คนสองโลก

"หยุดก่อนรณกร! อย่าแตะต้องตัวมันเด็ดขาด!" เสียงตวาดของเพลิงกัลป์ดังกึกก้องอยู่ในห้องแคบๆ ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นธูปและไอความเย็นเยียบที่กัดกินเข้าไปถึงกระดูก รณกรชะงักฝีเท้า มือที่เอื้อมออกไปหา 'รินรดา' สั่นระริก สายตาของเขาจับจ้องไปยังดวงตาที่เคยใสซื่อของน้องสาว บัดนี้มันกลับดำมืดสนิทราวกับห้วงเหวที่ไม่มีวันสิ้นสุด รินรดา—หรือสิ่งที่สิงสู่อยู่ในร่างนั้น—ยังคงรักษาท่ายิ้มบิดเบี้ยว มุมปากฉีกกว้างเกินกว่ากล้ามเนื้อใบหน้ามนุษย์จะทำได้ เสียงที่เปล่งออกมาแหบพร่าคล้ายเสียงกระดาษทรายขัดบนแผ่นโลหะ "พี่... ช่วยเอาตัวหนู... ออกไปจากที่นี่ที..." "นั่นไม่ใช่รินรดา" เพลิงกัลป์ก้าวเข้ามาขวางหน้า มือซ้ายของเขากำสายสิญจน์ที่ถักทอด้วยอักขระอาคมแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "มันกำลังใช้ความทรงจำของเธอเป็นเหยื่อล่อ ถ้าเจ้าก้าวผ่านเส้นขนานนี้ไป จิตของเจ้าจะถูกลากลงไปใน 'รอยแยก' นั่นด้วย" รณกรกัดฟันแน่น เหตุผลทางวิศวกรรมที่เขาเคยยึดถือพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี สมองของเขาพยายามประมวลผลสิ่งที่เห็นในเชิงวิทยาศาสตร์ แต่มวลพลังงานที่กดทับอยู่รอบตัวกลับปฏิเสธทฤษฎีเหล่านั้นอย่างสิ้นเชิง หากเขาเลือกเชื่อใน 'ความจริง' ที่สัมผัสได้ด้วยตา เขาก็ต้องยอมทิ้งความเป็นมนุษย์และกลายเป็นเครื่องมือของวิญญาณร้ายนี้ แต่หากเขาเลือกเชื่อใน 'ไสยเวท' ของเพลิงกัลป์ เขาก็อาจต้องยอมรับว่าเขาอาจจะไม่ได้เห็นน้องสาวของเขาอีกเลย "แต่มันเป็นรินรดา... เธอเรียกชื่อฉัน" รณกรพึมพำ น้ำเสียงสั่นเครือแต่เต็มไปด้วยความดื้อรั้น "มันอ่านใจเจ้าได้!" เพลิงกัลป์ตะคอกกลับ "รณกร ตั้งสติ! นี่คือการทดสอบของมิติที่สามที่ข้ามผ่านกำแพงกั้นวิญญาณมาแล้ว หากเจ้าอ่อนแอตอนนี้ ทั้งเจ้าและเธอจะกลายเป็นเพียงซากศพที่เดินได้ในโลกของมัน!" รณกรหลับตาลง พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของสติสัมปชัญญะ เขาไม่ใช่แค่คนธรรมดาที่มองเห็นวิญญาณอีกต่อไป เขาคือวิศวกรที่เห็นโครงสร้างของโลกที่ซ้อนทับกันอยู่ หากนี่คือ 'รหัส' หรือ 'ระบบ' ที่ควบคุมรอยแยกนี้ เขาต้องหามันให้เจอ เขาเริ่มมองข้ามภาพหลอนที่ตรงหน้า สังเกตไปที่รัศมีพลังงานรอบตัวร่างของน้องสาว เขาพบว่ามีสายใยสีดำบางๆ เชื่อมโยงจากปลายนิ้วของรินรดาพุ่งลงไปที่พื้นดิน มันไม่ใช่ไสยศาสตร์ที่ไร้ที่มา แต่มันคือกฎเกณฑ์ของการแลกเปลี่ยน พลังงานที่ถูกถ่ายเทจากโลกความเป็นจริงไปสู่โลกอาคม "เพลิงกัลป์... นายเคยบอกว่าไม่มีอาคมไหนที่ไร้เงื่อนไข" รณกรลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาเปลี่ยนไป มันไม่ได้มีความสับสนอีกต่อไป แต่มีประกายของความเย็นชาและเฉียบขาด "ถ้ามันต้องการตัวฉันไปแทนที่ มันต้องปล่อยรินรดาก่อน หรือไม่ก็... ฉันต้องทำลายจุดเชื่อมต่อนั่น" "เจ้าจะทำอะไร?" เพลิงกัลป์ถามด้วยน้ำเสียงกังวล รณกรไม่ตอบ เขาหยิบอุปกรณ์วัดค่าสนามแม่เหล็กไฟฟ้า (EMF Meter) ที่เขาดัดแปลงขึ้นเองขึ้นมา แล้วปรับจูนความถี่ให้เข้ากับคลื่นความสั่นสะเทือนของสิ่งลี้ลับที่เขากำลังเผชิญหน้าอยู่ "ถ้าโลกนี้ตัดสินด้วยพลังงาน ฉันก็จะใช้ 'วิทยาศาสตร์' ในการตัดวงจรมัน" ทันใดนั้น ร่างที่ยืนยิ้มอยู่ตรงหน้าก็หยุดชะงัก ดวงตาสีดำสนิทเบิกกว้างขึ้น แสงสว่างจ้าสีม่วงอมครามพุ่งออกมาจากร่างของรินรดา แรงดันมหาศาลผลักรณกรจนเกือบจะเสียหลัก ทว่าเขากลับพุ่งเข้าหาแหล่งกำเนิดพลังงานนั้นโดยไม่ลังเล "รณกร! อย่า!" รณกรเมินเฉยต่อคำเตือน เขาตัดสินใจขั้นเด็ดขาดแล้ว ไม่ใช่เพื่อเอาชนะ แต่เพื่อพาเธอกลับมา เขาคว้าข้อมือของรินรดาไว้แน่น ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านเข้าสู่กระดูกสันหลัง แต่มืออีกข้างของเขากลับกดสวิตช์เครื่องมือที่เขาสร้างขึ้นเพื่อปล่อยกระแสคลื่นความถี่สูงที่ออกแบบมาเพื่อสั่นสะเทือนโครงสร้างของมิติ วินาทีที่กระแสพลังงานปะทะกัน เสียงกรีดร้องโหยหวนดังกึกก้องไปทั่วทั้งตึก รอยร้าวในอากาศปรากฏขึ้นราวกับกระจกที่กำลังแตกละเอียด ภาพของโลกความเป็นจริงและโลกอาคมเริ่มซ้อนทับกันจนแยกไม่ออก รณกรสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่ฉีกกระชากจิตวิญญาณของเขา ขณะที่เขากำลังจะหลุดเข้าไปในความว่างเปล่า ระบบแจ้งเตือนในสมองที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้ยินมันอีกครั้งก็ดังขึ้น... [ติ๊ง! ตรวจพบความพยายามแทรกแซงรอยแยกมิติระดับ SSS] [สถานะ: ร่างกายมนุษย์กำลังถูกฉีกกระชากจากแรงดันมิติคู่ขนาน] [คำเตือน: หากไม่ตัดสินใจใน 3 วินาที คุณจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของอาถรรพ์ถาวร] รณกรเห็นเงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืดหลังรินรดา เงาร่างที่ดูคุ้นตาจนเขารู้สึกเหมือนลมหายใจหยุดเต้น... นั่นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'รณกร' อีกคนหนึ่งที่ถือมีดอาคมจ่อที่คอหอยของน้องสาวเขาเอง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดตัดสินใจสำคัญนี้ไปพร้อมกับผมครับ - เข็มทิศมองวิญญาณ -