รับมือพวกชอบเผือก

"ถ้ามือยังว่างจากการถางหญ้าในนาตัวเอง ลองเอาเวลาไปเกลาสันดานตัวเองให้มันเงาขึ้นสักหน่อย จะได้ไม่ต้องมานั่งส่องชีวิตคนอื่นเขาแบบนี้ เดี๋ยวกะลาที่ครอบหัวอยู่มันจะแตกเอาเสียเปล่าๆ ครับ ป้าสะใภ้ใหญ่" น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราوهاมีดผ่าตัดดังขึ้นท่ามกลางลานดินหน้าบ้านพัก หลินอวี้เหมยยืนถือตะหลิวไม้ไผ่พิงกรอบประตู รอยยิ้มบางเบาประดับอยู่บนมุมปาก ทว่าแววตากลับเย็นเยียบราวน้ำค้างแข็ง ป้าสะใภ้ใหญ่แห่งหมู่บ้านหินผา ซึ่งกำลังยืนกอดอกนินทาร่วมกับกลุ่มแม่บ้านถึงเรื่องที่สามีของนางคือพันจ่ากู้หานส่งเงินเดือนทั้งหมดให้ภรรยาจัดการ ถึงกับหน้าถอดสี รอยย่นบนใบหน้ากระตุกเกร็งด้วยความโกรธ "นัง... นังเด็กปากดี! ฉันหวังดีหรอกนะถึงมาตักเตือน แกเป็นสะใภ้เข้าใหม่ ทำตัวโอ้อวด ใช้เงินมือเติบโต ซื้อเนื้อหมูสามชั้นมาทำอาหารทุกวัน ระวังเถอะว่าเงินที่สามีส่งมาเสี่ยงตายในสนามรบ จะหมดเกลี้ยงเพราะความเห็นแก่กินของแก!" ป้าสะใภ้ใหญ่แผดเสียงแหลมสูงหมายกลบเกลื่อนความอับอายที่ถูกสวนกลับต่อหน้าคนนumerus อวี้เหมยหัวسในลำคอเบาๆ นางไม่ได้โกรธเกรี้ยว ความโกรธเป็นอาロที่ไร้ชั้นเชิงที่สุดสำหรับคนฉลาด นางก้าวเท้าช้าๆ ออกมาตากแดดอุ่นยามสาย กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศและซีיוที่นางแอบดึงออกมาจากมิติพิเศษเพื่อหมักหมูสามชั้นลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวนางดูหรูหราตัดกับความแห้งแล้งของหมู่บ้านอย่างสิ้นเชิง "เงินเดือนของสามีฉัน เขาเต็มใจมอบให้ฉันบริหาร จะเก็บไว้ซื้อเนื้อหมู ซื้อแป้งสาลี หรือแม้แต่จะเอาไปเผาเล่น ก็เป็นสิทธิ์อันชอบธรรมของสามภริยาที่ถูกต้องตามกฎหมายครับ หรือว่า... ป้าสะใภ้ใหญ่ไม่มีสามีคอยหาเงินให้ใช้ จนเกิดอาการต่อมริษยาทำงานผิดปกติ ถึงได้มายืนเห่าหอนอยู่หน้าบ้านคนอื่นเขาแบบนี้?" "อุ๊ย! ปากคอเราะร้ายนักนะนังนี่!" หญิงวัยกลางคนอีกคนร้องลั่น สะดุ้งโหยงด้วยความสะใจปนหมั่นไส้ของชาวบ้านรอบข้างที่แอบยืนล้อมวงมุงดู อวี้เหมยไม่เปิดโอกาสให้พวกนางได้ตั้งตัว นางก้าวเข้ามาประชิดอีกนิด สายตากวาดมองรอบวงด้วยอำนาจที่กดดันโดยไม่ต้องเปล่งเสียงดัง "จำไว้นะครับทุกท่าน เวลาที่พวกท่านเอาเรื่องในครัวของคนอื่นไปนินทา มันไม่ได้ทำให้ข้าวในยุ้งฉางของพวกท่านเพิ่มขึ้นหรอก มีเวลาว่างมากนัก ทำไมไม่เอาไปปรับปรุงดินปลูกผักหลังบ้านให้มันงอกงาม หรือไม่ก็... หัดอบรมลูกหลานในบ้านให้มีมารยาทเสียก่อนที่จะมาสอนคนอื่น บ้านของฉัน สามีฉันรักฉัน และเรากำลังสร้างฐานะด้วยลำแข้งของตัวเอง ไม่เคยไปขอข้าวใครกินแม้แต่เมล็ดเดียว หากใครยังปากสว่างมาพูดจาเสียหายอีก ผมคงต้องใช้สิทธิ์ตามกฎหมายในการฟ้องร้องข้อหาหมิ่นประมาทให้เสียทรัพย์สินเล่นๆ ดูสักตั้ง เผื่อว่าสมองส่วนความจำของบางคนจะได้ทำงานดีขึ้น" คำว่า 'ฟ้องร้อง' และท่าทีที่สุขุมเกินวัยของหญิงสาว ทำให้กลุ่มแม่บ้านที่เคยฮึกเหิมต่างพากันถอยกรูดโดยอัตโนมัติ ไม่มีใครกล้าสบตาอวี้เหมยตรงๆ สักคน พวกนางรู้ดีว่าสะใภ้บ้านกู้คนนี้ไม่ใช่คนหัวอ่อนให้รังแกเหมือนแต่ก่อนแล้ว ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียด กลิ่นหอมรุนแรงของอาหารจานเด็ดที่อวี้เหมยกำลังเคี่ยวในหม้อดินเผาก็ลอยทะลักทะลายออกมารบกวนประสาทสัมผัสของทุกคน มันคือ "หมูสามชั้นตุ๋นซีיוฮ่องเต้" ที่นางแอบใส่โสมป่าและสมุนไพรจากมิติพิเศษลงไปเคี่ยวจนเนื้อนุ่มละลายในปาก สีน้ำตาลแดงเงางามเคลือบด้วยน้ำตาลเคี่ยวจนเหนียวข้น ส่งกลิ่นหอมหวานเย้ายวนใจจนคนที่เพิ่งนินทาเธอเมื่อครู่ถึงกับกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่อย่างลืมตัว "หอม... อะไรวะเนี่ย..." ชายฉกรรจ์ในหมู่บ้านที่เดินผ่านมาถึงกับหยุดเดิน จมูกฟุดฟิดสูดกลิ่นหอมเข้าปอดลึก อวี้เหมยปรายตามองกลุ่มคนที่เริ่มกลืนน้ำลายด้วยความหิวโหย นางแย้มยิ้มอย่างใจดี ทว่าแววตากลับซ่อนความเจ้าเล่ห์ไว้เต็มเปี่ยม "น่าเสียดายนะครับ เมนูนี้ผมทำไว้รอต้อนรับสามีที่กำลังจะกลับมาจากค่ายฝึกเท่านั้น คนนอก... ต่อให้ยืนน้ำลายสอจนหมดแรง ก็ไม่มีวาสนาได้ชิมหรอกครับ" พูดจบ นางก็หันหลังกลับเข้าบ้าน ปิดประตูไม้เสียงดังสนั่น ปล่อยให้พวกชอบเผือกยืนหน้าชาอยู่กลางลานดินท่ามกลางกลิ่นอาหารที่ทรมานจิตใจจนแทบคลั่ง ตกเย็น พันจ่ากู้หานก้าวเท้าเข้าบ้านมาด้วยความเหนื่อยล้าจากการฝึกทหารหนักหน่วง ทว่าทันทีที่เขาผลักประตูเข้ามา ความเหนื่อยล้าทั้งมวลก็พลันสลายหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่ เมื่อร่างเพรียวบางของภรรยาคนสวยเดินถือถาดไม้ใส่หมูสามชั้นตุ๋นร้อนๆ และข้าวสวยร้อนๆ มาต้อนรับถึงหน้าประตูกลางบ้าน "เหนื่อยไหมครับสามี วันนี้มีคนมาลองดีหน้าบ้านนิดหน่อย แต่ผมจัดการเรียบร้อยแล้วล่ะ รีบมาทานข้าวกันเถอะครับ ก่อนที่มันจะหายร้อน" อวี้เหมยเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ต่างจากยามที่เธอฟาดฟันกับชาวบ้านลิบลับ กู้หานมองหน้าภรรยา แววตาคมกริบทอประกายความคลั่งรักและภาคภูมิใจอย่างปิดไม่มิด เขายื่นมือหนาโอบเอวบางเข้าหาตัวแนบชิด กระซิบเสียงทุบต่ำข้างใบหูด้วยความเอ็นดู "ไม่ว่าใครจะกล้าหาเรื่องภรรยาของผม... ผมนี่แหละจะเป็นคนไปถอนรากถอนโคนพวกมันเอง แต่วันนี้... ผมขอจัดการกับหมูสามชั้นในจานนี้ก่อนก็แล้วกัน เพราะกลิ่นมันฟุ้งไปถึงค่ายฝึกจนผมแทบไม่มีสมาธิรบเลยรู้ไหมครับ" อวี้เหมยหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ทั้งคู่เตรียมจะนั่งลงรับประทานอาหารอันอบอุ่นร่วมกัน ทว่าจู่ๆ เสียงทุบประตูด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงตะโกนตื่นตระหนกของหัวหน้าหมู่บ้านที่ฟังดูร้อนรนจนผิดปกติ "กู้หาน! อวี้เหมย! ออกมานี่เร็วกล้า! เกิดเรื่องใหญ่ที่ชายป่าท้ายไร่แล้ว! มีคนพบ... ร่างโชกเลือดของนายพรานเฉินที่หายตัวไป!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "ฟาร์มเมอร์สุขใจ" มาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ!