แผนลับของพญาอัคคี

หยาดโลหิตสีชาดหยดลงกระทบแท่นหินอัคคี เสียง *ติ๋ด... ติ๋ด...* ก้องกังวานอยู่ในโถงถ้ำใต้ผาเพลิงสุริยัน ราวกับเสียงเตือนภัยจากขุมนรก ความร้อนระอุแผดเผาจนอากาศรอบกายบิดเบี้ยวเป็นคลื่น ทว่าสิงห์กลับไม่สะท้านต่อไอความร้อนนั้นแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบของพยัคฆ์หนุ่มจดจ้องร่างเงาสีดำที่กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่เบื้องล่าง ร่างนั้นไม่ใช่ใครอื่น... พญาอัคคี ผู้นำสำนักมารโลหิต ผู้กำลังกระทำพิธีอันชั่วร้ายเพื่อปลุกพลังมารขั้นสูงสุดให้ตื่นขึ้น "เจ้าประเมินพลังของวิชามารโลหิตต่ำเกินไปแล้ว, สิงห์" เสียงแหบพร่าดั่งภูตผีลอดออกมาจากริมฝีปากที่แห้งผากของพญาอัคคี เปลวเพลิงสีดำสนิทพวยพุ่งรอบกายมันราวกับอสรพิษร้ายที่กำลังรumล้อมเหยื่อ "เมื่อพิธีนี้เสร็จสมบูรณ์ แผ่นดินยุทธภพเบื้องบนจะราบเป็นหน้ากลอง และเจ้า... จะเป็นรายแรกที่ข้าจะใช้สังเวย" สิงห์กำหมัดแน่นจนข้อต่อลั่นเปรี๊ยะ พลังลมปราณหมัดเหล็กสะทananปฐพีหมุนวนอยู่ภายในเส้นชีพจรอย่างดุเดือด เขาไม่จำเป็นต้องเอวาจาโต้ตอบใดๆ เพราะสำหรับลูกผู้ชายที่ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน การกระทำย่อมดังกว่าคำพูดเสมอ ปมแค้นที่สุมอกจากการสูญสิ้นสำนักและครอบครัวถูกหลอมรวมกลายเป็นความมุ่งมั่นอันเด็ดเดี่ยว สายตาของเขามุ่งตรงไปยังจุดอ่อนบริเวณชีพจรจุดที่สามของพญาอัคคี ซึ่งเป็นช่องโหว่เดียวที่จอมยุทธ์เมฆาสหายรักเคยวิเคราะห์ไว้ก่อนที่พวกเขาจะแยกย้ายกันมาปฏิบัติหน้าที่ "อย่าเพิ่งได้ใจไป, พญาอัคคี" สิงห์เปล่งเสียงก้องกังวาน กังวานไปทั่วโถงถ้ำ "มารก็คือมาร วันยังค่ำ เจ้าก็เป็นเพียงเศษสสารที่อาศัยคราบมนุษย์เดินดิน วันนี้ ข้า... สิงห์ จะใช้หมัดนี้ทวงคืนความยุติธรรมให้ผู้บริสุทธิ์ทั้งหมดที่เจ้าสังหาร!" สิ้นเสียงคำราม สภาวะจิตของสิงห์ก็พุ่งทะยานถึงจุดสูงสุด ร่างของพยัคฆ์หนุ่มพุ่งทะยานออกไปดั่งลูกธนูหลุดจากคันศร ความเร็วของเขารวดเร็วจนทิ้งภาพติดตาไว้เบื้องหลัง หมัดขวาถูกง้างออกพร้อมกับพลังปราณสีทองอร่ามที่แผ่พุ่งออกมาจนโถงถ้ำสว่างวาบ นี่คือ "หมัดทะยานฟ้า" เคล็ดวิชาสูงสุดที่เขาฝึกฝนจนบรรลุขั้นอภินิหาร พญาอัคคีลืมตาโพลง ประกายตาสสีแดงฉานสะท้อนภาพหมัดที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วเกินคาด มันไม่คาดคิดว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าจะก้าวข้ามขีดจำกัดทางร่างกายได้ถึงเพียงนี้ ทว่า ด้วยประสบการณ์และความอำมหิตที่สะสมมาหลายสิบปี มันจึงตวัดมือซ้ายขึ้นรับการโจมตีโดยไม่ลังเล คลื่นพลังมารสีดำปะทะเข้ากับหมัดเหล็กของสิงห์อย่างจัง! *ตูมมมม!* แรงปะทะอันมหาศาลส่งผลให้หินผารอบด้านแตกร้าว เศษหินและฝุ่นผงกระจายคละคลุ้งไปทั่ว สิงห์รู้สึกชาไปถึงหัวไหล่ แรงสะท้านทำให้เลือดในกายปั่นป่วนจนต้องพ่นโลหิตออกมาคำโต แต่เขากลับไม่ยอมถอยแม้แต่ครึ่งก้าว กัดฟันกรอดแล้วเร่งโคจรลมปราณกดดันเข้าไปอีก พญาอัคคีเองก็ใบหน้าถอดสี เม็ดเหงื่อกาฬไหลพรูลงมาตามขมับ เมื่อพบว่าพลังมารที่กำลังสะสมอยู่เริ่มสั่นคลอนเพราะแรงหมัดของสิงห์ "ไอ้... ไอ้เด็กเหลือขอ!" พญาอัคคีคำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว พลังมารรอบตัวระเบิดออกอย่างไร้ทิศทาง ซัดร่างของสิงห์กระเด็นถอยหลังไปหลายสิบก้าว ร่างของพยัคฆ์หนุ่มไถลไปกับพื้นหินจนเกิดประกายไฟแลบแปล๊บ ก่อนจะคุกเข่าลงข้างหนึ่ง มือขวายังคงกำแน่นและสั่นเทาเล็กน้อย ทว่า ท่ามกลางความตึงเครียดนั้น รอยยิ้มกลับปรากฏขึ้นที่มุมปากของสิงห์... เขาทำสำเร็จแล้ว! การปะทะเมื่อครู่ไม่ใช่เพื่อเอาชนะพญาอัคคีในคราเดียว แต่เป้าหมายที่แท้จริงคือการขัดขวางจุดศูนย์กลางของพิธีมารโลหิต ณ ใจกลางแท่นหินอัคคี รอยร้าวขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นบนศิลาโบราณ ไอสีดำที่เคยพวยพุ่งกลับค่อยๆ มอดดับลงอย่างน่าใจหาย พญาอัคคีเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อมองไปยังแท่นพิธีที่กำลังพังทลาย "ไม่... ไม่จริง! พิธีของข้า... ใกล้จะสำเร็จอยู่แล้วเชียว!" ผู้นำสำนักมารโลหิตแผดเสียงร้องโหยหวนราวกับสัตว์ป่าใกล้ตาย ร่างกายของมันเริ่มสั่นเทิ้มเพราะพลังย้อนกลับจากพิธีที่ถูกขัดจังหวะ สิงห์ค่อยๆ พยุงกายลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม แม้ลมหายใจจะหอบถี่และบาดแผลตามร่างกายจะส่งเสียงประท้วงด้วยความเจ็บปวด แต่แววตาของเขากลับเปี่ยมไปด้วยชัยชนะ ลูกผู้ชายสู้ยิบตาจนถึงวินาทีสุดท้าย นี่คือสัจธรรมที่เขาถือ "จบสิ้นแล้ว, พญาอัคคี เส้นทางสายมารของเจ้าสิ้นสุดลงตรงนี้..." สิงห์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง พร้อมก้าวเท้าเข้าไปหาศัตรูตัวฉกาจทีละก้าวอย่างมั่นคง ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่สิงห์กำลังจะก้าวเข้าไปประชิดตัวเพื่อปิดบัญชีแค้น เสียงหัวเราะเยือกเย็นอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากมุมมืดของโถงถ้ำ... เสียงหัวเราะที่ทำให้ฝีเท้าของสิงห์ต้องหยุดชะงักลงทันที "เจ้าเข้าใจผิดแล้ว, สิงห์... พิธีนี้หาใช่ของพญาอัคคีไม่ แต่มันคือพิธีเปิดทาง... ให้กับข้าต่างหาก" ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง เคียงบ่าเคียงไหล่ และส่งกำลังใจให้พยัคฆ์หนุ่มผู้นี้มาโดยตลอดนะครับ พยัคฆ์ขาวคำราม