การตัดสินใจของรณกร

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและไอระเหยของกรดเกลือผสมด่างทับทิมยังคงคละคลุ้งอยู่ในโพรงจมูก ยามที่รณกรกะพริบตาถี่ๆ เพื่อขับไล่ภาพแสงวาบสีฟ้าสว่างจ้าที่เพิ่งแผดเผาความมืดมิดเมื่อครู่ให้จางหายไป ความร้อนระอุจากการทำปฏิกิริยาเคมีเฉียบพลันยังแผ่ไออุ่นระเรื่อออกมาจากแผ่นโลหะเคลือบสารเคมีในมือของเขา มันคือผลงานจากการคำนวณสัดส่วนโมเลกุลอย่างแม่นยำในเสี้ยววินาทีความเป็นความตาย—ตรรกะทางวิทยาศาสตร์ที่เข้าปะทะกับพลังงานลี้ลับอย่างดุเดือด "คุณทำได้ดีมากครับ... เกินกว่าที่ผมคาดไว้เสียอีก" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของเพลิงกัลป์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงร้าง จอมขมังเวทหนุ่มไม่ได้แสดงสีหน้าตื่นตระหนกแม้แต่น้อย แม้ว่าเมื่อครู่ เงาดำมหึมาที่ถูกอัญเชิญมาด้วยอาคมสายดำจะเกือบกระชากวิญญาณของพวกเขาทั้งคู่หลุดออกจากร่าง ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อคลุมสีเข้มก้าวเข้ามาใกล้ พร้อมกับใช้ปลายนิ้วแตะลงบนรอยไหม้เกรียมบนพื้นคอนกรีต ร่องรอยของพลังงานไสยเวทสลายตัวกลายเป็นไอสีเทาจางๆ ทันทีที่สัมผัสกับละอองสารเคมีที่รณกรโปรยปรายไว้ รณกรผ่อนลมหายใจยาวเหยียด มือที่ถือกระบอกฉีดสารละลายเคมีสั่นเทาเล็กน้อย ความตึงเครียดจากสถานการณ์เมื่อครู่เริ่มเปลี่ยนผ่านเป็นความตระหนักรู้ที่ลึกซึ้งขึ้น เขาเคยมองว่าไสยเวทเป็นเรื่องงดงามของความไร้เหตุผล หรือไม่ก็เป็นเพียงจิตวิทยาหมู่ที่หลอกลวงประสาทสัมผัส แต่เหตุการณ์ในคืนนี้พิสูจน์แล้วว่า พลังงานที่มองไม่เห็นเหล่านั้นมีอยู่จริง และมันสามารถฉีกกระชากชีวิตมนุษย์ให้แตกดับได้ในพริบตา หากปราศจากเกราะคุ้มกันที่ถูกต้อง "แต่มันเป็นแค่การแก้ปัญหาเฉพาะหน้าครับคุณเพลิงกัลป์" รณกรเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย แววตาคมกริบฉายแววครุ่นคิดอย่างจริงจัง "สารเคมีพวกนี้... มันซื้อเวลาให้เราได้แค่ชั่วคราว ถ้าเราต้องเผชิญหน้ากับอาคมที่รุนแรงกว่านี้ หรือสิ่งที่เรียกว่า 'เขตอาคมปิดตาย' ผมคงไม่รอดด้วยสูตรเคมีเดิมๆ แน่" เพลิงกัลป์หันมามองอดีตวิศวกรหนุ่ม นัยน์ตาคมลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทรฉายแววพึงพอใจจางๆ ชายหนุ่มผู้สืบทอดวิชาโบราณย่อมรู้ดีว่า มนุษย์ส่วนใหญ่เมื่อรอดตายจากความตายมักจะเลือกวิ่งหนีให้ไกลที่สุด แต่รณกรกลับเลือกที่จะยืนหยัดและร้องหา "วิธีรับมือ" ที่ถาวรกว่าเดิม "คุณเข้าใจถูกแล้วครับรณกร วิทยาศาสตร์ให้เครื่องมือแก่คุณในการมองเห็นโครงสร้าง แต่มันยังขาด 'เจตจำนง' ที่จะเหนี่ยวรั้งพลังงานเหล่านั้นไว้" เพลิงกัลป์กล่าวพร้อมกับเดินไปหยิบวัตถุชิ้นหนึ่งขึ้นมาจากพื้น