ความจริงที่ถูกเปิดเผย

เหล็กกระทบเหล็กจนเกิดประกายไฟวาบวับในความมืด อากาศภายในถ้ำร้างชื้นแฉะและอบอวลด้วยกลิ่นอายคาวเลือดที่ยังจางหายไม่หมด สิงห์ยืนหอบหายใจรุนแรง เม็ดเหงื่อกาฬไหลโทรมหน้าผาก เมฆาลากกระบี่พยุงกายพิงผนังหิน ใบหน้าซีดขาวไร้สีเลือด ทั้งสองผ่านศึกหนักหน่วงจากมือสังหารสำนักมารโลหิตมาหมาดๆ แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าบาดแผลภายนอก คือความจริงอันดำมืดที่ยังปกคลุมอยู่ "ระวังตัวด้วยสิงห์... มันไม่ได้มาคนเดียว" เสียงกระซิบแหบพร่าของจอมยุทธ์เมฆาเตือนสติ สหายสนิทผู้ผ่านความเป็นความตายมาด้วยกันนับครั้งไม่ถ้วน สายตาคมกริบกวาดมองไปในความมืดสลัวเบื้องหน้า เบื้องหน้าของพวกเขาทั้งสอง ปรากฏร่างเงาหนึ่งสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว ร่างนั้นคุกเข่าลงกับพื้นดินชื้นแฉะ มือทั้งสองข้างยกขึ้นยอมจำนน ผ้าคลุมสีดำขาดวิ่นเปื้อนคราบโลหิตและฝุ่นดินเผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นน่ากลัว นี่คืออดีตศิษย์เอกแห่งสำนักมารโลหิต นามว่า "เหวินซาน" ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมอำมหิตในอดีต แต่บัดนี้ แววตาของเขากลับปรากฏความร้าวรานและความสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด "ข้าไม่ได้มาสู้... พวกท่านจารีบฟังข้าก่อน!" เหวินซานสำลักเลือดออกมาคำโตเมื่อพยายามจะเปล่งเสียงดังขึ้น ร่างกายของเขาสะท้านเฮือก บาดแผลฉกรรจ์ที่กลางหลังเกิดจากการฝ่าฝืนกฎสำนักและถูกลงทัณฑ์ด้วย "วิชามารสลายเส้นเอ็น" สิงห์กำหมัดแน่นจนข้อต่อลั่นเปรี๊ยะ พลังลมปราณหมัดเหล็กสะท้านปฐพีหมุนวนรอบฝ่ามือพร้อมปะทะทุกเมื่อ ความแค้นที่ฝังรากลึกจากการที่สำนักและครอบครัวถูกพญาอัคคีทำลายล้างยังคงแผดเผาหัวใจดั่งไฟมาร "เหตุใดข้าต้องเชื่อคนของสำนักมารโลหิต? มือของเจ้าเปื้อนเลือดคนบริสุทธิ์มาเท่าไหร่แล้ว เหวินซาน!" "ถ้าข้าอยากฆ่าพวกท่าน... ข้าคงไม่เลือกวิธีนี้" เหวินซานหัวเราะเยาะหยันตัวเอง น้ำตาผสมคราบเลือดไหลอาบแก้มกร้านโลก "ข้าทรยศสำนักไม่ใช่เพราะกลัวตาย แต่เพราะข้าเพิ่งรู้ว่า... สิ่งที่พวกเรากราบไหว้บูชา ที่พวกเรายอมทำชั่วฆ่าฟันคนอื่น มันเป็นเพียงแค่หมากตัวหนึ่งในแผนการทำลายยุทธภพทั้งหมดของพญาอัคคี!" บรรยากาศภายในถ้ำเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงหยดน้ำจากเพดานถ้ำกระทบพื้นหินดังก้อง กลิ่นอายความตึงเครียดแผ่ซ่านจนแทบหายใจไม่ออก เมฆาหรี่ตาลงอย่างพิจารณา ประเมินสถานการณ์ด้วยความรอบคอบ "เจ้าพูดถึงเรื่องอันใด จงอธิบายให้ชัดเจน" เหวินซานสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างยากลำบาก