เงาปริศนาในยามวิกาล

เหล็กกล้ากระทบกันยามวิกาลสร้างประกายไฟวาบขึ้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่ความมืดมิดจะกลืนกินทุกสิ่งกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง สิงห์ลืมตาโพลงในความมืด หยาดเหงื่อกาฬไหลซึมผ่านไรผมหนา สัญชาตญาณดิบของพยัคฆ์หนุ่มเตือนภัยลั่นอยู่ในโสตประสาท ความรู้สึกเหมือนถูกจ้องมองด้วยสายตาของสัตว์นักล่าจากมุมมืดไม่ใช่สิ่งที่จิตปรุงแต่งไปเอง กลิ่นอายความเย็นเยียบที่แฝงมากับสายลมราตรีนี้แปลกปลอมเกินกว่าจะเป็นเพียงลมหนาวธรรมดา ร่างสูงกำยำภายใต้ชุดนอนสีเข้มลุกขึ้นอย่างไร้เสียง ฝ่าเท้าหนาก้าวเหยียบลงบนพื้นดินแกลบในกระโจมพักอย่างระมัดระวังจนแทบไม่เกิดแรงสะเทือน เขากระชับ "หมัดเหล็กสะท้านปฐพี" ที่วางไว้ข้างกายมั่น ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบค่ายพักแรมชั่วคราวที่ตั้งอยู่กลางหุบเขาอับลม สหายร่วมสำนักยังคงหลับใหลอย่างเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางไกลตลอดทั้งวัน มีเพียงเสียงกองไฟที่มอดไหม้จนเหลือเพียงถ่านแดงก่ำส่งแสงเรืองรองสลัว "ใครกัน..." สิงห์พึมพำกับตัวเอง เสียงรอดไรฟันต่ำลึก เขาก้าวผ่านผืนผ้าใบออกสู่ความมืดเบื้องนอก บรรยากาศยามดึกสงัดวังเวงจนได้ยินเสียงจิ้งรีดเรไรและเสียงหอบหายใจของตนเอง สิงห์กวาดสายตาสำรวจความผิดปกติ และแล้ว... ที่เงาตะคุ่มของโขดหินใหญ่ห่างจากค่ายไปราวสามสิบก้าว ปรากฏเงาร่างมนุษย์ผู้หนึ่งยืนนิ่งสนิท ราวกับหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกับความมืด เงาร่างนั้นไม่ได้ตั้งใจจะซ่อนเร้นอย่างสมบูรณ์ตั้งแต่แรก เพราะทันทีที่สิงห์ก้าวออกมา ร่างนั้นก็สะบัดชายผ้าคลุมแล้วพุ่งตัวหายไปในความมืดทึบของผืนป่าเบื้องล่างอย่างรวดเร็วปานสายลม "คิดจะหนีหรือ!" สิงห์คำรามในลำคอ ร่างกำยำทะยานออกไปด้วยวิชาตัวเบาที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วง กิ่งไม้ ใบหญ้า และโขดหินถูกใช้เป็นจุดส่งแรงส่งร่างของพยัคฆ์หนุ่มพุ่งทะยานราวกับลูกธนูหลุดจากคันศร การไล่าล่าในยามวิกาลเริ่มต้นขึ้นโดยไม่มีการเอ่ยคำทักทายใดๆ ทั้งสิ้น เบื้องหน้าของเขาคือเงาดำที่เคลื่อนไหวคล้ายภูตผี ความเร็วของมันไม่ธรรมดา ชนิดที่หากเป็นชาวยุทธ์ทั่วไปคงถูกทิ้งห่างไม่เห็นฝุ่น แต่สิงห์หาใช่คนทั่วไปไม่ ปมความแค้นในการสูญสำนักและครอบครัวหล่อหลอมให้จิตใจและฝีเท้าของเขามีความมุ่งมั่นดุดันเกินกว่าใครจะทานทน ผ่านพ้นแนวพงหญ้ารกชัฏ ลึกลงไปในหุบเขาแคบที่แสงจันทร์สาดส่องลงมาไม่ถึง เงาร่างเบื้องหน้าหยุดชะงักลงกะทันหันบนลานหินกว้างที่รายล้อมด้วยต้นไม้ยักษ์โบราณ สิงห์ร่อนลงพื้นอย่างนิ่มนวล ห่างจากเป้าหมายราวสิบก้าว ลมหายใจของเขาผ่อนเข้าออกสม่ำเสมอแม้จะผ่านการไล่ล่ามาอย่างหนักหน่วง ดวงตาดุดันจ้องมองแผ่นหลังของเงาลึกลับที่ปกคลุมด้วยชุดคลุมสีเทาเข้มจนกลืนไปกับความมืด "เจ้าเป็นใคร? เหตุใดจึงคอยสะกดรอยตามพวกเรามาหลายวัน" สิงห์เอ่ยถาม น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขาแคบ แฝงไว้ด้วยรังสีอำมหิตของหมัดมวยที่พร้อมจะระเบิดออกได้ทุกเมื่อ เงาร่างนั้นค่อยๆ หมุนตัวกลับมาอย่างเชื่องช้า ท่าทีไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย ใบหน้าของอีกฝ่ายถูกซ่อนอยู่ภายใต้เงาหมวกสานปีกกว้าง แต่รอยยิ้มที่มุมปากซึ่งปรากฏให้เห็นภายใต้แสงสลัวรางนั้น ทำให้สิงห์ต้องขมวดคิ้วมุ่นด้วยความรู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด "ฝีมือรุดหน้าขึ้นมากนี่ สิงห์น้อย... สมแล้วที่เป็นทายาทคนสุดท้ายแห่งสำนักพยัคฆ์" น้ำเสียงแหบพร่าแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น เป็นเสียงที่ราวกับผ่านร้อนผ่านหนาวมานับไม่ถ้วน และเป็นเสียงที่สิงห์ไม่มีวันลืมลง สิงห์ชะงักไปเล็กน้อย กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งแน่นโดยอัตโนมัติ "เสียงนี้... หรือว่าท่านคือ..." ก่อนที่สิงห์จะทันได้เอ่ยชื่อบุคคลที่อยู่ในความทรงจำอันมืดมน เงาลึกลับก็สะบัดมือขวาออก วัตถุบางอย่างพุ่งแหวกอากาศเข้ามาด้วยความเร็วสูงและรุนแรงราวกับหอกเหล็ก! สิงห์ไม่รอช้า พลิกตัวหลบตามสัญชาตญาณ พร้อมกับซัดหมัดซ้ายออกไปปะทะ แรงกระแทกจากการปะทะสร้างเสียงดังสนั่นหวั่นไหว เศษใบไม้รอบบริเวณปลิวว่อนด้วยแรงกดดันมหาศาล ทว่า เมื่อสิงห์เงยหน้าขึ้นมองอีกครั้ง เงาร่างนั้นไม่ได้อยู่ที่เดิมเสียแล้ว มีเพียงกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่ถูกปักไว้ด้วยมีดสั้นเล่มงามบนลำต้นไม้ใหญ่เบื้องหน้า ข้อความด้วยลายมือหวัดๆ แต่ทรงพลังเขียนไว้ว่า— *‘ระวังมิตรที่อยู่ใกล้ตัวยิ่งกว่าศัตรู... คืนนี้ เลือดจะนองผืนป่า’* สิงห์จ้องมองกระดาษแผ่นนั้น ดวงตาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองศึก เมื่อตระหนักได้ว่าคำเตือนนี้ไม่ได้หมายถึงตัวเงาลึกลับผู้นี้ แต่กำลังพุ่งตรงไปยังค่ายพักแรมที่เขาทิ้งจอมยุทธ์เมฆาและสหายคนอื่นๆ ไว้เบื้องหลัง! ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง เคียงบ่าเคียงไหล่ และส่งกำลังใจให้พยัคฆ์หนุ่มผู้นี้มาโดยตลอดนะครับ