คำสบประมาทของเหล่าศิษย์พี่

เสียงหัวเราะเยาะหยันยังคงก้องกังวานอยู่ท่ามกลางผืนป่าหมอกหนา เศษซากกิ่งไม้หักโค่นและกลิ่นอายโลหิตจางๆ ลอยคละคลุ้งในอากาศราวกับเป็นเครื่องสักการะแด่ความตาย บัวเพลิงสวรรค์กลีบสุดท้ายสะท้อนแสงสีชาดอาบไล้ใบหน้าอันคมคายราวกับสลักจากหินผาของหลินฟาน นัยน์ตาคู่คมปลาบดั่งกระบี่โบราณที่หลับใหลมานับหมื่นปีมิได้แสดงความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขายืนหยัดตระหง่านราวกับขุนเขาที่ไม่เคยสะท้านต่อพายุ "ฮ่าๆๆๆ... ช่างเป็นวิถีกระบี่ที่ยอดเยี่ยมจริงๆ สมคำร่ำลือ... ศิษย์พี่หลินฟานแห่งสำนักกระบี่สวรรค์ แต่ทว่า... สมุนไพรบัวเพลิงสวรรค์ต้นนั้น หาใช่ของที่จะตกเป็นของพวกเจ้า!" เสียงตะโกนนั้นไม่ได้มาจากที่ไกล โครงร่างของบุรุษในชุดคลุมสีขาวปักลายเมฆาเหินหภาปรากฏขึ้นบนยอดไม้สูง ชายผู้นั้นคือ "ไป๋ฮào" ศิษย์สายในอันดับต้นๆ แห่งสำนักเมฆาขาว ผู้ถือครองกระบี่วิญญาณวายุคลั่ง ใบหน้าของมันประดับด้วยรอยยิ้มหยิ่งผยอง สายตาที่มองลงมาเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม ราวกับหลินฟานและสหายร่วมสำนักเป็นเพียงมดปลวกที่รอวันเหยียบย่ำ รอบกายของไป๋ฮ้าว มีเหล่าศิษย์พี่และศิษย์น้องร่วมสำนักเมฆาขาวอีกนับสิบชีวิตรายล้อม พวกมันแผ่รังสีพลังปราณขอบเขตหลอมรวมวิญญาณขั้นสูงกดดันลงมาอย่างพร้อมเพรียง หวังบดขยี้จิตวิญญาณของฝ่ายตรงข้ามให้แตกสลายก่อนที่การทดสอบเข้าสำนักขั้นสุดท้ายจะเริ่มต้นขึ้นเสียด้วยซ้ำ "ไป๋ฮ้าว เจ้าเดรัจฉานหน้าตัวผู้!" เสียงกระแทกเสียงด้วยความโกรธเกรี้ยวของศิษย์น้องร่วมสำนักกระบี่สวรรค์ดังขึ้น แต่ถูกยกมือขึ้นห้ามด้วยฝ่ามืออันมั่นคงของหลินฟาน หลินฟานมิได้ปริปากกล่าววาจาใดๆ ในทันที เขากวาดสายตามองกลุ่มคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกสมเพชเวทนา ยุคสมัยเปลี่ยนผ่าน แต่มนุษย์ผู้โง่เขลายังคงหลงใหลในลาภยศและอำนาจจอมปลอมไม่เสื่อมคลาย สำหรับมหาเทพผู้กลับชาติมาเกิดเช่นเขา การกระทำของคนเหล่านี้ไม่ต่างอะไรจากเด็กน้อยที่กำลังอวดเบ่งก้อนกรวดต่อหน้ามังกร "สมุนไพรบัวเพลิงสวรรค์ต้นนี้ ข้าเป็นผู้ใช้จิตวิญญาณหลอมโลหิตดึงมันขึ้นมาจากขุมนรกเพลิงโลกันตร์..." หลินฟานเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบ ไร้คลื่นอารมณ์ ทว่ากลับหนักแน่นราวมหาศิลาที่กดทับหัวใจของทุกคนให้หยุดเต้น "เหตุใดเจ้าจึงกล้าอาจหาญเอ่ยคำว่า 'ไม่ตกเป็นของพวกเจ้า' ออกมาจากปากสุนัขเช่นนั้นเล่า?" "สามหรก!" ไป๋ฮ้าวหน้าถอดสีด้วยความโกรธ เปรี้ยง! ปราณกระบี่สีขาวโพลนพวยพุ่งออกจากฝักพุ่งตรงเข้าใส่ลำคอของหลินฟานอย่างอำมหิต รวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ทว่าหลินฟานเพียงแค่ก้าวเท้าถอยหลังครึ่งก้าว ร่างกายเอนเอียงหลบวิถีกระบี่ได้อย่างเฉียดฉิวเส้นยาแดงผ่าแปด ราวกับล่วงรู้ทิศทางล่วงหน้ามานับร้อยปี *ช้ง!