กับดักกลไกโบราณ

"ถอยหลัง!" เสียงคำรามของสิงห์ดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงศิลาโบราณที่อับชื้น แรงกดดันจากผนังทั้งสองด้านบีบอัดจนลมหายใจของทุกคนติดขัด กลิ่นอายความตายแผ่ซ่านปะปนกับกลิ่นฝุ่นดินที่สะสมมานับร้อยปี เบื้องหน้าของพวกเขาคือทางเดินยาวเหยียดที่ถูกปูด้วยแผ่นหินสลักลายโบราณ แต่ทว่ามันไม่ใช่ทางเดินธรรมดา เพราะทุกย่างก้าวคือความเป็นและความตายที่คั่นอยู่เพียงเส้นด้าย จอมยุทธ์เมฆาหรี่ตาลง ประกายปัญญาฉายชัดในแววตาที่ผ่านโลกมามาก เขายกมือขึ้นห้ามพรรคพวกที่กำลังจะก้าวพรวดพราดเข้าไป พร้อมกับใช้พัดเหล็กในมือเคาะลงกับพื้นเบาๆ เพื่อหยั่งเชิง "อย่าเพิ่งขยับ..." จอมยุทธ์เมฆากล่าวด้วยน้ำเสียงสุขุมแต่แฝงความตึงเครียด "กลไกชุดนี้ไม่ใช่แค่กลไกธรรมดา มันคือ 'ค่ายกลหินกลิ้งสวรรค์คำรณ' ที่บันทึกไว้ในตำราโบราณ หากเหยียบผิดแม้แต่ตารางนิ้วเดียว..." *ฉึก! ฉึก! ฉึก!* ยังไม่ทันที่จอมยุทธ์เมฆาจะพูดจบ ลูกศรอาบยาพิษสีนิลนับร้อยดอกพุ่งแหวกอากาศออกมาจากช่องลับข้างผนังด้วยความเร็วสูงราวกับห่าฝน สิงห์ไม่รอช้า ร่างกายตอบสนองตามสัญชาตญาณนักสู้ หมัดเหล็กในมือขวาถูกชกออกไปเบื้องหน้าอย่างเต็มแรง เกิดเป็นกระแสลมหมุนวนราวกับพยัคฆ์คำราม ปัดป้องลูกศรเหล่านั้นให้กระเด็นกระดอนออกไปอย่างไร้ทิศทาง "ระวังตัวด้วย ทุกคน!" สิงห์ตะโกนก้อง กล้ามเนื้อทุกมัดเกร็งแน่น เม็ดเหงื่อผุดพรายบนหน้าผาก แต่นัยน์ตากลับแน่วแน่และดุดัน ไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ปมในใจเรื่องการล้างแค้นให้สำนักยังคงคุกรุ่นอยู่เสมอ มันคือเชื้อเพลิงที่หล่อหลอมให้เขากล้าเผชิญหน้ากับความตายในทุกๆ วินาที พรรคพวกด้านหลังต่างชักอาวุธประจำกายออกมาตั้งรับอย่างพร้อมเพรียง ความสามัคคีและมิตรภาพลูกผู้ชายถูกหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวในยามที่ความตายหายใจรดต้นคอ "สิงห์ เจ้าคุ้มกันด้านหน้า ข้าจะใช้เคล็ดวิชาสะกดเมฆาหาจุดอ่อนของกลไกนี้เอง!" จอมยุทธ์เมฆาเอ่ยขึ้นอย่างรวดเร็ว พร้อมกับก้าวเท้าสลับซับซ้อนตามหลักแปดทิศ สายตากวาดมองร่องรอยกลไกบนพื้นและผนังอย่างละเอียดถี่ถ้วน ทว่า ยุทธภพไม่เคยปรานีผู้ใด เสียงครูดคราดน่าสะพรึงกลัวดังสนั่นหวั่นไหวมาจากเบื้องบนและเบื้องล่าง ราวกับภูเขาทั้งลูกกำลังเคลื่อนตัว *ครืนนนนน!