สั่งสอนอันธพาล

"ถุงเงินแค่นี้ คิดว่าจะซื้อความสงบสุขได้หรือไอ้หนู?" เสียงหัวاหัวร่อเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางกลิ่นอายฝุ่นคละคลุ้งของโรงเตี๊ยมร้างนอกเมือง ร่างของเถ้าแก่ชราคนหนึ่งกำลังถูกโจรป่าฉุดกระชากลากถูจนล้มกลิ้งไปกับพื้น ข้าวของกระจัดกระจายเกลื่อนกลาด ทว่าไม่มีผู้ใดกล้าแม้แต่จะสบตา เพราะอิทธิพลของ 'พรรคเสือดำ' ที่แผ่ขยายรากแก้วฝังลึกในดินแดนแถบนี้ ทำให้ราษฎรผู้บริสุทธิ์ต้องก้มหน้ารับชะตากรรมอย่างจำยอม สิงห์ นั่งนิ่งอยู่มุมอืดมืดของโรงเตี๊ยม มือหนายกจอกสุราขึ้นจิบรสชาติขมฝาดอย่างใจเย็น นัยน์ตาคมกริบดั่งพยัคฆ์ซุ่มมองเหยื่อสะท้อนประกายความเยือกเย็นออกมาวูบหนึ่ง เขาไม่ได้ขยับตัวในทันที ทว่ากล้ามเนื้อทุกมัดใต้ร่มผ้ากลับตึงเกร็งเตรียมพร้อม ดั่งคันศรที่ถูกดึงจนสุดแรง "ข้าขอเตือนพวกเจ้า... วางมือจากเขาเสีย" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังดังขึ้น เรียบเรื่อยแต่ก้องกังวานไปทั่วทุกซอกมุม สิงห์ค่อยๆ วางจอกสุราลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ อย่างมั่นคง ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาร่างของเขาทอดทอดยาวทาบทับกลุ่มอันธพาลทั้งห้าคนจนมิด หัวหน้าโจรที่มีรอยแผลเป็นน่าเกลียดพาดผ่านใบหน้า หันขวับมามองด้วยแววตาดูแคลน มันหัวเราะร่วนออกมาเสียงดังลั่น "ฮ่าๆๆ! ไอ้หนูสำอางนี่มาจากไหนกันวะ? อยากลองดีกับหมาป่าแดนใต้หรือไง? ถ้าไม่อยากตายอย่างไร้ซาก ก็ไสหัวไปซะ!" สิงห์ไม่ต่อความยาว ภายในใจของเขากำลังหวนนึกถึงภาพครอบครัวและสำนักที่ถูกพวกมารโลหิตย่ำยี ความแค้นที่สุมอกทำให้พลังลมปราณภายในเดือดพล่าน ทว่าภายนอกเขากลับควบคุมลมหายใจให้สม่ำเสมอ ลูกผู้ชายย่อมใช้หมัดคุณธรรมเพื่อผดุงความยุติธรรม ไม่ใช่อารมณ์ชั่ววูบ สิ้นเสียงคำรามในลำคอ ร่างของสิงห์ก็พุ่งทะยานออกไปดั่งสายฟ้าแลบ เร็วจนแทบมองไม่เห็นเงา! "ระวัง!" ลูกน้องคนหนึ่งร้องเตือนได้เพียงครึ่งคำ หมัดเหล็กที่ผนึกกำลังภายในอันกล้าแกร่งของสิงห์ก็กระแทกเข้าที่กลางหน้าอกของมันอย่างจัง แรงปะทะดั่งค้อนเหล็กทุบลงบนทั่งศิลา ร่างของโจรป่าผู้นั้นลอยละลิ่วไปกระแทกกับเสาไม้จนหักสะบั้น กระอักเลือดออกมาคำโตหมดสติคาที่ทันที ความรวดเร็วและเด็ดขาดทำให้โจรที่เหลือหน้าถอดสี พวกมันชักดาบออกจากฝักหมายจะรุมฟัน แต่สิงห์หาได้เกรงกลัวไม่ วิชามัดหมัดพยัคฆ์ทะยานฟ้าถูกแปรเปลี่ยนเป็นกระบวนท่า 'พยัคฆ์คำรามสะท้านปฐพี' ฝ่ามือและหมัดสลับสับเปลี่ยนรวดเร็วดั่งพายุหมุน ทุกหมัดที่ซัดออกไปแฝงไว้ด้วยพลังที่หนักหน่วงแต่เปี่ยมด้วยความเมตตา ไม่มุ่งเอาชีวิต แต่เน้นทำลายจุดอ่อนและเส้นเอ็นเพื่อให้พวกมันหมดพิษสง *เปรี้ยง! ตึง! อ๊าก!