลักเอื้อมแตะลงบนชั้นไม้จันทน์แดงแผ่นหนึ่ง ดวงตาคู่นคมกริบดั่งคมกระบี่ไร้เงาทอประกายลึกล้ำราวกับห้วงจักรวาล ในอดีตชาติก่อนที่เขาจะถูกทรยศหักหลังโดยสหายร่วมสาบาน หอคัมแห่งนี้เคยเป็นสถานที่ที่เขาใช้ซุกซ่อนเคล็ดวิชาลับสวรรค์ แต่วันเวลาผันผ่าน สถานที่เดิม... กลับเต็มไปด้วยร่องรอยการชำระประวัติศาสตร์อันจอมปลอม "เจ้ายังคงมีความระแวงเช่นเดิม... หลินฟาน" เสียงหวานใสราดรดด้วยความเย็นชาดังก้องขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง มู่หรงเซวี่ยก้าวออกมาจากเงาเสาศิลา อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของนางพลิ้วไหวตามแรงลมปราณที่โคจรอยู่รอบกาย แม้ใบหน้างดงามล่มเมืองจะเรียบเฉยราatรูปสลักน้ำแข็ง ทว่าดวงตาคู่หงส์กลับแฝงไว้ด้วยความห่วงใยที่นางพยายามปิด หลินฟานไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง เขายังคงใช้ปลายนิ้วลูบไล้ร่องรอยการขูดขีดบนสันคัมภีร์เล่มหนึ่ง น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ "ความระแวงคือเกราะป้องกันที่ดีที่สุดในยุทธภพ เจ้าก็รู้ดี เซวี่ยเอ๋อร์... คนที่เราคิดว่าตายไปแล้ว บางครั้งอาจจะกำลังนั่งจิบชา มองดูพวกเราเดินลงสู่หลุมพรางที่พวกมันขุดไว้ด้วยความสนุกสนาน" มู่หรงเซวี่ยขมวดคิ้วเรียวเล็กน้อย นางสาวเท้าเข้ามาใกล้ ยืนเคียงข้างเขาโดยเว้นระยะห่างเพียงหนึ่งช่วงแขน กลิ่นหอมเย็นจางๆ ของดอกเหมันต์โชว์เข้าจมูก "เจ้าหมายถึง... ร่องรอยบนคัมภีร์วิชา 'กระบี่ผ่าสวรรค์' เล่มนั้น?" "ไม่ใช่แค่ร่องรอย" หลินฟานแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาคมกริบวาดผ่านความเยียบเย็นที่สามารถแช่แข็งวิญญาณคนได้ "แต่เป็นร่องรอยปราณกระบี่ 'อัสนีโลหิต' ต่างหาก" คำพูดนั้นทำให้มู่หรงเซวี่ยถึงกับชะงัก ลมหายใจของนางสะดุดไปชั่วขณะ วิชาอัสนีโลหิตสูญหายไปพร้อมกับการล่มสลายของนิกายมารโลหิตเมื่อสามร้อยปีก่อน เหตุใดจึงมาปรากฏอยู่บนคัมภีร์วิชาเซียนบริสุทธิ์ของสำนักเมฆาขาวได้? "เป็นไปไม่ได้..." นางพึมพำ "เขตอาคมของหอคัมภีร์ตรวจจับพลังมารได้ทันทีหากมีผู้ใดลักลอบนำเข้ามา" "เพราะมันไม่ได้ถูก 'นำ' เข้ามา" หลินฟานหันกลับมาสบตากับนาง ดวงตาทั้งสองประสานกัน เกิดประกายไฟแห่งความตึงเครียดขึ้นในอากาศ "แต่มันถูกฝึกฝนโดยผู้อาวุโสระดับสูง... ผู้ที่นั่งอยู่บนยอดเขาแห่งนี้มานานกว่าร้อยปี" บรรยากาศภายในหอคัมภีร์ชั้นเก้าพลันเงียบสงัดลงทันที เสียงหัวใจที่เต้นระรัวของกาลเวลา seemed to slow down ความตึงเครียดแผ่ซ่านกดทับจนแทบหายใจไม่ออก มู่หรงเซวี่ยสูดลมหายใจเข้าลึก นางเข้าใจความหมายของเขาในทันที "ผู้อาวุโสจ้าว... หรือ?" "ฉลาดมาก" หลินฟานเหยียดยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น แต่กลับเต็มไปด้วยจิตสังหารที่รุนแรงจนกระบี่วิญญาณในร่างของเขาเริ่มสั่นสะเทือน "ตาแก่นั่นซ่อนตัวอยู่ใต้คราบนักพรตผู้ทรงศีลมานานเกินไปแล้ว ถึงเวลาที่ข้าจะต้องทวงคืนหนี้เลือดในอดีตทีละบัญชี" ก่อนที่มู่หรงเซวี่ยจะได้เอ่ยสิ่งใดทัดทาน เสียงฝีเท้าแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยพลังปราณอันลึกล้ำ ก็ดังขึ้นที่บันไดวนชั้นที่แปด... เสียงฝีเท้านั้นมั่นคง เยือกเย็น และจงใจก้าวขึ้นมาทีละก้าวอย่างไม่รีบร้อน ราวกับรู้ดีว่ามีแขกผู้ไม่ได้รับเชิญกำลังรออยู่ ทั้งสองคนนิ่งงงไปชั่วขณะ หลินฟานหรี่ตาลงเล็กน้อย สัญชาตญาณนักฆ่าของมหาเทพตื่นตัวเต็มที่ *แอ๊ด...* เสียงไม้เก่าแก่ลั่นเอี๊ยดเมื่อประตูทางขึ้นชั้นเก้าถูกผลักเปิดออกช้าๆ ร่างของชายชราในชุดคลุมสีเทาเก่าคร่ำคร่าปรากฏขึ้นท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านหน้าต่าง ใบหน้าของเขาเหี่ยวย่นตามกาลเวลา หนวดเคราสีขาวปลิวไสวตามสายลมปราณที่เขากดขี่ลงมา "ดึกดื่นป่านนี้แล้ว... คุณชายหลิน และแม่นางมู่ เหตุใดจึงยังมาเพลิดเพลินกับการอ่านหนังสืออยู่ที่นี่เล่า?" เสียงแหบพร่าของผู้อาวุโสจ้าวดังก้องกังวาน ทว่าสิ่งที่ทำให้หลินฟานและมู่หรงเซวี่ยต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง มิใช่การปรากฏตัวของอีกฝ่าย... แต่เป็นไอสีดำทมิฬที่ม้วนตัวอยู่รอบฝ่ามือเหี่ยวย่นคู่นั้น เป็นไอพลังมารที่บริสุทธิ์และชั่วร้ายยิ่งกว่าที่พวกเขาเคยพบเจอมาทั้งชีวิต! ผู้อาวุโสจ้าวยกยิ้มขึ้นที่มุมปาก แววตาที่เคยฝ้าฟางกลับเปล่งประกายสีเลือดน่ากลัว "ในเมื่อพวกเจ้าบังเอิญค้นพบความลับที่ข้าอุตส่าห์ซ่อนไว้... เช่นนั้น คืนนี้ หอคัมภีร์แห่งนี้ ก็คงต้องกลายเป็นสุสานฝังศพของอัจฉริยะทั้งสองคนเสียแล้วกระมัง" ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางทะยานสู่ยอดเขาเซียนไปพร้อมกับข้าครับ