จุดอ่อนใต้แสงตะวัน

"เจ้าคิดว่าวิชากายาเหล็กของสำนักมารโลหิตไร้เทียมทานจริงๆ หรือ?" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นท่ามกลางเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของสนามประลอง หินผารอบด้านแตกละเอียดจากแรงปะทะเมื่อครู่ สิงห์ยืนปักหลักมั่นคง สองเท้าจิกแน่นลงบนพื้นดินจนฝุ่นตลบอบอวล เม็ดเหงื่อกาฬไหลย้อยตามโครงหน้าคมคายที่อาบไล้ด้วยคราบเลือดและฝุ่นดิน ดวงตาคู่คมดุจพยัคฆ์หนุ่มไม่เคยมีความหวาดกลัวปรากฏให้เห็น แม้เบื้องหน้าจะคือ พญาอัคคี ผู้นำสำนักมารโลหิต ผู้ครอบครองร่างทองคำที่คุ้มกันด้วยลมปราณทมิฬที่แม้แต่คมดาบกล้าก็ยังต้องบิ่นสลาย พญาอัคคียกยิ้มเยาะหยัน แววตาของมันฉายแววดูถูกเหยียดหยาม ร่างกายของมันในยามนี้เปล่งประกายสีทองเข้มข้นราวกับหล่อหลอมจากเหล็กกล้าชั้นดี ทั่วทั้งร่างไม่มีช่องโหว่ให้โจมตี มันหัวเราะร่วนออกมาเสียงดังสนั่นจนป่ารอบข้างสะเทือน "ไอ้หนูโง่... ร่างกายของข้าผ่านการชำระด้วยโลหิตนับพันชีวิต เจ้าคิดว่าหมัดกระจอกงอกง่อยของเจ้าจะระคายผิวข้าได้งั้นรึ? เข้ามาสิ! ข้าจะแสดงให้เห็นว่าความต่างระหว่างฟ้ากับเหวคืออะไร!" สิงห์ไม่ตอบโต้ด้วยวาจา เขารู้ดีว่าคำพูดไร้ค่าในยามที่ต้องตัดสินชะตากรรมด้วยกำปั้น สมองของเขากลับแล่นด้วยความรวดเร็ว ทบทวนคำสอนของจอมยุทธ์เมฆาและร่องรอยการเคลื่อนไหวของศัตรูที่ผ่านมา *‘วิชากายาเหล็ก... ทุกสิ่งในใต้หล้าล้วนมีความสมดุล ไม่มีสิ่งใดไร้จุดอ่อน ต่อให้แข็งแกร่งปานเหล็กไหล ย่อมต้องมีจุดที่ลมปราณไหลเวียนผ่านและจุดอับสายตา...’* ในจังหวะนั้นเอง สายตาดุจพยัคฆ์ของสิงห์ก็สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ แม้พญาอัคคีจะระวังตัวแจ แต่ทุกครั้งที่มันรวบรวมลมปราณเพื่อปล่อยหมัดเพลิงโลหิต กล้ามเนื้อบริเวณใต้รักแร้ด้านซ้ายและซอกกระดูกไหปลาร้าจะเกิดการเกร็งตัวผิดธรรมชาติ ชั่วเสี้ยววินาทีนั้น... ผิวหนังสีทองอร่ามจะบางลงจนเกือบโปร่งใส มันคือจุดรวมของเส้นชีพจรหลักที่ลมปราณทมิฬต้องไหลผ่านเพื่อหล่อเลี้ยงทั่วร่าง! *เจอแล้ว...* หัวใจของสิงห์เต้นระรัวราวกับกลองศึก ความตื่นตัวแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูขุมขน เขารวบรวมลมปราณที่เหลืออยู่ทั้งหมดในตัน田 (ตันเถียน) ถ่ายเทพละกำลังลงสู่หมัดขวาจนเส้นเลือดปูดโปน พญาอัคคีเห็นสิงห์ยังกล้าตั้งท่าเตรียมจู่โจม มันจึงคำรามลั่น พุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วสูงราวกับอสนีบาต หมัดเพลิงโลหิตถูกง้างขึ้นพร้อมซัดทำลายล้างทุกสิ่งที่ขวางหน้า มันมั่นใจว่าการโจมตีครั้งนี้จะบดขยี้กระดูกของสิงห์ให้แหลกละเอียดในคราเดียว "ตายเสียเถอะไอ้เด็กเวร!" สิงห์ไม่หลบหนี เขาเลือกที่จะพุ่งเข้าหาปากเสือ รอคอยจังหวะที่พญาอัคคีเหวี่ยงหมัดเข้ามาและเปิดช่องว่างเพียงชั่วพริบตา เมื่อหมัดเพลิงโลหิตพุ่งเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนระอุแผดเผาใบหน้า สิงห์พลันบิดตัวหลบอย่างเฉียดฉิว ลมพายุจากการโจมตีเฉียดผ่านหัวไหล่จนเสื้อผ้าฉีกขาดวิ่น แต่นี่คือแผนการ! สิงห์อาศัยแรงเหวี่ยงจากการหลบ ย่อเข่าลงต่ำแล้วดีดตัวพุ่งทะยานขึ้นประชิดร่างของศัตรู หมัดเหล็กสะท้านปฐพีถูกซัดออกไปด้วยวิถีโค้งที่คาดไม่ถึง พลังหมัดอัดแน่นด้วยจิตวิญญาณของสำนักและมิตรภาพของสหาย พุ่งตรงไปยังจุดตายใต้ไหปลาร้าของพญาอัคคีอย่างแม่นยำรา과จับวาง! "อวดดีนัก!" พญาอัคคีเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อตระหนักได้ว่าจุดอ่อนที่มันซ่อนไว้ถูกมองทะลุปรุโปร่ง *ตูมมมม!* เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ คลื่นกระแทกมหาศาลแผ่ขยายออกเป็นวงกว้างจนต้นไม้รอบบริเวณหักโคราญ พลังหมัดของสิงห์ทะลุทะลวงเกราะลมปราณสีทองเข้าไปกระแทกเข้ากับจุดชีพจรสำคัญเต็มแรง พญาอัคคีสำลักโลหิตสีดำสนิทออกมาคำโต ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความยโสโอหังบัดนี้เบิกค้างด้วยความตื่นตะลึง ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้ากลับสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ เสียงกระดูกลั่นกรอบดังขึ้นชัดเจนท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมชั่วขณะ สิงห์ทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งด้วยความอ่อนแรง ลมหายใจหอบถี่ ใบหน้าอาบด้วยเหงื่อและเลือด แต่นัยน์ตายังคงจ้องมองศัตรูตรงหน้าอย่างไม่กะพริบ เขาพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าต่อให้เป็นวิชามารที่ร้ายกาจเพียงใด ก็ไม่อาจทานทนต่อจิตวิญญาณที่สู้ยิบตาของลูกผู้ชายได้ ทว่า... ในวินาทีที่ชัยชนะดูเหมือนจะตกเป็นของสิงห์ รอยยิ้มอันน่าขนลุกกลับปรากฏขึ้นบนมุมปากของพญาอัคคี แม้เลือดจะไหลท่วมกาย แต่มันกลับหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างน่าประหลาด "ฮึ... เจ้าคิดว่าชนะแล้วงั้นรึ สิงห์... เจ้าเด็กโง่..." พญาอัคคีกระซิบด้วยเสียงแหบพร่า ก่อนที่มันจะสะบัดมือซ้ายที่ซ่อนไว้ด้านหลังอย่างไร้ซุ่มเสียง วัตถุสีดำสนิทชิ้นหนึ่งถูกดึงออกมาจากอกเสื้อ มันคือ "ลูกแก้วโลหิตทมิฬ" วัตถุต้องห้ามที่หากถูกทำลายจะปลดปล่อยพลังงานทำลายล้างล้างผลาญที่จะกลืนกินทุกสิ่งในรัศมีร้อยลี้ให้มอดไหม้ไปพร้อมกัน! ดวงตาของพญาอัคคีลุกโชนด้วยความบ้าคลั่ง มันกำลังจะบีบลูกแก้วนั้นเพื่อแลกด้วยชีวิตของมันและทุกคน ณ ที่แห่งนี้ ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง เคียงบ่าเคียงไหล่ และส่งกำลังใจให้พยัคฆ์หนุ่มผู้นี้มาโดยตลอดนะครับ