สัญญาเช่าวิญญาณ

“เสียงนั้นไม่ใช่ลมพัดผ่านช่องหน้าต่าง และแน่นอนว่าไม่ใช่ภาพหลอนที่เกิดจากความเหนื่อยล้าสะสมแน่นอนครับคุณเพลิงกัลป์” รณกรแค่นเสียงเย็นเยียบ มือที่สั่นเทาเล็กน้อยกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน ดวงตาของเขาจ้องเขม็งไปยังความว่างเปล่าที่เพิ่งจะทิ้งร่องรอยของเสียงเรียกหาอันคุ้นเคยไว้ เขาเป็นวิศวกรที่เชื่อมั่นในกฎฟิสิกส์และโครงสร้างทางกายภาพมาตลอดชีวิต แต่ในวินาทีนี้ กฎเกณฑ์เหล่านั้นกำลังถูกท้าทายด้วยสิ่งที่อยู่เหนือเหตุผล เพลิงกัลป์ไม่ได้หันกลับมามองเขาทันที ชายหนุ่มในชุดลำลองสีเข้มยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่าแก่ในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานจางๆ นิ้วเรียวยาวของเขาเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเนิบช้า ราวกับกำลังรอคอยคำตอบจากความเงียบงันที่แผ่ซ่านไปทั่วห้อง “คุณเชื่อใน 'สัญญา' ไหมครับ รณกร” เพลิงกัลป์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบจนน่าใจหาย เขาสวมแหวนหัวนิลที่ดูเก่าแก่จนดูเหมือนจะกลืนไปกับผิวหนัง “วิญญาณไม่ได้มีเพียงความอาฆาต บางครั้งพวกเขาก็ถูกผูกมัดด้วยพันธสัญญาที่มองไม่เห็น บางคนถูกกักขังเพื่อแลกกับการมีอยู่ และบางคน... กำลังร้องขอความช่วยเหลือจากคนที่ยังคงร่องรอยของพวกเขาไว้ในความทรงจำ” รณกรขยับตัวเข้ามาใกล้ วางไฟล์เอกสารคดีที่เขาเก็บรวบรวมไว้ตลอดสามเดือนลงบนโต๊ะด้วยความหนักแน่น “ผมไม่สนเรื่องพันธสัญญาหรือไสยศาสตร์อะไรนั่นหรอกครับ สิ่งเดียวที่ผมรู้คือ ‘รินดา’ น้องสาวของผมหายไปในวันเดียวกับที่เกิดเหตุไฟฟ้าลัดวงจรปริศนาในไซต์งานก่อสร้างของบริษัทผม ถ้าคุณรู้อะไรเกี่ยวกับเสียงเมื่อครู่ ก็บอกผมมาตรงๆ อย่าให้ผมต้องเสียเวลาเล่นเกมเดากับคุณเลย” เพลิงกัลป์ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ความสูงของเขาทำให้บรรยากาศในห้องดูบีบคั้นขึ้นทันตา เขาเดินไปที่ผนังห้องซึ่งติดแผนผังการหายตัวไปของคนในพื้นที่ ก่อนจะใช้นิ้วแตะลงบนจุดที่รินดาถูกพบเห็นครั้งสุดท้าย “รณกร คุณเป็นวิศวกร คุณย่อมรู้ดีว่าการจะสร้างตึกให้มั่นคง ต้องมีฐานรากที่แข็งแกร่ง” เพลิงกัลป์หันมาสบตาเขา แววตาคมกริบคู่นั้นราวกับจะมองทะลุผ่านความหวาดกลัวในใจของรณกร “คดีน้องสาวคุณไม่ใช่แค่การหายตัวธรรมดา เธอถูก 'จองจำ' ด้วยกลไกบางอย่างที่ผสานระหว่างเวทมนตร์โบราณกับรหัสผังเมือง หากคุณอยากได้เธอคืน คุณต้องยอมทิ้งเหตุผลแบบวิศวกรทิ้งไป แล้วก้าวเข้ามาในโลกของผม... คุณพร้อมจะเซ็นสัญญาเช่าวิญญาณกับผมไหมล่ะ?” “คุณกำลังจะบอกว่าให้น้องสาวผมเป็นตัวประกัน?” รณกรขบกรามแน่น “เปล่าครับ” เพลิงกัลป์ยิ้มบางๆ ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ทำให้ดูเป็นมิตรขึ้นเลย “ผมกำลังบอกว่า ผมจะใช้ความสามารถของผมเป็นสะพาน ส่วนคุณ... ต้องใช้ทักษะการวิเคราะห์และดวงตาที่มองเห็นสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็นของคุณ เป็นเข็มทิศนำทางเราไปสู่ที่ที่พวกมันซ่อนเธอไว้ เราจะร่วมมือกัน แต่ภายใต้เงื่อนไขเดียว คือห้ามตั้งคำถามกับสิ่งที่ผมทำ แม้ว่ามันจะขัดกับสามัญสำนึกของคุณเพียงใดก็ตาม” รณกรนิ่งไปครู่ใหญ่ เขามองดูภาพน้องสาวในหน้าจอแท็บเล็ตสลับกับใบหน้าของชายหนุ่มตรงหน้าที่ดูราวกับหลุดออกมาจากตำนานโบราณ เขาเป็นคนฉลาดพอที่จะรู้ว่าการก้าวเข้าสู่เส้นทางนี้คือการทิ้งชีวิตปกติไว้เบื้องหลัง แต่นี่คือหนทางเดียวที่จะทำให้เขาได้คำตอบที่แท้จริง “ได้” รณกรตัดสินใจ “ผมจะทำตามที่คุณบอก แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าผมจะยอมรับเรื่องงมงายพวกนี้เป็นความจริง ผมแค่จะใช้มันเป็นเครื่องมือในการสืบหาความจริงจนกว่าจะพบ... จนกว่าจะได้ตัวน้องสาวผมกลับมา” เพลิงกัลป์พยักหน้าอย่างพึงพอใจ เขาหยิบเหรียญเงินโบราณวางลงบนฝ่ามือของรณกร ทันทีที่สัมผัส อุณหภูมิในห้องก็ดิ่งวูบลงราวกับหลุดเข้าไปในช่องแช่แข็ง รณกรสะดุ้งสุดตัวเมื่อเห็นภาพซ้อนทับขึ้นมาในสายตา—มันเป็นภาพของห้องใต้ดินที่เต็มไปด้วยสายไฟที่ขดตัวราวกับงู และเสียงกระซิบที่คุ้นเคยนั้นดังขึ้นอีกครั้ง... ครั้งนี้ชัดเจนจนน่าขนลุก *‘พี่คะ... อย่าเข้ามา... พวกเขาไม่ได้ต้องการแค่ตัวหนู... แต่ต้องการสมองของคุณ...’* “ดูเหมือนว่าพันธสัญญาจะเริ่มทำงานแล้วนะครับ” เพลิงกัลป์พูดเบาๆ พร้อมกับคว้าเสื้อคลุมขึ้นมาสวม “เตรียมตัวให้พร้อม รณกร อีกสามสิบนาที เราจะไปเยือนสถานที่ที่รินดาหายตัวไปเป็นครั้งสุดท้าย ไม่ใช่ในฐานะวิศวกร แต่ในฐานะคนที่มองเห็นจุดจบของคดีนี้ผ่านดวงตาแห่งวิญญาณ” รณกรหยิบอุปกรณ์วัดค่าสนามแม่เหล็กไฟฟ้าและกล้องถ่ายภาพอินฟราเรดของเขาขึ้นมาเตรียมไว้ หัวใจเต้นรัวด้วยความกังวลและตื่นเต้นในเวลาเดียวกัน แต่ก่อนที่พวกเขาจะก้าวพ้นประตูห้อง เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ตโฟนของรณกรก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง มันไม่ใช่ข้อความแจ้งเตือนปกติ แต่เป็นข้อความจากระบบรักษาความปลอดภัยของไซต์งานที่รินดาเคยทำงานอยู่ ทั้งที่ไซต์งานนั้นถูกสั่งปิดไปนานแล้ว หน้าจอระบุสถานะสีแดงฉาน: **[ตรวจพบกิจกรรมพลังงานสูง ณ ชั้นใต้ดิน B4 - ลำดับการเข้าถึง: รหัสพนักงานหมายเลข 001 - รินดา]** รณกรเบิกตากว้างเมื่อเห็นชื่อเจ้าของรหัส “เป็นไปไม่ได้... รินดาตายไปแล้ว... หรืออย่างน้อยเธอก็ควรจะหายสาบสูญไปสิ!” เพลิงกัลป์ก้าวเข้ามาใกล้ มองหน้าจอด้วยสายตาเคร่งขรึมก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอารณกรแทบหยุดหายใจ “ไม่ใช่รินดาที่กดรหัสนี้หรอกครับรณกร แต่นี่คือการเชื้อเชิญ... บางสิ่งที่เฝ้าดูคุณอยู่ตลอดเวลา กำลังรอคอยให้คุณเดินเข้าไปติดกับดักด้วยตัวเอง... และดูเหมือนว่าตอนนี้ ประตูที่ไม่มีวันเปิดออกได้จากโลกมนุษย์... กำลังค่อยๆ เลื่อนเปิดออกแล้วครับ” ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่ 3 นี้ และผมหวังว่าทุกท่านจะเตรียมใจให้พร้อม เพราะในตอนถัดไป ปริศนาที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นดินกำลังจะเผยเขี้ยวเล็บออกมาแล้วครับ เข็มทิศมองวิญญาณ