มันคือแผ่นทองเหลืองบางเฉียบที่สลักอักขระขอมโบราณ ซึ่งบิดงอผิดรูปจากความร้อนของปฏิกิริยาเคมีเมื่อครู่ "ไสยเวทไม่ใช่เรื่องของความงมงาย แต่มันคือการควบคุมความถี่ของจิตและพลังงานรอบตัว การที่คุณจะป้องกันตัวจากมันได้ คุณต้องเรียนรู้ที่จะ 'ปิดกั้น' และ 'สะท้อน' ไม่ใช่แค่ทำลายแบบที่ทำอยู่" รณกรรับแผ่นทองเหลืองนั้นมาพิจารณาอย่างละเอียด ความเป็นวิศวกรทำให้เขาวิเคราะห์ลวดลายและร่องรอยการตอกอักขระทันที ทุกเส้นสายมีความลึกและมุมองอาณาเขตที่แน่นอน ราวกับวงจรไฟฟ้าที่ถูกออกแบบมาเพื่อควบคุมกระแสไฟแรงดันสูง "มันเหมือนกับหลักการของฟาราเดย์เคจ (Faraday Cage) หรือเปล่าครับ?" รณกรเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงครุ่นคิด "การสร้างสนามประจุไฟฟ้าเพื่อบล็อกคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าภายนอกไม่ให้ทะลุผ่านเข้ามาด้านใน" มุมปากของเพลิงกัลป์ยกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่หา ดได้ยากยิ่ง "ใกล้เคียงมากครับ" เพลิงกัลป์พยักหน้ารับ "เพียงแต่สนามพลังที่เรากำลังจะสร้างขึ้น ไม่ได้ใช้ประจุไฟฟ้าจากแบตเตอรี่ แต่มันใช้ 'พลังจิต' และ 'ธาตุตั้งต้น' ที่สอดคล้องกับดวงชะตาของคุณเอง... รณกร ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ผมจะสอนวิธีสร้างเกราะคุ้มกายให้คุณ แต่มันจะแลกมาด้วยความเจ็บปวดที่คุณอาจไม่เคยจินตนาการมาก่อน" รณกรนิ่งเงียบไปชั่วขณะ ภาพของน้องสาวที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยผุดขึ้นมาในห้วงคำนึง ความมืดมนในอดีตคือแรงผลักดันให้เขาก้าวเข้ามาสู่โลกที่เต็มไปด้วยความลับนี้ หากเขาอ่อนแอ เขาจะไม่มีวันปกป้องใครได้เลย... แม้กระทั่งตัวของเขาเอง "ผมพร้อมครับ" รณกรตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและมั่นคง ไม่มีแววความลังเลหลงเหลืออยู่ในดวงคู่นั้นอีกต่อไป สัปดาห์ต่อมา ณ ห้องใต้ดินของสำนักงานที่ถูกดัดแปลงให้กลายเป็นสนามฝึกซ้อมลับ อากาศภายในอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของกำยาน สมุนไพรโบราณ และสารเคมีบริสุทธิ์ รณกรนั่งขัดสมาธิอยู่บนวงกลมเรขาคณิตที่เขาลากขึ้นด้วยผงถ่านผสมผงเหล็ก บนร่างกายของเขามีรอยสักหมึกสมุนไพรจางๆ ที่เพลิงกัลป์เป็นคนบรรจงเขียนขึ้นเพื่อปรับคลื่นพลังงานในร่างกาย "จำไว้ ร่างกายของคุณคือภาชนะ จิตใจของคุณคือผู้ควบคุม" เสียงของเพลิงกัลป์ดังสะท้อนก้องอยู่ในความเงียบ ขณะที่มือข้างหนึ่งถือกระถางธูปโบราณ อีกข้างหยิบแผ่นโลหะที่มีประจุพลังงานลี้ลับเตรียมไว้ เพลิงกัลป์เริ่มบริกรรมคาถา เสียงสวดมนต์โบราณต่ำทุ้มประสานเข้ากับเสียงโลหะกระทบกันเป็นจังหวะ ทันใดนั้น