* หินผาขนาดมหึมาน้ำหนักนับพันชั่งหล่นลงมาจากเพดาน ปิดตายทางถอยหลัง และกำลังกลิ้งเข้าบดขยี้พวกเขาด้วยความเร็วสูง แรงสั่นสะเทือนทำให้ฝุ่นตลบอบอวลจนมองแทบไม่เห็นทาง "มันมาแล้ว!" ศิษย์ร่วมสำนักคนหนึ่งร้องตะโกนด้วยความตื่นตระหนก "ตั้งสติไว้! ลูกผู้ชายชาตรี ยอมตายด้วยคมดาบ ดีกว่าตายเพราะความหวาดกลัว!" สิงห์แผדเสียงคำรามก้อง ปลุกขวัญกำลังใจของทุกคนให้ฮึกเหิมขึ้นมาอีกครั้ง เขาก้าวออกไปยืนขวางหน้าหินกลิ้งมหึมานั้นด้วยสองมือเปล่า ถ่ายทอดพลังปราณทั้งหมดลงที่หมัดเหล็กสะท้านปฐพี นี่ไม่ใช่เวลามาลังเล นี่คือการต่อสู้เพื่อความอยู่รอด และก้าวไปให้ถึงเป้าหมายเบื้องหน้า! สิงห์สูดลมหายใจเข้าลึก ศาสตราในใจคือความเด็ดเดี่ยว เขาย่อตัวลงเล็กน้อย แขนขวากางออกราวกับพยัคฆ์หนุ่มที่เตรียมตะครุบเหยื่อ แม้รู้ว่าแรงปะทะจะมหาศาลเพียงใด แต่เขาก็ไม่คิดจะถอยแม้แต่ก้าวเดียว "ย๊ากกกกกก!" หมัดเหล็กพุ่งทะยานออกไปปะทะกับก้อนหินยักษ์อย่างจัง เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่า แรงสะท้อนย้อนกลับทำให้เส้นเลือดที่แขนของสิงห์ปูดโปน ร่างกายสั่นสะท้านอย่างรุนแรง กระแสโลหิตตีรวนขึ้นมาที่ลำคอจนรสชาติเค็มปร่าแผ่ซ่าน แต่เขากัดฟันกรอด ยันหินยักษ์นั้นไว้ด้วยพลังใจอันเด็ดเดี่ยว "ข้าบอกแล้วไง... ว่าข้ายังตายตอนนี้ไม่ได้!" สิงห์คำรามลั่น ดวงตาแดงก่ำด้วยความมุ่งมั่น จอมยุทธ์เมฆาเห็นจังหวะนั้นพอดี ดวงตาเป็นประกายคมกล้า พัดเหล็กในมือซัดออกไปปักลงที่ร่องกลไกบนพื้นอย่างแม่นยำราวนับด้วยตลับเมตร *คลิก!* เสียงกลไกภายในกำแพงหยุดชะงักลงทันท่วงที หินกลิ้งมหึมาที่กำลังจะบดขยี้สิงห์พลันหยุดนิ่งสนิท ห่างจากร่างของเขาเพียงแค่คืบเดียวเท่านั้น ทุกคนหอบหายใจด้วยความเหนื่อยอ่อน เม็ดเหงื่อไหลโทรมกาย ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ พวกเขารอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด... หรือนี่คือสิ่งที่ผู้สร้างสุสานต้องการให้เป็น? สิงห์ถอนหายใจยาว คลายหมัดที่เกร็งแน่นลงช้าๆ กำลังจะหันไปเอ่ยปากชมสหาย แต่อจีตินั้น... พื้นศิลาเบื้องหน้าซึ่งควรจะเป็นทางออก กลับเลื่อนเปิดออกเองโดยไม่มีใครแตะต้อง เผยให้เห็นบันไดศิลาดิ่งลึกสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง และไอเย็นเยือกราวน้ำแข็งขั้วโลกที่พัดโชยขึ้นมา พร้อมกับเสียงกระซิบอันแผ่วเบา... คล้ายเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของมนุษย์ที่ดังสะท้อนมาจากก้นบึ้งของความมืดมิด ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง เคียงบ่าเคียงไหล่ และส่งกำลังใจให้พยัคฆ์หนุ่มผู้นี้มาโดยตลอดนะครับ พยัคฆ์ขาวคำราม