เผชิญหน้าแม่ทัพโลหิต

เสียงโลหิตหยดกระทบพื้นศิลา... ติ๋ง... ติ๋ง... ดังสะท้อนก้องกังวานในโสตประสาทของสิงห์ ราวกับเสียงนาฬิกามรณะที่กำลังนับถอยหลังลมหายใจของเขาเอง เบื้องหน้าของเด็กหนุ่มคือร่างมหึมาของ "แม่ทัพโลหิต" หรือ ฉายา "อสูรกายกายาเหล็ก" ผู้มีชื่อเสียงเป็นที่ครั่นคร้ามไปทั่วทั้งยุทธภพ ร่างกายของมันสูงใหญ่ราวกับภูผาย่อมๆ กล้ามเนื้อทุกมัดปูดโปนและสะท้อนประกายแสงสีนิลราวกับหล่อหลอมด้วยเหล็กกล้าชั้นดี ทั่วทั้งร่างอาบย้อมไปด้วยคราบเลือดแห้งกรังของศัตรูที่เคยสังหารมานับไม่ถ้วน ดวงตาสสีแดงฉานจ้องมองสิงห์ด้วยความเหยียดหยัน ราวกับมองมดปลวกตัวหนึ่งที่กำเนิดมาเพื่อรอวันถูกบดขยี้ "เด็กน้อย..." เสียงของแม่ทัพโลหิตดังทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามจากขุมนรก มันบดกรามจนเกิดเสียงดังกรอด กลิ่นอายสังหารพวยพุ่งออกจากร่างแผ่ขยายเป็นวงกว้างจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว "เจ้าคิดว่าหมัดแมวเหมียวของเจ้า จะทำให้ผิวหนังของข้าสะเทือนได้แม้แต่น้อยเลยหรือ? ช่างโง่เขลาเบาปัญญาเสียจริง" สิงห์ไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขายืนนิ่งสงบดั่งขุนเขา แม้ภายในอกหัวใจจะเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก เม็ดเหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผมและไหลยศลงมาตามกรอบหน้าคมคาย สายตาคมกริบดั่งพยัคฆ์หนุ่มจดจ้องไปยังจุดอ่อนทุกตารางนิ้วบนร่างของคู่ต่อสู้ ในหัวของเขาฉ ภาพคำสอนของจอมยุทธ์เมฆาสหายรักลอยวนกลับมาอีกครั้ง *'จำไว้นะสิงห์... วิชากายาเหล็กของมันแข็งแกร่งดุจกำแพงเหล็กกล้าก็จริง แต่ทุกสิ่งที่แข็งแกร่งย่อมมีจุดอ่อนที่อ่อนหย่อนที่สุดเสมอ จุดนั้นคือจุดที่ลมปราณโคจรผ่านชีพจรต้วนมู่ใต้ราวนมซ้าย จงใช้ "หมัดพยัคฆ์ทะยานฟ้า" รวบรวมลมปราณทั้งหมดไว้ที่กำปั้น แล้วซัดทะลวงเข้าไปในจุดเดียว ดุจดั่งธนูที่หลุดจากคันศร!'* คำแนะนำนั้นคือความหวังเดียว... เป็นเดิมพันด้วยชีวิตของเขาและอนาคตของสำนัก "ข้าอาจจะโง่..." สิงห์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่นดั่งศิลา ทว่าแฝงไว้ด้วยจิตวิญญาณที่ไม่มีวันยอมสยบให้แก่ความอยุติธรรมใดๆ "แต่คนโง่อย่างข้า... ไม่เคยคิดก้มหัวให้มารร้ายเช่นเจ้า!" สิ้นคำพูด ร่างของสิงห์ก็พุ่งทะยานออกไปราวกับสายฟ้าแลบ ความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นจนทิ้งภาพติดตาไว้เบื้องหลัง กำปั้นขวาถูกเงื้อมไปข้างหลังสุดแรงเกิด กล้ามเนื้อแขนเกร็งเครียดจนเส้นเลือดปูดโปน ลมปราณภายในร่างกายหมุนวนสะสมพลังราวกับพายุหมุนขนาดย่อม "รนหาที่ตาย!" แม่ทัพโลหิตคำรามลั่น มันไม่หลบเลี่ยง ปล่อยให้สิงห์พุ่งเข้ามาหาตรงๆ ด้วยความมั่นใจในวิชากายาเหล็กของตน มันเงื้อหมัดขวาที่ใหญ่โตราวกับค้อนยักษ์ ชกสวนออกไปตรงๆ หมายจะบดขยี้ร่างของเด็กหนุ่มให้แหลกสลายกลายเป็นจุลในหมัดเดียว ตู้มมมม! แรงปะทะระเบิดออกสนั่นหวั่นไหว คลื่นกระแทกแผ่กระจายออกเป็นวงกว้าง ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ แรงลมจากการปะทะทำให้พื้นศิลาแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ร่างของสิงห์สะท้านเฮือก เลือดสดๆ กระฉอกจากมุมปากของเขาในทันที แรงสะท้อนกลับทำให้กระดูกแขนของเขาร้าวรานราวกับจะแตกออกเป็นชิ้นๆ ทว่า... เขากัดฟันกรอดจนเหงือกปริ ฝืนความเจ็บปวดสุดขีด ดันกำปั้นของตนเองให้ทะลวงผ่านหมัดของอีกฝ่ายเข้าไป ดวงตาของแม่ทัพโลหิตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเป็นครั้งแรก เมื่อมันพบว่าหมัดของเด็กหนุ่มไม่ได้ถอยร่น แต่กลับเจาะทะลวงผ่านชั้นลมปราณป้องกันเข้ามาได้! "บ้าน่า... เป็นไป1ได้ยังไง!" "รับไปซะ... หมัดล้างแค้น!" สิงห์ส่งเสียงคำรามก้องฟ้า รวบรวมพละกำลังเฮือกสุดท้าย พลังลมปราณทั้งหมดระเบิดออกที่กำปั้นซัดเข้าที่ราวนมซ้ายของแม่ทัพโลหิตเต็มแรง! เปรี้ยะ! เสียงกระดูกหน้าอกแตกหักดังสนั่น ตามด้วยเสียงลมปราณภายในร่างของแม่ทัพโลหิตแตกซ่าน ร่างมหึมาของยอดฝีมือแห่งสำนักมารโลหิตกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว ดวงตาเบิกโพลงด้วยความเหลือเชื่อ ก่อนที่มันจะพ่นโลหิตคำโตออกมา และทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้น ความเงียบสงบเข้าปกคลุมชั่วขณะ สิงห์ยืนหอบหายใจรดริน ร่างกายสั่นเทิบทว่ายังคงยืนหยัดอย่างสง่างาม เขาชนะแล้ว... หรือ? ทว่า ในวินาทีที่สิงห์กำลังจะผ่อนลมหายใจนั้นเอง ความรู้สึกเย็นวาบก็แล่นพล่านไปตามสันหลัง รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นที่มุมปากของแม่ทัพโลหิตที่ควรจะหมดสภาพไปแล้ว มันไม่ได้ล้มลงไปนอนตาย แต่มันกลับหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น ราวกับปีศาจที่กำลังเยาะเย้ยความพยายามของมนุษย์ "ฮ่าๆๆๆ... เด็กน้อย เจ้าคิดว่าวิชากายาเหล็กของข้ามีดีแค่นี้งั้นหรือ?" แม่ทัพโลหิตค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาสีแดงฉานเปล่งประกายแสงสีโลหิตน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม บาดแผลที่หน้าอกของมันสมานเข้าหากันอย่างรวดเร็วด้วยพลังมารประหลาด และในจังหวะที่สิงห์กำลังตกตะลึงจนก้าวขาไม่ออกนั้นเอง เงาร่างสายหนึ่งก็พุ่งวาบออกมาจากความมืดด้านหลังของแม่ทัพโลหิต ดาบมารสีดำสนิทเล่มหนึ่งจ่ออยู่ที่ลำคอของสิงห์ทันที พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังขึ้นข้างหูของเขา "พอแค่นี้แหละ... สิงห์ เจ้าแพ้แล้ว" *** กราบขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งแรงใจให้พยัคฆ์หนุ่มสู้ศึกครั้งนี้ด้วยกันครับ พยัคฆ์ขาวคำราม