* ประกายไฟสาดกระเซ็นยามที่ปลายกระบี่ของไป๋ฮ้าวเฉียดผ่านเนื้อผ้าสีเข้ม ปราณกระบี่แผ่ซ่านทำลายหินผาเบื้องหลังจนแหลกละเอียดเป็นผุยผง "ฝีมือมีเพียงเท่านี้... ถึงกับกล้าอาจหาญมาท้าทายข้า?" หลินฟานแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงที่เย็นเยียบจนกระดูกสันหลังของไป๋ฮ้าวเยือกแข็งขึ้นมาฉับพลัน ในวินาทีนั้นเอง สายตาของหลินฟานเหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งที่ยืนอยู่บนหน้าผาสูงชันเบื้องบน นางสวมชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ ลวดลายปักด้ายเงินรูปเมฆาลอยล่องต้องลม ใบหน้างملของนางงดงามล่มเมืองราวกับเทพธิดาน้ำแข็งที่ถูกจองจำไว้ในห้วงคำนึง "มู่หรงเซวี่ย" นางกำลังจ้องมองมาที่เขา นัยน์ตาสีรัตติกาลคู่นั้นมีความซับซ้อน ความเย็นชาภายนอกที่ผู้คนต่างหวาดกลัว บัดนี้กลับมีร่องรอยของความกังวลฉายชัดอยู่ภายใน นางมิได้เอ่ยปากช่วยเขา นางเลือกที่จะยืนดูอยู่ห่างๆ เพื่อทดสอบว่า... บุรุษผู้ทะนงตนผู้นี้จะมีปัญญาเอาตัวรอดจากกับดักที่สำนักเมฆาขาววางไว้ได้อย่างไร "ฮึ่ม! ปากดีนัก ศิษย์พี่หลินฟาน เจ้าคิดว่าวิชากระบี่สวรรค์ของเจ้าจะไร้เทียมทานไปตลอดกาลหรือไง?" ไป๋ฮ้าวคำรามลั่นด้วยความอัปยศอดสูที่การโจมตีเมื่อครู่พลาดเป้า มันโบกมือขวาขึ้นกลางอากาศ อักขระเวทสีทองนับร้อยสายปรากฏขึ้นรอบตัว กลายเป็นค่ายกลปิดฟ้าดิน "นี่คือ 'ค่ายกลผนึกเมฆาพันศาลา' ต่อให้เจ้าเป็นเซียนผู้บรรลุ มดปลวกอย่างเจ้าก็ต้องถูกบดขยี้จนกลายเป็นเนื้อบด!" เหล่าศิษย์สำนักเมฆาขาวต่างส่งเสียงโห่ร้องด้วยความยินดี พวกมันประสานอินทร์มือ ปล่อยพลังปราณหล่อเลี้ยงค่ายกลจนเกิดเสียงคำรามกึกก้องราวกับอสนีบาตฟาดฟัน เมฆหมอกสีขาวหนาทึบพรั่งพรูลงมาปกคลุมพื้นที่รัศมีร้อยลี้ แรงกดดันมหาศาลกดทับลงบนบ่าของหลินฟานจนกระดูกลั่นกรอบ ทว่า... หลินฟานหาได้สะดุ้งสะเทือน รอยยิ้มเหยียดหยามปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง เขายกมือขึ้นสัมผัส ด้ามกระบี่โบราณที่เหน็บอยู่ข้างเอวช้าๆ "ค่ายกลระดับนี้... ในสายตาของข้า มันก็เป็นเพียงเศษกระดาษที่ถูกเผาไหม้ด้วยเปลวเพลิงอันไร้ค่า" คำกล่าวของเขาเปี่ยมไปด้วยความเย่อหยิ่งจองหองถึงขีดสุด จนแม้แต่มู่หรงเซวี่ยบนหน้าผายังต้องแอบสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หัวใจของนางเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ นางรู้จักชื่อเสียงของไป๋ฮ้าวดี ค่ายกลนี้แม้แต่ยอดฝีมือขอบเขตแก่นแท้ยังต้องเลือดตกยางออก แล้วเหตุใด... เหตุใดแววตาของหลินฟานจึงยังคงสงบนิ่งดั่งผิวน้ำในบึงลึกเช่นนั้น? หลินฟานสูดลมหายใจเข้าลึก ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์ภายในตันเถียนเริ่มหมุนวนด้วยความเร็วสูง ก่อเกิดเป็นเสียงคำรามต่ำๆ คล้ายพยัคฆ์คำรามในถ้ำลึก อุณหภูมิรอบกายลดฮวบลงจนหยาดน้ำค้างกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็ง เขาไม่ได้ชักกระบี่ออกจากฝักจนสุด... เพียงแค่ใช้นิ้วเรียวยาวดีดลงไปที่โคนด้ามกระบี่เบาๆ ครั้งหนึ่ง! *ติ๊ง!* เสียงใสดังสะท้อนกังวานราวกระดิ่งเงิน ทว่าในหูของไป๋ฮ้าวและเหล่าศิษย์สำนักเมฆาขาว เสียงนั้นกลับดังสนั่นหวั่นไหวราวกับระเบิดเพลิงนิวเคลียร์ คลื่นกระแทกอันไร้รูปร่างพวยพุ่งทะยานขึ้นฟ้า ฉีกกระชากเมฆหมอกสีขาวหนาทึบให้ขาดวิ่นในพริบตา อักขระเวทสีทองนับร้อยสายแตกร้าวและสลายกลายเป็นละอองแสงอย่างไร้เรี่ยวแรง! "เป็นไปไม่ได้!" ไป๋ฮ้าวเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด เลือดสดๆ พุ่งทะลักออกจากมุมปากของมันและเหล่าศิษย์ร่วมสำนักพร้อมกันราวกับนัดหมาย หลินฟานก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างของเขากลายเป็นเงาดำเลือนราง พริบตาเดียวก็มาปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้าไป๋ฮ้าว ปลายกระบี่ที่ยังอยู่ในฝักจ่อตรงหว่างคิ้วของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำ ลมหายใจเย็นเยียบเป่ารดใบหน้าของไป๋ฮ้าวที่สั่นเทาด้วยความหวาดกลัวถึงขั้วหัวใจ "เจ้า... เจ้าสำนัก... สำนักเมฆาขาวจะไม่มีวันปล่อยเจ้าไว้แน่..." ไป๋ฮ้าวเค้นเสียงสั่นเครือเอ่ยออกมา หลินฟานเหลือบมองมันด้วยหางตา รอยยิ้มเย็นชาประดับบนใบหน้า ทว่าก่อนที่เขาจะได้กล่าววาจาใดเพื่อพิพากษาชะตากรรมของศิษย์ผู้อวดดีผู้นั้น... *ฟรึบ!* มู่หรงเซวี่ยที่ยืนนิ่งอยู่บนหน้าผามาโดยตลอด จู่ๆ ก็หายตัวไปจากจุดเดิมอย่างไร้ร่องรอย กลิ่นอายหอมหวานเย็นเยียบประหลาดลอยมาปะทะนาสิกของหลินฟาน พร้อมกับคมกระบี่สีเงินยวดยิ่งเล่มหนึ่งที่พุ่งตรงเข้ามาจ่อที่ลำคอของหลินฟานจากด้านหลังอย่างเงียบเชียบ รวดเร็วจนแม้แต่ประสาทสัมผัสระดับมหาเทพของเขายังเกือบตอบสนองไม่ทัน! "ศิษย์พี่หลิน..." เสียงหวานใสเย็นชาของมู่หรงเซวี่ยกระซิบแผ่วเบาข้างใบหูของเขา พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลจากกระบี่ของนางที่สะท้อนความตั้งใจอันลึกล้ำที่ไม่อาจคาดเดา "ก้าวต่อไป... เจ้าจะเดินไปทางไหน?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