ร่างกายสั่นเทาด้วยความเจ็บปวดจากพิษมารที่กัดกินกระดูก "พวกท่านคิดว่าการตายของอาจารย์พวกท่าน และการล่มสลายของสำนักหมัดเหล็กเมื่อสิบปีก่อน เป็นฝีมือของสำนักมารโลหิตฝ่ายเดียวอย่างนั้นหรือ? ผิดถนัด... มันมีคนทรยศจากภายใน! คนในสำนักของพวกท่านเอง เป็นผู้เปิดประตูค่ายกลค่ายพิทักษ์สำนักในคืนนั้น!" ราวกับสายฟ้าฟาดผ่ากลางใจ สิงห์รู้สึกชาไปทั้งร่าง ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกตะลึง ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่เต็มไปด้วยกองเพลิง เสียงกรีดร้อง และความตายผุดขึ้นมาในหัว สมองของเขาขาวโพลน คำกล่าวอ้างนี้สั่นคลอนความเชื่อมั่นทั้งหมดที่เขายึดถือมาตลอดชีวิต "เจ้าโกหก!" สิงห์พุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อของเหวินซานด้วยความโกรธเกรี้ยว แรงมหาศาลทำให้ร่างของอดีตศิษย์สำนักมารลอยขึ้นจากพื้น "บอกชื่อคนทรยศคนนั้นมา! ใครคือหนอนกระเทือนรากเหง้าของสำนักเรา!" "สิงห์ ใจเย็นก่อน!" เมฆารีบเข้ามาแตะไหล่ห้ามปราม สหายหนุ่มกำลังขาดสติ ความแค้นบังตาจนอาจทำให้พลาดเบาะแสสำคัญ เหวินซานยิ้มขื่น แววตาเต็มไปด้วยความเวทนาต่อความโง่เขลาของตนเองในอดีต "ข้าไม่มีหลักฐานเป็นกระดาษ... แต่ข้ายืนยันด้วยชีวิตของข้าได้ว่า คนที่ส่งแผนผังค่ายกลในคืนนั้นให้พญาอัคคี คือบุคคลที่พวกท่านคาดไม่ถึงที่สุด และในขณะนี้... มันกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ประมุขแห่งพรรคธรรมะผู้ผดุงความยุติธรรม!" สิ้นคำพูดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นนับร้อยก็ดังสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากปากถ้ำ แสงคบเพลิงสว่างวาบจนแสบตา กลิ่นอายลมปราณอันทรงพลังกดทับเข้ามาจนกระอักเลือด เงาร่างนับสิบพุ่งล้อมรอบปากถ้ำไว้อย่างแน่นหนา ไม่มีทางหนี พญาอัคคี ก้าวเท้าออกมาจากความมืด ใบหน้าคมคายสวมรอยยิ้มเย็นเยียบแฝงความเหี้ยมเกรียม สายตาดั่งพญายมมองตรงมาที่สิงห์และเหวินซาน ราวกับกำลังมองดูมดปลวกที่ดิ้นรนอยู่ในกำมือ "ทำได้ดีมาก เหวินซาน... ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะซื่อสัตย์ถึงขนาดonนำความลับมามอบให้ศัตรูถึงมือเช่นนี้" พญาอัคคีกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แฝงจิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัว สิงห์หันขวับกลับไปมองเหวินซานทันที แววตาเต็มไปด้วยความสับสนระคนตกใจ หรือว่าทั้งหมดนี้... จะเป็นแผนซ้อนแผนที่พวกมันหลอกใช้พวกเขา? ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง เคียงบ่าเคียงไหล่ และส่งกำลังใจให้พยัคฆ์หนุ่มผู้นี้มาโดยตลอดนะครับ พยัคฆ์ขาวคำราม