* เสียงกระดูกหักดังประสานกับเสียงร้องโหยหวน อันธพาลร่างใหญ่พยายามเงื้อดาบฟันลงมาจากเบื้องบน สิงห์เบี่ยงตัวหลบอย่างงดงามเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะส,ัดศอกเข้าที่ชายโครงของมันอย่างแม่นยำ ร่างหนานั้นทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นในคราเดียว ภายในเวลาไม่ถึงสิบลมหายใจ พื้นโรงเตี๊ยมก็เต็มไปด้วยร่างของพวกโจรที่นอนครวญครางด้วยความเจ็บปวด หัวหน้าโจรที่มีแผลเป็นหน้าซีดเผือด ถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว ขาทั้งสองข้างสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ เมื่อเผชิญหน้ากับรัศมีอำนาจและแววตาที่เด็ดเดี่ยวราวกับพยัคฆ์หนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวผู้ใด "จะ... เจ้าเป็นใครกันแน่?" มันละล่ำละลักถาม เสียงสั่นพร่า สิงห์สาวเท้าเข้าไปใกล้ทีละก้าว ยืนค้ำAหัวมันด้วยท่าทีองอาจสง่างาม "ข้าคือคนเดินดินผู้หนึ่งที่ทนเห็นความอยุติธรรมไม่ได้ จำใส่กะโหลกพวกเจ้าไว้... หากยังกล้ามารังแกคนอ่อนแออีก ครั้งหน้า หมัดของข้าจะไม่หยุดแค่การสั่งสอน" คำพูดทรงพลังนั้นทำเอาหัวหน้าโจรหน้าถอดสี มันรีบคลานหนีตายพวกลูกน้องที่เหลือวิ่งเตลิดเปิดเปิงหายลับไปกับความมืดอย่างไร้ศักดิ์ศรี ความเงียบสงบกลับคืนสู่โรงเตี๊ยมอีกครั้ง เถ้าแก่ชรากราบกรานขอบคุณสิงห์ด้วยน้ำตาคลอเบ้า ทว่าสิงห์เพียงพยักหน้ารับอย่างสุภาพ ไม่ได้เอާމอะไรมากความ เขากำลังจะหันหลังกลับไปนั่งดื่มสุราต่อเพื่อทบทวนเส้นทางข้างหน้า ทันใดนั้นเอง จอมยุทธ์เมฆา สหายสนิทผู้รอบรู้ ก็ก้าวเท้าเข้ามาทางประตูโรงเตี๊ยมด้วยสีหน้าเคร่งเครียด บนบ่าของเขามีร่องรอยการต่อสู้ และมีจดหมายผนึกด้วยครั่งสีแดงฉานยื่นส่งมาให้สิงห์ด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย "สิงห์... เจ้าอย่าเพิ่งวางใจไป" จอมยุทธ์เมฆากล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "คนที่เจ้าเพิ่งสั่งสอนไปเมื่อครู่ เป็นเพียงแค่ลูกสมุนปลายแถวของ 'พรรคเสือดำ' เท่านั้น... และตอนนี้ ทางพญาอัคคี ผู้นำสำนักมารโลหิต ได้รับรู้เรื่องที่เจ้าปรากฏตัวที่นี่แล้ว และเขากำลังส่ง 'มือสังหารเงาทมิฬ' เจ็ดมรณะ มุ่งหน้ามาเด็ดหัวเจ้าในคืนนี้!" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนการเดินทางของลูกผู้ชายคนนี้ด้วยดีเสมอมาครับ พยัคฆ์ขาวคำราม