อุณหภูมิภายในห้องก็ลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว ไอเย็นยะเยือกพุ่งทะลักขึ้นมาจากพื้นดิน ราวกับประตูมิติเบื้องล่างกำลังถูกเปิดออก เงาดำนับร้อยสายเริ่มก่อตัวขึ้นจากความว่างเปล่า พุ่งตรงเข้ามาหารณกรด้วยความเร็วสูงเพื่อทดสอบจิตใจและเกราะป้องกันที่เพิ่งถูกสร้างขึ้น รณกรหลับตาลงตั้งสติ ปล่อยให้ความรู้ทางวิทยาศาสตร์และการฝึกฝนจิตใจผสานเข้าเป็นหนึ่งเดียว เขาไม่ได้ใช้แค่คาถาอาคม แต่เขาใช้หลักการคำนวณความหนาแน่นของพลังงานในอากาศเพื่อสร้างแนวต้านทางจิตวิทยา ปะทะกับแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงบนบ่า *ตึง!* แรงกระแทกอันรุนแรงพุ่งชนเข้ากับสนามพลังรอบตัวของรณกรจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน เลือดสดๆ ไหลรินออกจากมุมปากเนื่องจากแรงสะท้อนของอาคม แต่ดวงตาของเขายังคงเบิกIกว้างอย่างเด็ดเดี่ยว เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วปรับสมดุลโครงสร้างพลังงานภายในตามที่เพลิงกัลป์ถ่ายทอดให้ จนกระทั่ง... คลื่นพลังงานสีฟ้าครามสว่างวาบขึ้นรอบตัว ผลักเงาดำเหล่านั้นให้กระเด็นถอยหลังไปในพริบตา! เพลิงกัลป์มองภาพนั้นด้วยแววตาชื่นชมอย่างปิดไม่มิด เด็กหนุ่มผู้ยึดมั่นในตรรกะคนนี้ ไม่เพียงแต่เรียนรู้ได้รวดเร็ว แต่เขายังประยุกต์วิชาโบราณเข้ากับกรอบความคิดใหม่ได้อย่างน่าทึ่ง "ยอดเยี่ยมมากครับรณกร ตอนนี้คุณมีเกราะคุ้มกันที่แข็งแกร่งพอจะรับมือกับ..." *กริ๊งงงง!* เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานด้านนอกดังแทรกขึ้นมาทำลายความเงียบ เสียงกริ่งที่แหลมสูงผิดปกตินั้นไม่ได้มาจากระบบเครือข่ายปกติ แต่มันคือสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินจากเครื่องมือตรวจจับคลื่นพลังงานวิญญาณที่รณกรติดตั้งไว้เพื่อเฝ้าระวังคดีของน้องสาว เพลิงกัลป์ขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อเห็นหน้าจอแสดงผลของเครื่องมือดังกล่าว รณกรลุกขึ้นยืน ชายหนุ่มปาดคราบเลือดที่มุมปากออกด้วยหลังมือ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและดุดันอย่างที่เพลิงกัลป์ไม่เคยเห็นมาก่อน เมื่อหน้าจอแสดงผลระบุพิกัดของสัญญาณล่าสุด—มันคือบ้านพักเก่าของครอบครัวเขาเอง... สถานที่ที่น้องสาวหายตัวไปเมื่อสามปีก่อน และบนหน้าจอนั้นเอง ข้อความแจ้งเตือนจากระบบปริศนาก็ปรากฏขึ้นมาพร้อมกับเสียงสั่นเตือนรัวเร็วจนน่าขนลุก: *[แจ้งเตือนระบบภารกิจระดับ SSS: เผชิญหน้ากับ "ผู้บงการเงา" ตัวจริง ค้นพบความจริงเบื้องหลังประตูมิติที่ถูกปิดตาย]* *[คำเตือน: บุคคลที่คุณคิดว่าตายไปแล้วกำลังรอคอยการกลับมาของคุณที่จุดเริ่มต้น...]* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครของผมเสมอนะครับ