รอยร้าวในใจ

กลิ่นอับชื้นของสีน้ำมันและสารละลายอะคริลิกคละคลุ้งหนาแน่นในสตูดิโอใต้ดิน แสงไฟจากหลอดฟلูออเรสเซนต์กะพริบถี่ราวกับชีพจรที่ใกล้หมดแรง บนผืนผ้าใบคอนาสขนาดใหญ่ตรงหน้าอشิร ปรากฏภาพสถาปัตยกรรมของโครงการมิลเลนเนียลที่บิดเบี้ยว เส้นสายที่เคยเที่ยงตรงและสมบูรณ์แบบตามหลักเรขาคณิตถูกกรีดทำลายด้วยเกรียงเหล็ก รอยปาดสีแดงฉานทับซ้อนลงบนโครงสร้างคอนกรีตสีเทา ราวกับซากปรักหักพังที่เกิดจากแผ่นดินไหว แต่มันไม่ใช่ความเสียหายทางกายภาพ—มันคือภาพสะท้อนของจิตวิญญาณที่กำลังแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ รินรดากวาดสายตามองผลงานชิ้นนั้นด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก เอกสารทางกฎหมายเกี่ยวกับสัญญาโอนสิทธิ์ที่ธันวาพยายามบีบให้เซ็นถูกวางไว้บนโต๊ะทำงานตัวยาว แต่ในยามนี้ ไม่มีใครใส่ใจตัวอักษรทางกฎหมายเหล่านั้นอีกต่อไป "คุณกำลังพยายามบอกอะไรผ่านรอยแผลพวกนี้คะ, คุณอชิร" เสียงทุ้มต่ำของทนายสาวดังขึ้นทำลายความเงียบ เธอก้าวเข้าไปใกล้ชายหนุ่มที่ยืนถือแปรงทาสีเปื้อนคราบสีแดงโดยไม่เกรงกลัวว่ามันจะเปรอะเปื้อนเสื้อสูทหรูหราของเธอ "ฟ้องร้องด้วยข้อเท็จจริงในชั้นศาลยังง่ายเสียกว่าการมานั่งตีความความเจ็บปวดบนผืนผ้าใบพวกนี้" อชิรชะงักมือที่กำลังสั่นเทาเล็กน้อย เขาหันมามองเธอ ดวงตาคมกราบที่เคยฉายแววเย่อหยิ่งและเย็นชาบัดนี้กลับแดงก่ำ เจือไปด้วยความเหนื่อยล้าที่สะสมมานานนับแรมปี "คุณไม่เข้าใจหรอก, รินรดา..." น้ำเสียงของเขาแหบพร่า รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก "สำหรับคุณ ทุกอย่างบนโลกใบนี้ถูกตัดสินด้วยมาตรา ตัวเลข และหลักฐาน แต่สำหรับผม... อาคารพวกนี้คือลมหายใจ คือความภาคภูมิใจที่ปู่ของผมสร้างมากับมือ และตอนนี้ ธันวาจ้องจะฮุบมันไปเพื่อเหยียบย่ำศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่... ผมพยายามจะรักษาความสมบูรณ์แบบนั้นไว้ แต่มันพังทลายลงเรื่อยๆ มือของผมมันสั่น... สั่นเกินกว่าจะวาดเส้นตรงได้อีกต่อไป" คำสารภาพที่หลุดออกมาพร้อมกับความอ่อนแอที่ถูกเก็บกดไว้ใต้ภาพลักษณ์สถาปนิกอัจฉริยะทำให้รินรดาชะงักไป ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามตีกรอบไว้ด้วยตรรกะและเหตุผลเริ่มสั่นคลอน เธอมองเห็นรอยร้าวในใจของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า—รอยร้าวที่ลึกและเปราะบางเสียจนเธอไม่อาจปล่อยให้เขาเผชิญหน้ากับมันเพียงลำพังได้ รินรดาก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาอย่างไร้ช่องว่าง ปลายเรียวนิ้วของเธอแตะลงบนข้อมือที่กำลังถือแปรงสีของเขาแผ่วเบา