ความโกรธเกรี้ยวที่ลุกโชน

เสียงกระดูกลั่นกรอบดั่งกิ่งไม้แห้งถูกหักหยาบๆ ดังสะท้านไปทั่วลานประลองหินผา เม็ดเหงื่อผสมหยดเลือดสีชาดไหลย้อยลงตามกรอบหน้าของสิงห์ ดวงตาคมกริบทั้งสองข้างแดงก่ำราวกับโลหิตที่เอ่อล้น ทว่าสิ่งที่ลุกโชนอยู่ภายในกลับไม่ใช่ความหวาดกลัว หากแต่เป็นเปลวเพลิงแห่งความโกรธเกรี้ยวที่แผดเผาทຸກอณูวิญญาณ เบื้องหน้าของเขาคือพญาอัคคี ผู้นำสำนักมารโลหิตผู้เหี้ยมโหด รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏบนริมฝีปากของมัน มือข้างหนึ่งของพญาอัคคีเพิ่งจะซัดเข้าที่กลางหน้าอกของจอมยุทธ์เมฆา สหายสนิทผู้ร่วมเป็นร่วมตาย จนร่างของอีกฝ่ายปลิวไปกระแทกกับผนังหินอย่างไร้เรี่ยวแรง "เมฆา...!" สิงห์คำรามลั่น ลมปราณในร่างปั่นป่วนจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน จอมยุทธ์เมฆาสำรอกลิ่มเลือดออกมาคำใหญ่ ใบซีดขาวไร้สีเลือด แต่ริมฝีปากยังคงแย้มยิ้มอย่างอ่อนโยน เขายกมือขึ้นห้ามไม่ให้สิงห์พุ่งเข้ามา พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความรู้สึกของสหายรัก "อย่า... อย่าห่วงข้า... สหาย... ใช้มัน... เคล็ดวิชาหมัดพยัคฆ์ทะยานฟ้ากระบวนท่าสุดท้าย... ปลดปล่อยหัวใจของเจ้าออกมา..." สิ้นคำพูดนั้น ศีรษะของจอมยุทธ์เมฆาก็พับลง ร่างกายแน่นิ่งสนิท ลมหายใจขาดห้วงไปต่อหน้าต่อตา! ความเงียบงันปกคลุมชั่วขณะ... ก่อนที่โลกทั้งใบของสิงห์จะแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ภาพวันเก่าๆ ที่พวกเขาเคยร่วมฝึกวิชาด้วยกัน ภาพรอยยิ้มและเสียงหัวเราะยามค่ำคืน ภาพคำสัญญาที่ให้ไว้ต่อกันว่าจะต้องสะสางหนี้แค้นของสำนักให้จงได้ ทุกสิ่งทุกอย่างไหลย้อนเข้ามาในห้วงความคิดราวกับกระแสน้ำเชี่ยว ความเจ็บปวดจากการสูญเสียกัดกินหัวใจของเขาอย่างรุนแรง ทว่าความเจ็บปวดนั้นกลับแปรเปลี่ยนเป็นพลังอันมหาศาล พลังที่เหนือกว่าขีดจำกัดของมนุษย์ปุถุชน สิงห์ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ไหล่ทั้งสองข้างสั่นเทา ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความแค้นที่อัดแน่นจนล้นอก ลมปราณทั่วร่างเปลี่ยนจากสีขาวบริสุทธิ์เป็นสีทองเจิดจ้า และในพริบตาถัดมา มันก็ถูกย้อมด้วยสีแดงฉานของไอสังหาร! "พญาอัคคี..." เสียงของสิงห์แหบพร่า ทว่ากลับทรงพลังจนพื้นหินใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นรอยแยกวงกว้าง "วันนี้... แม้แต่เงาของเจ้า... ข้าก็จะไม่ให้เหลือรอดบนแผ่นดินนี้!" พญาอัคคีหรี่ตาลง รอยยิ้มเยาะเย้ยเมื่อครู่หายวับไป ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาดที่คล้ายกับความหวาดกลัว มันสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากร่างของเด็กหนุ่มตรงหน้า แรงกดดันที่ทำให้ลมหายใจของจอมยุทธ์ระดับปรมาจารย์เช่นมันถึงกับสะดุด "แค่เด็กเหลือขอที่ใกล้ตาย คิดจะทำอะไรข้าได้!" พญาอัคคีแผדเสียงคำรามเพื่อข่มขวัญ มันรวบรวมพลังมารโลหิตทั้งหมดไว้ที่ฝ่ามือ เกิดเป็นกลุ่มก้อนพลังสีดำทมิฬส่งกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง พุ่งเข้าใส่สิงห์ด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ สิงห์ไม่หลบ ไม่ถอย และไม่คิดจะตั้งรับ! เขาก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างกายผสานเป็นหนึ่งเดียวกับจิตวิญญาณของพยัคฆ์ขาวผู้ยิ่งใหญ่ ภาพเงาร่างของพยัคฆ์ยักษ์คำรามก้องฟ้าปรากฏขึ้นเบื้องหลังของเขา กำปั้นขวาถูกง้างออกไปข้างหลัง รวบรวมทั้งความแค้น ความโศกเศร้า และความมุ่งมั่นที่จะปกป้องเจตนารมณ์ของสหายรักไว้ที่หมัดเดียว "หมัดพยัคฆ์ทะยานฟ้า... ทลายสวรรค์สะท้านปฐพี!" ตูมมมมมม—! เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่ากลางฤดูร้อน แรงปะทะของหมัดทั้งสองสร้างคลื่นกระแทกพัดพาร่างของทั้งคู่ถอยหลัง พื้นหินรอบบริเวณแหลกละเอียดเป็นผุยผง พญาอัคคีเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อมันพบว่าพลังมารโลหิตของตนกำลังถูกบดขยี้ทีละน้อยโดยหมัดที่เต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งมิตรภาพและความตาย กระดูกแขนของพญาอัคคีเริ่มปริร้าว เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังเล็ดลอดออกมาจากลำคอของมัน ทว่าสิงห์ไม่มีความปรานีหลงเหลืออยู่ในแววตาอีกต่อไปแล้ว หมัดของเขาพุ่งทะลวงผ่านการป้องกันทั้งหมดเข้าประชิดหน้าอกของศัตรูตัวฉกาจ ทว่า ในวินาทีที่หมัดเหล็กกำลังจะทะลวงหัวใจของพญาอัคคีนั้นเอง พื้นดินเบื้องล่างกลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม หมอกควันหนาทึบสีดำสนิทพวยพุ่งขึ้นมาจากรอยแยกของพื้นหิน บังเกิดเป็นร่างเงาลึกลับร่างหนึ่งที่ก้าวออกมาจากความมืดมิด พร้อมกับเสียงหัวเราะแหบแห้งที่เยือกเย็นเสียดกระดูก "น่าสนใจ... ไม่นึกเลยว่าในดินแดนรกร้างแห่งนี้ จะยังมีผู้ที่สามารถฝึกวิชาพยัคฆ์ทะยานฟ้าจนถึงขั้นตื่นรู้ได้..." สิงห์ชะงักหมัดที่กำลังจะปลิดชีพอัดคีลงเล็กน้อย เขากวาดสายตาคมกริบมองไปยังร่างเงาลึกลับที่เพิ่งปรากฏกายขึ้น หัวใจเต้นระรัวด้วยความระแวง สัมผัสจากชายปริศนาร่างนี้เหนือล้ำกว่าพญาอัคคีหลายเท่าตัวนัก และที่สำคัญยิ่งกว่านั้น... กลิ่นอายพลังที่แผ่ออกมาจากตัวมัน ช่างคุ้นเคยราวกับฝันร้ายที่สิงห์ตามหามาตลอดชีวิต! ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง เคียงบ่าเคียงไหล่ และส่งกำลังใจให้พยัคฆ์หนุ่มผู้นี้มาโดยตลอดนะครับ พยัคฆ์ขาวคำราม