สัมผัสเย็นเฉียบจากปลายนิ้วของทนายสาวตัดผ่านความร้อนรุ่มของอารมณ์ที่ปะทุอยู่ในอกของสถาปนิกหนุ่ม "ถ้าคุณวาดเส้นตรงด้วยตัวเองไม่ไหว..." รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความลึกล้ำและเปี่ยมด้วยแรงดึงดูดอันตราย "ก็ให้ฉันช่วยจับมือคุณสซิคะ, อชิร" ลมหายใจของอชิรสะดุดกึก ความอบอุ่นจากร่างกายของหญิงสาวแผ่ซ่านเข้ามาในความหนาวเหน็บของสตูดิโอ เขาไม่ได้ปฏิเสธ สัญชาตญาณดิบเถื่อนภายใต้กรอบระเบียบอันเคร่งครัดถูกปลุกเร้าขึ้นด้วยความใกล้ชิดที่เกินเลยขอบเขตวิชาชีพ ปลายนิ้วที่เคยถือแปรงเปลี่ยนมาคว้าข้อมือของเธอไว้แน่น ก่อนที่เขาจะดึงรินรดาเข้าหาตัวจนแผ่นหลังของเธอแนบชิดกับโครงโต๊ะไม้ "คุณกล้าเล่นกับไฟเกินไปแล้วนะ, รินรดา" เสียงกระซิบของเขาแหบพร่า ร้อนผ่าวรดข้างใบหูของเธอ "ฉันเป็นนักกฎหมายค่ะ... ฉันรู้ดีว่าความเสี่ยงไหนคุ้มค่าที่จะลงทุน" เธอยิ้มท้าทาย แม้หัวใจจะเต้นรัวราวกองศึก ริมฝีปากที่ปิดสนิทถูกบดขยี้ด้วยความโหยหาที่อัดอั้นมานาน อشิรประคองท้ายทอยของเธอไว้ องศาการจูบดุดัน เรียบเรียงใหม่ด้วยความหิวกระหายและเปี่ยมไปด้วยความเปราะบางที่เขาไม่เคยแสดงให้ใครเห็น รินรดาตอบรับสัมผัสนั้นอย่างไม่ยอมแพ้ มือบางสอดเข้าขยุมกลุ่มผมสีเข้มของเขา ดึงรั้งให้จังหวะอารมณ์ลึกซึ้งยิ่งขึ้น รสจูบที่เริ่มต้นด้วยการปะทะทางความคิดแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนที่แผดเผาทุกตรรกะและเหตุผล เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดเคล้าคลอไปกับเสียงฝนที่เริ่มโปรยปรายกระทบหลังคาด้านนอก เสื้อผ้าเนื้อดีถูกปลดเปลื้องออกอย่างไร้ความปรานี สัมผัสจากผิวเนื้อแนบชิดสะท้อนความปรารถนาอันดิบเถื่อนแต่เปี่ยมด้วยความยินยอมพร้อมใจ ท่ามกลางกลิ่นสีน้ำมันและผืนผ้าใบทื่บิดเบี้ยว ทั้งสองหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวเพื่อเติมเต็มรอยร้าวในจิตวิญญาณของกันและกัน ความสุขสมทางอารมณ์รุนแรงและลึกซึ้งจนแทบขาดใจ ลบล้างความพ่ายแพ้ทั้งหมดให้มลายหายไปในค่ำคืนนี้ ทว่า ท่ามกลางความเงียบงันและอุณหภูมิร่างกายที่ยังคงร้อนระอุหลังบทรักอันเร่าร้อน เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังขึ้นตรงทางเดินด้านนอกสตูดิโอใต้ดินก็ทำลายบรรยากาศลงทันที ประตูเหล็กบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับร่างของธันวาที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยียบเย็นในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลปริศนาที่สามารถพลิกเกมคดีทั้งหมดได้ในพริบตาเดียว! มิดไนท์คิส หวังว่าตอนนี้น จะทำให้คุณรี้ดใจเต้นแรงและพร้อมลุยไปกับตอนต่อไปนะคะ!